Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, δολοφονείται στο Ναύπλιο ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας, Ιωάννης Καποδίστριας, έχοντας σφραγίσει με τη ζωή του την ελληνική αλλά και ευρύτερα την ευρωπαϊκή ιστορία του πρώιμου 19ου αιώνα.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας γεννήθηκε το 1776 στην ενετοκρατούμενη Κέρκυρα από οικογένεια ευγενών του νησιού. Μετά από σπουδές Ιατρικής, Φιλοσοφίας, και Νομικής στην Πάδοβα, επέστρεψε στη γενέτειρά του, όπου εργάστηκε ως ιατρός, ενώ με την ίδρυση της Επτανήσου Πολιτείας το 1800, διορίστηκε ως ένας εκ των δύο διοικητών της, σε ηλικία μόλις 25 ετών. Μετά τη γαλλορωσική Συνθήκη του Τιλσίτ, που το 1807 κατήργησε την Επτάνησο Πολιτεία, μετέβη στη Ρωσία, προσκεκλημένος από τον τσάρο Αλέξανδρο Α’, για να υπηρετήσει στο ρωσικό υπουργείο εξωτερικών. Η λαμπρή του δράση στη ρωσική διπλωματία, με εμπλοκή, μεταξύ άλλων, στη διαμόρφωση της Ελβετικής Συνομοσπονδίας και στο Συνέδριο της Βιέννης, οδήγησε το 1816 στον διορισμό του ως δεύτερου υπουργού εξωτερικών της Ρωσίας. Τη θέση αυτή αποποιήθηκε το 1822 λόγω αποστασιοποίησης της ρωσικής διπλαματίας από το ελληνικό ζήτημα, και ιδιώτευσε προσωρινά στην Ελβετία.
Τον Μάρτιο του 1827, η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας τον χρίζει πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδος με επταετή θητεία. Ο Καποδίστριας καταφθάνει σε μια Ελλάδα ρημαγμένη, χρεοκοπημένη, σε κίνδυνο αφανισμού, με την επανάσταση σε έκτακτη κατάσταση, αποφασισμένος να θεμελιώσει ένα σύγχρονο κράτος, γεγονός που πίστευε πως προϋπέθετε σε αρχική φάση την υιοθέτηση ενός συγκεντρωτικού συστήματος διακυβέρνησης. Στη σύντομη διακυβέρνησή του αγωνίστηκε για την εξασφάλιση όσο το δυνατόν ευρύτερων συνόρων για το υπό σχηματισμό κράτος, κατόρθωσε την κατοχύρωση της ελληνικής ανεξαρτησίας, και με σημαντικές μεταρρυθμίσεις έθεσε τις βάσεις της οικονομίας, της δημόσιας διοίκησης και δικαιοσύνης, του στρατού και της εκπαίδευσης. Ενώ αρχικά κατάφερε να καταπραΰνει τις εμφύλιες διαμάχες, ο Καποδίστριας απέκτησε σταδιακά αρκετούς πολεμίους, που επικαλούντο τη συγκέντρωση των εξουσιών. Η αντίδραση στο πρόσωπό του αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στη μοιραία αντιπαλότητά του με την οικογένεια Μαυρομιχάλη, την ισχυρότερη οικογένεια της Μάνης. […]
