Γρηγόρης Αυξεντίου – Μια Διάλεξη Για Την Αθανασία

3η Μαρτίου, ημέρα που μπορούσε να καθιερωθεί από το 1957 ως Παγκόσμια Ημέρα Ηρωισμού και Αθανασίας. Μόλις μια δεκαετία πριν, ο Τσόρτσιλ είχε δηλώσει «Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες». Μια δεκαετία μετά ο Γληόρης του Πιερη και της Αντωνούς θα διδάξει πως πεθαίνουν οι Έλληνες.

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου ήταν ένας Έλληνας με ανήσυχο πνεύμα. Από νεαρή ηλικία διακρίθηκε για το πνευματικό του μεγαλείο. Ο μεγαλύτερος του έρωτας; Η Ελλάδα! Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Λύσης και τελείωσε το γυμνάσιο Αμμοχώστου. Έπειτα εντάχθηκε στην σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού και αποστρατεύτηκε με τον τίτλο του Έφεδρου Ανθυπολοχαγού. Υπηρέτησε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα και επέστρεψε στην Κύπρο το 1952 για να αρραβωνιαστεί και να εργαστεί πλάι στον πατέρα του.

Σε συνάντηση με τον Αρχηγό Διγενή, ο Αυξεντίου εντάσσεται επίσημα στην ΕΟΚΑ στις 20 Ιανουαρίου 1955 δίνοντας τον λόγο της στρατιωτικής του τιμής αντί του καθιερωμένου όρκου της οργάνωσης. Του δίνεται ο ρόλος του Υπαρχηγού της ΕΟΚΑ λόγω του ζήλου και της αγωνιστικότητας για ελευθερία που διαφαινόταν στον χαρακτήρα του. Υπηρέτησε ως τομεάρχης Αμμοχώστου-Βαρωσίων και συνδέθηκε με τα ψευδώνυμα «Ζήδρος», «Μάστρος» και «Αίαντας». Έγινε ένας από τους πρώτους καταζητούμενους των Άγγλων, με υπέρογκα ποσά να είχαν προσφερθεί για τον εντοπισμό του.

Στις 3ης Μαρτίου, ο Γληόρης εντοπίζεται μετά από προδοσία στο κρησφύγετο του στον Μαχαιρά από τον Αποικιακό Στρατό. Μετά από 10 ολόκληρες ώρες άκαρπης μάχης, οι Άγγλοι αποφασίζουν να κάψουν τον «Ζήδρο» ζωντανό εντός του κρησφύγετού του. Του ζητούν για τελευταία φορά να παραδοθεί, αλλά ο Υπαρχηγός βροντοφωνάζει «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ». Τα τελευταία του λόγια στους συντρόφους του πριν τους ζητήσει να εξέλθουν του κρησφύγετού τους ήταν «σας έμαθα πως να πολεμάτε, τώρα θα μάθετε πως πεθαίνουν»! Κάπως έτσι έκλεισε το ραντεβού με την αθανασία.

Απόγευμα 3ης Μαρτίου και ένα ελικόπτερο αιωρείται πάνω από τα βουνά του Μαχαιρά. Απόγευμα 3ης Μαρτίου και ένα ελικόπτερο λούζει το κρησφύγετο με βενζίνη. Απόγευμα 3ης Μαρτίου και ο «Ζήδρος» καίγεται ζωντανός. Ακόμη και τότε οι Άγγλοι αμφίβολοι για το αν κατάφεραν να σκοτώσουν τον Αυξεντίου φοβούνται να προσεγγίσουν. Το καμένο του σώμα θα αναγνωριστεί από τις «χοντρές ελληνικές κοκκάλες του» και θα ταφεί στα σημερινά Φυλακισμένα Μνήματα.

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, οι μνήμες ξυπνούν. Λες και ο Ζήδρος σηκώνεται από το μνήμα και μεταλαμπαδεύει ηρωισμό, αυταπάρνηση και εθνική περηφάνεια στον Κυπριακό Ελληνισμό. Και φέρνοντας στην μνήμη του τον «Σταυραετό του Μαχαιρά», ο κάθε Έλληνας αντλεί δύναμη να συνεχίσει να αγωνίζεται. Να αγωνίζεται ενάντια σε όποιον λαβώνει τον Ελληνισμό. Να αγωνίζεται με το παράδειγμα του Αυξεντίου που μια ολόκληρη αυτοκρατορία δεν μπόρεσε ποτέ να νικήσει την ψυχή του.

Γραφείο Τύπου
ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου