• «Λοιπόν έχουμε πόλεμο» – Ζήτω η 28η Οκτωβρίου!

    Λονδίνο 28 Οκτωβρίου 2013

    28 Οκτωβρίου 1940. Κατά τις πρώτες πρωινές ώρες, ο Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι, επέδωσε τελεσίγραφο στον πρωθυπουργό της Ελλάδος Ιωάννη Μεταξά. Το τελεσίγραφο απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο, προκειμένου στη συνέχεια να καταληφθούν κάποια στρατηγικά σημεία του Ελληνικού Βασιλείου, για τις ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεων για την μετέπειτα προώθηση των Ιταλών στην Αφρική. Η απάντηση του Ι. Μεταξά (“Alors, c’est la guerre”), πυροδότησε τον ελληνοϊταλικό πόλεμο και το «έπος του ΄40» γράφτηκε στις χρυσές σελίδες της Ελληνικής ιστορίας. Η απάντηση του αποτυπώθηκε στις εφημερίδες ως «ΟΧΙ» και από τότε αυτά τα τρία γράμματα θυμίζουν στον Ελληνισμό τις ένδοξες μάχες που ακολούθησαν.

    Ο μικρός στρατός της Ελλάδας όχι μόνο θριάμβευσε έναντι της εισβολής του πάνοπλου και υπεράριθμου ιταλοαλβανικού στρατού, αλλά αντεπιτέθηκε κερδίζοντας το ένα τέταρτο των εδαφών της Αλβανίας. Η νίκη των Ελλήνων στον ελληνοϊταλικό πόλεμο είχε τεράστια επιρροή στην έκβαση του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου αφού εξανάγκασε τη ναζιστική Γερμανία να εισβάλει στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα την καθυστέρηση του σχεδίου «Μπαρμπαρόσα» για εισβολή στη Σοβιετική Ένωση. Η καθυστέρηση βρήκε τον στρατό του τρίτου ράιχ αντιμέτωπο με το «ρωσικό χειμώνα» γεγονός που έκρινε σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του πολέμου.

    Κατά το έπος του ’40 το σθένος και ο ηρωισμός που επέδειξε ο ελληνικός στρατός εξέπληξαν το παγκόσμιο. Για τις μάχες που έλαβαν χώρα παρέμεινε γνωστή μεταξύ άλλων και η φράση «στο εξής δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» του Άγγλου Πρωθυπουργού Ουίνστον Τσόρτσιλ.

    Δεν είναι μόνο όμως η παλικαριά και η Ελληνική ψυχή που συνέβαλαν στην έκβαση του ελληνοϊταλικού πολέμου αλλά και η ετοιμότητα του Ελληνικού στρατού, που μόλις 18 χρόνια μετά την Μικρασιατική καταστροφή κατόρθωσε να αναδιοργανωθεί και να ανασυγκροτηθεί σε ετοιμοπόλεμο στράτευμα, ίσως όχι με τον σύγχρονο εξοπλισμό της Ιταλίας αλλά με την πειθαρχία και την εκπαίδευση που άρμοζε σε μάχιμο στρατό της εποχής.

    Οι Έλληνες της Κύπρου δεν θα μπορούσαν να απέχουν από το πλευρό της Ελλάδας. Συμμέτοχοι στους καημούς και τις ανατάσεις του Έθνους, έδωσαν γενναία το παρόν τους, επιβεβαιώνοντας την Ελληνική τους ταυτότητα και αξιοπρέπεια, και εκφράζοντας έτσι για άλλη μια φορά τον διακαή πόθο τους για Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα. Ένα πόθο που μόλις πριν εννέα χρόνια οι Άγγλοι αποικιοκράτες κατέπνιξαν κατά τη διάρκεια των Οκτωβριανών.

    Το ηρωικό «ΟΧΙ» του Ι. Μεταξά και ο ηρωισμός και η θυσία των παλικαριών του ελληνικού στρατού αποτελεί παρακαταθήκη και ως Έλληνες οφείλουμε να βροντοφωνάξουμε όσα «ΟΧΙ» χρειάζονται ως απάντηση στα διχοτομικά σχέδια που ετοιμάζουν οι ξεροκέφαλοι θιασώτες της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Μέχρι τη μέρα που θα επιστρέψουμε ως απελευθερωτές στην Κερύνεια και στο Καρπάσι, στη Μόρφου και στο Βαρώσι οφείλουμε να υπενθυμίζουμε πως «γην και ύδωρ» δεν πρόκειται να παραχωρήσουμε ούτε στους ξένους αλλά ούτε και στους εγχώριους δυνάστες της Ιστορίας μας.

    Επίσης, η ετοιμότητα και μαχητικότητα των στρατευμάτων του 1940 πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση για τη σημερινή ηγεσία. Η παρούσα κατάσταση της Εθνικής Φρουράς δεν επιτρέπει την αποτελεσματική υπεράσπιση των ελεύθερων εδαφών και των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Ως ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου απαιτούμε την αναδιάρθρωση και αναδιοργάνωση της Εθνικής Φρουράς και δηλώνουμε αντίθετοι στις άνευ στόχου και οράματος διαλυτικές και προσχηματικές μεταρρυθμίσεις στον τομέα της άμυνας, σε μια χώρα που βρίσκεται αντιμέτωπη με κατοχικό στρατό 40,000 ανδρών. Οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας έχουν το δικαίωμα να νιώθουν ασφαλείς στην πατρίδα τους, και η ηγεσία οφείλει να υιοθετήσει επιτέλους μια διεκδικητική πολιτική στο Κυπριακό, ως αρμόζει σε απογόνους των ηρώων του 1940.

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

  • Φασίστες είστε και φαίνεστε…

    Φασίστες είστε και φαίνεστε…

    Μάριος Νικολάου
    Αντιπρόσωπος Πανεπιστημίου Sussex
    18 Φεβρουαρίου 2009 *

    Γράφοντας μόλις δύο μέρες πριν τις φοιτητικές εκλογές, είναι φανερό πως ο λόγος που αποφάσισα να συντάξω
    αυτό το κείμενο έχει να κάνει τόσο άμεσα, όσο και έμμεσα, με αυτές. Είναι με λύπη που κάνω αναφορά σε τέτοιου
    είδους συμπεριφορές, αφού αν και είχα γνώση για τη λάσπη που εξαπολύουν οι δύο μεγάλες παρατάξεις για
    ψηφοθηρικούς σκοπούς, εν τούτοις τώρα το νιώθω για τα καλά στο πετσί μου. Φυσικά για μας είναι περηφάνια
    και τιμή που δεν έχουμε τον απαραίτητο μηχανισμό για να πείσουμε τον απλό φοιτητή, αφού η αυτονομία μας και
    η ανεξαρτησία μας από τα σάπια κομματικά συμφέροντα είναι αυτά που μας δίνουν δύναμη ως νέοι να
    συνεχίσουμε τον αγώνα μας.

    Θα αναρωτιέστε φυσικά τι είναι αυτό που με εξόργισε και με ώθησε, λίγα 24ώρα πριν τις εκλογές, να γράψω και
    να πω κάποια πράγματα όσον αφορά τις άλλες παρατάξεις. Ο λόγος λοιπόν είναι ότι παρατήρησα τόσο εγώ, όσο
    και οι συναγωνιστές μου στο Κίνημα, πως στελέχη άλλων παρατάξεων προσπαθούν με κάθε μέσο να
    σταματήσουν την πορεία του ΜΕΤΩΠΟΥ προς την Ε.Φ.Ε.Κ. Είναι βλέπετε, τόσο δύσκολο γι’ αυτούς να
    συνηδοποιήσουν πως θα αποχωριστούν τις αγαπημένες τους καρέκλες και τον αιώνιο έρωτα τους με αυτές, εξ’
    αιτίας κάποιων ανεξάρτητων και αυτόνομων. Θα μου πείτε, καλά τόσο άσχημοι είναι οι τρόποι που
    χρησιμοποιούν οι «συμπατριώτες» σου για να σε σταματήσουν; Λοιπόν, δε θα το πιστέψετε. Μας αποκαλούν
    φασίστες και ακροδεξιά στοιχεία. Όταν οι «δημοκράτες» συγκεκριμένης «προοδευτικής» παράταξης στα
    ατέλειωτα τηλεφωνήματα που κάνουν για να ελκύσουν το φοιτητόκοσμο να συμπορευθεί μαζί τους στις εκλογές,
    ακούν από τους συμφοιτητές μας πως πρόκειται να ψηφίσουν του δικού μας Κινήματος, αυτόματα προσπαθούν
    με κάθε τρόπο να τους πείσουν πως ο συγκάτοικος τους, ο κολλητός τους είναι …φασίστας. Αρχικά, είχα πιστέψει
    πως πρόκειται απλά για φόβο μπας και χάσουν λίγες ψήφους, αφού είναι επίσης γνωστός ο δεύτερος μεγάλος
    τους έρωτας, η ψηφοθηρία. Μετά κατάλαβα πως πρόκειται για τον γνωστό «κομματικό μηχανισμό» που όλο
    ακούμε, αλλά όταν είσαι έξω από το χορό ποτέ δεν πρόκειται να καταλάβεις. Είναι φανερό πως οι οδηγίες που
    έχουν από τους κομματάρχες τους είναι να λασπολογούν, πλέον χωρίς περιστροφές, το Κίνημα μας.

    Άλλωστε δεν έχουν άλλη επιλογή, αφού σοβαρά επιχειρήματα για να πείσουν τον οποιονδήποτε φοιτητή να τους
    δείξει εμπιστοσύνη δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα – η πηγή επιχειρημάτων τους έχει μείνει στείρα εδώ και πολύ
    καιρό και κυρίως στο Κυπριακό. Αναγκαστικά δεν μπορούν να πουν την άποψη τους αφού το κόμμα τους
    υποδεικνύει τα πιστεύω τους και η ρατσιστική διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία είναι ιδανική γι’ αυτούς, χωρίς να
    έχουν ποτέ αναλογιστεί τις συνέπειες μιας τέτοιας λύσης. Ως φυσικό επακόλουθο λοιπόν, καταφεύγουν στην πιο
    εύκολη οδό, δηλαδή μας αποκαλούν φασίστες (και πάλι παραθέτοντας χαζά επιχειρήματα, που δεν μπορούν ούτε
    τους εαυτούς τους να πείσουν πως είναι αλήθεια) με σκοπό να προκαλέσουν φόβο στο φοιτητόκοσμο και να μην
    τους αποδοκιμάσει με τη ψήφο του.

