Η 29η Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί ως ημέρα μνήμης και τιμής για τους αγνοουμένους. Για τον Κυπριακό Ελληνισμό, όμως, η ημέρα αυτή δεν αποτελεί απλώς μία επέτειο. Αποτελεί μια ανοικτή πληγή, άμεσα συνδεδεμένη με την τουρκική εισβολή του 1974 και ένα ανθρωπιστικό ζήτημα που, περισσότερο από μισό αιώνα μετά, δεν έχει ακόμη κλείσει.
Εκατοντάδες Ελληνοκύπριοι στρατιώτες και άμαχοι δηλώθηκαν αγνοούμενοι μετά την εισβολή. Άνθρωποι συνελήφθησαν, άλλοι χάθηκαν μέσα στη δίνη των πολεμικών επιχειρήσεων και οικογένειες έμειναν για δεκαετίες χωρίς απαντήσεις για την τύχη των δικών τους. Μέχρι σήμερα, η διαδικασία ταυτοποίησης και επιστροφής λειψάνων συνεχίζεται, ενώ παραμένουν περιπτώσεις για τις οποίες δεν έχει εξακριβωθεί η τύχη των αγνοουμένων.
Το ζήτημα των αγνοουμένων δεν ανήκει στο παρελθόν. Παραμένει μια από τις πιο οδυνηρές συνέπειες της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Η ίδια η Τουρκία έχει βρεθεί ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για την αποτυχία αποτελεσματικής διερεύνησης της τύχης Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων, την ώρα που εκατοντάδες οικογένειες έζησαν για δεκαετίες με την αγωνία και την αβεβαιότητα για την τύχη των δικών τους ανθρώπων.
52 χρόνια μετά, η απαίτηση του Κυπριακού Ελληνισμού παραμένει αμετάβλητη: πλήρης διαλεύκανση της τύχης κάθε αγνοουμένου και ξεκάθαρες απαντήσεις προς κάθε οικογένεια που ακόμη περιμένει.
Για εμάς, το ζήτημα των αγνοουμένων δεν μπορεί να υποβιβαστεί σε ακόμη ένα κεφάλαιο πολιτικών διαπραγματεύσεων ούτε να παραδοθεί στη λήθη του χρόνου. Η αποκάλυψη της αλήθειας και η εξακρίβωση της τύχης μέχρι και του τελευταίου αγνοουμένου αποτελούν απαράγραπτη ηθική και ιστορική υποχρέωση.
