Μάχη της Αράχωβας

Σαν σήμερα, 24 Νοεμβρίου 1826, τελειώνει μία από τις ιστορικότερες μάχες της ένδοξης επαναστάσεως του 1821. Η μάχη της Αράχωβας μπορεί να θεωρηθεί και ως η “Ανάσταση της επανάστασης” καθώς αναπτέρωσε το ηθικό των Ελλήνων μετά την πτώση του Μεσολογγίου και κράτησε αναμμένη την φλόγα της επανάστασης στη Ρούμελη. Αυτή η τεράστια νίκη δεν θα μπορούσε να ανήκει παρά μόνο στον “αετό της Ρούμελης”, τον “γιο της καλόγριας”, τον τρόμο και φόβο κάθε οθωμανού τον αείμνηστο Γεώργιο Καραϊσκάκη. Όπως αναφέρει και η επιστολή του Ανδρέα Ζαΐμη προς τον ίδιο στις 17/1/1827, «Η Πατρίς εις αυτήν την περίστασιν εγνώρισεν, τί είναι ό Καραϊσκάκης και ότι χωρίς Καραΐσκάκην δεν εκατορθούτο, ό,τι θαυμασίως κατωρθώθη έως την σήμερον».

Ο Καραϊσκάκης είχε να αντιμετωπίσει τους πολύ περισσότερους Τουρκαλβανούς στρατιώτες του Μουστάμπεη. Ιστορικές πηγές αναφέρουν για 2000 επίλεκτους στρατιώτες και 200 ιππείς.

Η μάχη κράτησε από τις 18 έως τις 24 Νοεμβρίου και συγκεκριμένα γύρω από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Παρά τις άσχημες καιρικές συνθήκες, ο Καραϊσκάκης είχε τοποθετήσει τους άνδρες του με τέτοιο τρόπο που ενώ ο εχθρός σπάραζε από το κρύο, όσοι Έλληνες δεν είχαν υπηρεσία την έβρισκαν στα τζάκια της περιοχής πίνοντας κρασί. Στο άλλο στρατόπεδο η κατάσταση των Τούρκων χειροτέρευε μέρα με την μέρα, με αποτέλεσμα να φτάσουν σε σημείο να ζητήσουν από τους Έλληνες να τους αφήσουν να φύγουν με αντάλλαγμα τα ζώα και τις αποσκευές τους. Ο Καραϊσκάκης ζήτησε επιπλέον τον οπλισμό τους και να εγκαταλείψουν τα Σάλωνα και τη Λιβαδειά όμως οι Τουρκαλβανοί αρνήθηκα λέγοντας πως οι όροι ήταν εξευτελιστικοί.

Χωρίς να έχει άλλη επιλογή ο Μουστάμπεης ξεκίνησε να οργανώνει έξοδο μέσα από τις θέσεις των Ελλήνων την νύχτα της 23ης με ξημερώματα 24ης Νοεμβρίου. Καθώς οι Τουρκαλάδες ετοιμάζονταν για την έξοδο μία αδέσποτη σφαίρα βρίσκει τον Μουστάμπεη με αποτέλεσμα να τον τραυματίσει σοβαρά. Ο Μουστάμπεης ξέροντας ποιον είχε απέναντι του, διέταξε τον αδελφό του, Καρυοφίλμπεη, να τον αποκεφαλίσει και να πάρει το κεφάλι του μαζί του κατά την έξοδο για να μην τον αποκεφαλίσει νεκρό ή ζωντανό ο Καραϊσκάκης. Μετά το γεγονός αυτό οι Τουρκαλβανοί ζήτησαν εκ νέου διαπραγματεύσεις με τον στρατηγό να αρνείται και πάλι. Χωρίς να υπάρχει άλλη λύση, οι οθωμανοί πήγαν για την μοιραία έξοδο το μεσημέρι της 24ης Νοεμβρίου με αποτέλεσμα να βγουν μόνο 200 ζωντανοί και οι πλείστοι με κρυοπαγήματα. Στο στρατόπεδο των Ελλήνων μετά το πέρας της μάχης οι απώλειες ήταν ελάχιστες με 4 νεκρούς και 9 ελαφρά τραυματίες.

Ο Καραϊσκάκης γνωστός για την σκληρότητα του την επόμενη μέρα, 25 Νοεμβρίου, έστησε σε ένα λόφο ορατό από το μαντείο των Δελφών μία πυραμίδα με 300 τούρκικα κεφάλια. Η πυραμίδα ήταν ένα σύμβολο προειδοποίησης προς τους Τούρκους αλλά και τους προσκυνημένους γι αυτό κι η εξής επιγραφή: «Τρόπαιον των Ελλήνων κατά των βαρβάρων Οθωμανών ανεγερθέν κατά το 1826 έτος Νοεμβρίου 24· Εν Αράχωβα». Συγχρόνως έστειλε τα κεφάλια του Μουστάμπεη και του Κεχαγιάμπεη, οι οποίοι ήταν οι δύο αρχηγοί των αντιπάλων, στην κυβέρνηση για να ανακοινώσει την νίκη των Ελλήνων.

Γραφείο Τύπου
ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου