30 χρόνια από τη δολοφονία του εθνομάρτυρα Σολωμού Σολωμού και ακόμα η πληγή είναι ανοιχτή.
Στις 14 Αυγούστου 1996, αφού τέλειωσε η κηδεία του δολοφονημένου στις 11 Αυγούστου Τάσου Ισαάκ, μια ομάδα διαδηλωτών οδεύει προς το σημείο της θυσίας του για να καταθέσει στεφάνια.
Ανάμεσα στο πλήθος βρισκόταν και ο Σολωμός, ο οποίος δήλωνε στον κύκλο του πως θα κατεβάσει την τουρκική σημαία. Και έτσι, ο οργισμένος και αγανακτισμένος πατριώτης Σολωμός Σολωμού πήγε να κατεβάσει την τουρκική σημαία από το κατοχικό φυλάκιο της περιοχής. Παρά το γεγονός ότι οι δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών προσπάθησαν να αποτρέψουν τον Σολωμού να κατευθυνθεί στο σημείο της σημαίας, φτάνει κάτω από τη σημαία της ντροπής.
Αυτές ήταν οι τελευταίες στιγμές της ζωής του, καθώς ακούστηκαν πυροβολισμοί και ο Σολωμού έπεσε από το κοντάρι της κατοχικής σημαίας αιμόφυρτος. Ο Σολωμός δέχθηκε τρεις σφαίρες, έπεσε στο έδαφος με ένα τσιγάρο στο στόμα.
30 χρόνια μετά, οι αθάνατες ψυχές των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού ζητούν δικαίωση, αφού οι δολοφόνοι τους αναγνωρίστηκαν και εκδόθηκαν διεθνή εντάλματα σύλληψης εναντίον τους χωρίς αποτέλεσμα.
30 χρόνια μετά, η καρδιά του Έλληνα ζητά δικαίωση, αλλά αυτή η δικαίωση δεν θα έρθει μόνο με συλλήψεις και καταδίκες δολοφόνων, αλλά με την Απελευθέρωση του πληγωμένου μας νησιού. Όπως έγραφε η μπλούζα του Τάσου Ισαάκ: «Απελευθέρωση η μόνη λύση».
Τρελό αδέλφι μου, έγινες ντέρτι μου,
σ’ ένα τραγούδι πόσο θάρρος να στριμώξω;
Γίνε σημαία μου κι έλα παρέα μου,
αυτούς στον σβέρκο μου που κάθισαν να διώξω.
Στα μαύρα χόρευε με δοξαριές θανάτου
κι ούτε τον ένοιαζε που φεύγει και μαγκιά του
Γραφείο Τύπου
ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Η.Β.
