You are currently viewing 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1974: ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ

Στις 14 Αυγούστου 1974 αρχίζει η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, ο «Αττίλας ΙΙ», δίνοντας συνέχεια στη βαρβαρότητα και τη θηριωδία της 20ής Ιουλίου.

Μετά το τέλος της πρώτης φάσης της εισβολής, οι εγγυήτριες δυνάμεις ξεκίνησαν συνομιλίες στη Γενεύη, με τη συμμετοχή επίσης του Γλαύκου Κληρίδη και του αρχιδολοφόνου της ΤΜΤ, Ραούφ Ντενκτάς. Ο Κληρίδης πρότεινε επιστροφή στο Σύνταγμα του 1960 και επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών, κάτι που απορρίφθηκε από την τουρκική πλευρά.

Αντ’ αυτού, ο Τούρκος ΥΠΕΞ εισηγήθηκε δικοινοτικό πολυζωνικό ομόσπονδο κράτος, όπου τα τουρκικά καντόνια θα κάλυπταν το 34% του νησιού. Ο Ντενκτάς πρότεινε διζωνικό δικοινοτικό ομόσπονδο κράτος, όπου και πάλι οι Τουρκοκύπριοι θα έλεγχαν το 34% των κυπριακών εδαφών. Μετά από αυτές τις δύο προτάσεις, διερωτόμαστε: πώς μπορούν οι υποστηρικτές μιας ομοσπονδιακής «λύσης» να μη βλέπουν ότι μια τέτοια «λύση» εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας; Άξιο απορίας! Εκτός εάν βέβαια εθελοτυφλούν.

Αφού οι συνομιλίες έπεσαν στο κενό, όπως είναι καταδικασμένες κάθε φορά να πέφτουν λόγω της τουρκικής βουλιμίας, ο τουρκικός στρατός εκκίνησε τη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, έχοντας ήδη στο νησί 40.000 στρατό, 300 άρματα και 1.000 οχήματα μεταφοράς.

Με την ανοχή του τότε Υπουργού Άμυνας της Ελλάδας, Ε. Αβέρωφ, και του φυγόστρατου Κ. Καραμανλή, ο οποίος εκστόμισε το προδοτικό «η Κύπρος κείται μακράν», δεν στάλθηκε άλλο στρατιωτικό ή έμψυχο υλικό στην Κύπρο προς υποστήριξη των υπό καταιγισμό πυρών αμυνόμενων στρατευμάτων της Εθνικής Φρουράς και της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛΔΥΚ).

Έτσι, η Τουρκία καταλαμβάνει την Αμμόχωστο, την Καρπασία, τη Μόρφου και το βόρειο τμήμα της Λευκωσίας, αφού πρώτα πέτυχε την αποκοπή των πιο πάνω περιοχών από τις ελεύθερες νότιες περιοχές του νησιού.

Ως ΜΕΤΩΠΟ Η.Β. καταδικάζουμε τα εγκλήματα της Τουρκίας, τον Αττίλα Ι και ΙΙ, και την παράνομη κατοχή των εδαφών μας. Καταδικάζουμε, παράλληλα, τη συνεχιζόμενη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Τουρκία και απαιτούμε την τιμωρία της. Ας είναι ο Αύγουστος αυτός, ο τελευταίος μακριά από τα σπίτια και τα χωριά μας.