Η Κύπρος δεν κείται μακράν

Σύμφωνα με τα όσα διαδραματίζονται τον τελευταίο καιρό στην Ανατολική Μεσόγειο καθώς και τις αλλεπάλληλες κρίσεις στο Αιγαίο, η επαναφορά του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΔΕΑΧ) οφείλει να αποτελέσει προτεραιότητα στην ατζέντα της Κυβέρνησης Αναστασιάδη, ούτως ώστε να διασφαλιστεί η άμυνά μας. Πρέπει επιτέλους, οι Κυβερνήσεις Ελλάδος και Κύπρου να κατανοήσουν, ότι η Κύπρος είναι η αχίλλειος πτέρνα της Ελλάδος. Είναι επιτακτική η ανάγκη και αποτελεί μονόδρομο, πρωτίστως για την αποτροπή στρατιωτικής κρίσης, και εφόσον απαιτηθεί, για την επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού, η πρακτική επαναφορά του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου με μοναδικό στόχο την αποτροπή και την αποτελεσματική μας άμυνα σε νέα επιθετική ενέργεια της Τουρκίας οπουδήποτε και οποτεδήποτε αν εκδηλωθεί.

Κύριος σκοπός του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας – Κύπρου, που υιοθετήθηκε σαν ιδέα το Νοέμβριο του 1993 και άρχισε να εφαρμόζεται από τον επόμενο χρόνο, ήταν η δημόσια εξαγγελία της δέσμευσης και της βούλησης της Ελλάδας να υπερασπίσει την Κύπρο σε περίπτωση νέας Τουρκικής επίθεσης, όπως θα υπερασπιζόταν οποιοδήποτε μέρος της Ελληνικής επικράτειας. Το ΔΕΑΧ παρείχε επίσης τη δυνατότητα στην Ελλάδα να στηρίξει τα στρατηγικά της συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Παρά το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί ανεξάρτητο κράτος είναι απόλυτα ξεκάθαρο ότι ΘΡΑΚΗ – ΑΙΓΑΙΟ – ΚΥΠΡΟΣ πρέπει να αποτελούν ενιαίο μέτωπο με τον ίδιο βαθμό αντίστασης αφού σε περίπτωση πολεμικής σύρραξης στο Αιγαίο ή την Θράκη κατά πάσα πιθανότητα αυτή θα επεκταθεί και στην Κύπρο. Όμως, η απουσία της Ελλαδικής μας Πολεμικής Αεροπορίας και του Ελλαδικού μας Πολεμικού Ναυτικού, από τα Κυπριακά Αεροδρόμια και Λιμάνια αντίστοιχα, καθιστά την Κύπρο ως τον αδύναμο κρίκο και προφανώς το πιθανότερο πεδίο όπου θα αναπτύξει τις επιθετικές ενέργειες της η Τουρκία. Αυτό πιθανόν να οδηγήσει σε μια νέα υποχώρηση ολόκληρου του Ελληνισμού σε Ελλάδα και Κύπρο και αποδοχή νέων τετελεσμένων, καθώς η μεν Κυπριακή Δημοκρατία θα αδυνατεί να ανταπεξέλθει και να αμυνθεί καταλλήλως ενώ η δε Ελληνική Δημοκρατία θα βρεθεί ξανά επί του διλήμματος να θυσιάσει την Κύπρο δια την σωτηρία της «εύρυθμης» κατάστασης στην Ελλάδα. Συμπερασματικά λοιπόν, στο Κυπριακό μέτωπο θα κριθεί εν πολλοίς η τύχη της τουρκικής επιθετικότητας έναντι του Ελληνισμού στο σύνολο, αλλά συνάμα και το αύριο Ελλάδος , Κύπρου και Τουρκίας.

Η πρόσφατη Τετραμερής στρατιωτική συνεργασία Ελλάδος – Κύπρου – Γαλλίας – Ιταλίας με στόχο τη σταθερότητα και την ειρήνη, που περιλάμβανε την πρώτη αεροναυτική άσκηση στα ανοικτά της Κύπρου με τη συμμετοχή Ελληνικών , Γαλλικών και Ιταλικών φρεγατών προωθεί το Ευρωπαϊκό Αμυντικό σύστημα ασφαλείας, ενώ ταυτόχρονα γίνεται ξεκάθαρη η στήριξη των συμμετεχόντων χωρών προς Ελλάδα και Κύπρο στις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. Κατ’ ουσία λοιπόν οι πιο πάνω χώρες μέλη της Ε.Ε. φαίνεται να παρίστανται στο πλάι μας ενάντια στην αυταρχικότητα της Τουρκίας. Αμφίβολίες, βέβαια, δημιουργεί η στάση της Ιταλίας που με απλά λόγια το παίζει σε διπλό ταμπλό διδάσκοντας σε όλους μας το μάθημα των Διεθνών Σχέσεων, αφού στο παιχνίδι εμπλέκονται τα ενεργειακά και γεωπολιτικά συμφέροντα της Ιταλίας, τα οποία καλό είναι να μην χαρίσουμε την ευκαιρία στην Τουρκία να τα ικανοποιήσει.

