Με τη σημερινή επέτειο συμπληρώνονται 66 χρόνια από την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μια ημέρα που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκομμένη από τον αγώνα που προηγήθηκε και, κυρίως, από τον πραγματικό σκοπό για τον οποίο χιλιάδες Έλληνες της Κύπρου αγωνίστηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και θυσιάστηκαν: την Αυτοδιάθεση και την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν έγινε για την εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου κράτους. Ο ενωτικός στόχος εγκαταλείφθηκε μέσα από τις Συμφωνίες Ζυρίχης–Λονδίνου, τις οποίες αποδέχθηκε ο Μακάριος, παρά το γεγονός ότι λίγα χρόνια προηγουμένως βρισκόταν ο ίδιος στο επίκεντρο της πολιτικής διεκδίκησης της Ένωσης προδίδοντας τον ενωτικό αγώνα που μόλις είχε χυθεί αίμα για αυτήν από τους Έλληνες του νησιού.
Το κράτος που δημιουργήθηκε το 1960 οικοδομήθηκε πάνω σε ένα προβληματικό και δυσλειτουργικό δικοινοτικό πλαίσιο, αφήνοντας παράλληλα στην Τουρκία και τη Βρετανία σημαντικά ερείσματα στο κυπριακό ζήτημα. Οι αδυναμίες αυτές εκδηλώθηκαν πολύ σύντομα με τη συνταγματική κρίση του 1963-64, ενώ μία δεκαετία αργότερα η Κύπρος οδηγήθηκε στην τραγωδία του 1974.
Την ίδια στιγμή, τα χρόνια που ακολούθησαν την ανεξαρτησία σημαδεύτηκαν από βαθύ εσωτερικό διχασμό. Οι πολιτικές διώξεις, η καταστολή και τα περιστατικά βίας που έπληξαν ανθρώπους της ενωτικής παράταξης αποτελούν μέρος αυτής της περιόδου και δεν πρέπει να διαγράφονται από την ιστορική μνήμη. Η Κύπρος πλήρωσε ακριβά τόσο την εγκατάλειψη του αρχικού εθνικού στόχου όσο και τον αδελφοκτόνο διχασμό που ακολούθησε.
Γι’ αυτό και η σημερινή ημέρα δεν αποτελεί για εμάς ημέρα πανηγυρισμών. Αποτελεί ημέρα προβληματισμού και αυτοκριτικής για τις αποφάσεις που καθόρισαν την πορεία της Κύπρου, αλλά και υπενθύμιση ότι η ιστορία ενός λαού δεν μπορεί να ξαναγράφεται αποσιωπώντας τους στόχους, τις θυσίες και τα λάθη που τη διαμόρφωσαν.