Εμείς όμως και πάλι είμαστε αυτοί που δεν πράττουμε τα δέοντα. Οι Κυβερνώντες Ελλάδος και Κύπρου για τους λόγους που μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν δεν προβαίνουν στην επίκληση των απαραίτητων άρθρων προς την Ε.Ε. ούτως ώστε να δηλώσουν επίσημα προς τους Ευρωπαίους εταίρους μας ότι βρισκόμαστε υπό την πολεμική απειλή της Τουρκίας και να ζητήσουν την έμπρακτη στήριξη της Ε.Ε. στο σύνολό της, με μηχανισμούς και κυρώσεις όπως η ενεργοποίηση του άρθρου 42/7 που προβλέπει τη στήριξη κράτους μέλους που δέχεται επίθεση από τρίτη χώρα. Με την εφαρμογή του άρθρου αυτού σταματά κατα συνέπεια να βρίσκει έρεισμα η Άγκυρα για την τουρκική επιθετικότητά της με βάση την αντίληψη της ότι δεν υπάρχει η απαιτούμενη στρατιωτική στήριξη της Ελλάδας και της Κύπρου από την Ε.Ε.

Περαιτέρω, εις απάντηση των τουρκικών απειλών, Ελλάδα και Κύπρος μπορούν να απαιτήσουν από την Ε.Ε. και ως επακόλουθο να επιβληθούν επιπρόσθετες κυρώσεις στην Τουρκία. Για παράδειγμα κυρώσεις που θα πλήξουν οικονομικά σε εξοπλιστικό επίπεδο την Τουρκία, όπως, η διακοπή των προενταξιακών κονδυλίων από την Ε.Ε. προς την Τουρκία, εμπάργκο πώλησης οπλικών συστημάτων από τις χώρες μέλη της Ε.Ε. προς την Τουρκία,  καθώς επίσης σε περίπτωση μη συμμόρφωσης της Τουρκίας μέχρι τον Σεπτέμβριο, δυνατότητα εξέτασης απαγόρευσης ταξιδιών (travel ban) των πολιτών της Ε.Ε. προς την Τουρκία.

Η τριήμερη άσκηση της πρωτοβουλίας αυτής, καταδεικνύει την συλλογική πρόθεση και δέσμευση των τεσσάρων Ευρωπαϊκών Χωρών, για εφαρμογή του Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS) και του Εθιμικού Διεθνές Δίκαιου, την διατήρηση της σταθερότητας και του σεβασμού στους Κανόνες Δικαίου, ενώ αποτελεί εγγύηση για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στην Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα όμως, κατ’ ουσία Γαλλία και Ιταλία δείχνουν στην Τουρκία ότι είναι έτοιμες να βρεθούν έμπρακτα στο πλάι Ελλάδος και Κύπρου, εάν αυτό χρειαστεί.

Εν κατακλείδι, διαφαίνεται να αποτελεί αδήριτη ανάγκη, τόσο η συνεχής αεροναυτική παρουσία των κρατών μελών της Ε.Ε στην περιοχή, καθώς επίσης και μια νέα ενεργητική στρατηγική στο Κυπριακό, ενταγμένη σε μια πανευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική. Οι δύο αυτές κινήσεις σε συνδυασμό είναι ικανές να επαναφέρουν με αυτό τον τρόπο το κυπριακό στην ουσία του, ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής, κάτι που καταληκτικά θα ενισχύσει την υπόσταση και το κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Κύπρος δεν κείται μακράν λοιπόν. Κείται πολύ κοντά στην Ελλάδα, τώρα πιο κοντά από ποτέ. Δεν πρόκειται μόνο για θέμα εθνικής αλληλεγγύης. Είναι πρωτίστως θέμα διατήρησης των ζωτικών ελληνικών συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή. Είναι λοιπόν τώρα η ώρα για αναβίωση, ολοκλήρωση και υλοποίηση του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος έναντι της τουρκικής επεκτατικότητας.

Μαρία Καραγιώργη
Φίλη Μετώπου Κυπρίων Φοιτητών Η.Β.