    Όμως, φίλοι των άλλων παρατάξεων (για μένα είστε φίλοι, γιατί πέραν από τις ιδεολογικές μας διαφορές, είμαστε
    πάνω απ’ όλα συμπατριώτες), τι πιο φασιστικό από τη μη αποδοχή της άλλης άποψης; Από πότε η αντίθετη
    άποψη στο εθνικό θέμα θεωρείται φασισμός; Από πότε η διεκδίκηση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων
    μου θεωρείται φασισμός; Από πότε, κύριοι της Προοδευτικής και της Πρωτοπορίας, η απαίτηση για επιστροφή όλων των προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες αποτελεί φασισμό; Από πότε η απόρριψη συμβίωσης με
    παράνομους εποίκους αποτελεί φασισμό; Και τέλος, από πότε αποτελεί φασισμό μια προσωπική επαφή; Να σας
    υπενθυμίσω πως οι «φασίστες» (γιατί έτσι αντιλαμβάνομαι τον όρο «ακροδεξιός» όπως τον αναφέρει η
    συγκεκριμένη παράταξη) καταδίκασαν απερίφραστα σε δελτία τύπου το πραξικόπημα (20/07/2007) και τις
    συνέπειες του αλλά και ύμνησαν τον ηρωισμό των φοιτητών του Πολυτεχνείου (17/11/2008) που ύψωσαν το
    ανάστημα τους στο φασισμό. Τώρα όμως που προσπαθούμε να φτάσουμε μέχρι το νύχι τους, εσείς μας
    αποκαλείται ακροδεξιούς. Εμείς, που με όσα μέσα διαθέτουμε (ηλεκτρονικά, έντυπα), χωρίς τη δύναμη των
    όπλων, προσπαθούμε να πετύχουμε την εξιλέωση και τη δικαίωση του νησιού μας, βρίσκουμε μπροστά μας
    ΕΣΑΣ, τους δήθεν επαναστάτες, τους «συντρόφους» του Φιντέλ Κάστρο, που υποχωρείτε για μιας μέρας
    καρέκλα. Τους δήθεν προοδευτικούς και δημοκράτες που ποτέ δεν αντιμετωπίσατε στα ίσα τον τούρκικο φασισμό.
    Να ξέρετε ότι το ΜΕΤΩΠΟ, όση λάσπη κι αν δεχτεί, δεν πρόκειται να σταματήσει τον αγώνα για δικαίωση. Η
    αυτονομία και η ανεξαρτησία, μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε, να απαντούμε στις προκλήσεις και στη λάσπη.
    Θα σας συμβούλευα να βρείτε επιτέλους επιχειρήματα για να έχουμε τουλάχιστον ένα στοιχειώδη πολιτικό
    διάλογο. Το κόλπο της λάσπης είναι μεν δοκιμασμένο αλλά είναι γνωστό πως σε κάποια φάση η επίδραση του
    σταματά. Το ΜΕΤΩΠΟ, δυστυχώς για σας τους «δεξιούς» και «αριστερούς» εραστές της καρέκλας, δεν πρόκειται
    να λυγίσει από ανυπόστατες ψευδείς κατηγορίες.
    * το άρθρο δημοσιεύθηκε στο “Προπύργιο”, 18/02/2009

  • Τι είναι, επιτέλους, το Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών;

    Τι είναι, επιτέλους, το Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών;

     

    Σωκράτης Κ. Έλληνας
    Πρόεδρος
    11 Ιανουαρίου 2009 *

    Η λέξη ‘ΜΕΤΩΠΟ’ προσδιορίζει τις αγωνιστικές προθέσεις μας, το ‘Κυπρίων’ την υπηκοότητα μας, το ‘Φοιτητών’
    την ιδιότητα και το ‘Ηνωμένου Βασιλείου’ τον χώρο δραστηριοποίησής μας: δηλαδή το κράτος που παραδοσιακά
    υπονομεύει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων και το οποίο δια του ‘διαίρει και βασίλευε’ δημιουργήσε το
    Κυπριακό πρόβλημα.

    Η προσπάθειά μας σ’ αυτό το όχι και τόσο φιλικό πολιτικό περιβάλλλον είναι να διεθνοποιήσουμε το Κυπριακό
    παρουσιάζοντας την πραγματική του διάσταση (πρόβλημα εισβολής – κατοχής), αντικρούοντας ταυτόχρονα την
    οργιάζουσα τουρκική προπαγάνδα που δημιουργεί την εντύπωση πως στην Κύπρο υπάρχουν δύο κράτη. Η
    πολυπολιτισμική φοιτητική κοινότητα του Η.Β μας δίνει ένα ευρύτατο πεδίο δράσης.

    Ένα αυτόνομο φοιτητικό Κίνημα χαράζει ιδεολογία και πολιτική, αγνά, χωρίς κρυμμένα συμφέροντα ή φιλοδοξίες,
    και που στα δύο χρόνια κατάφερε να πράξει όσα ολιγώρησαν να πράξουν οργανωμένα κόμματα για δεκαετίες.
    Τρανταχτό παράδειγμα η πίεση που ασκήσαμε, σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία μας, που οδήγησε στην
    αλυσιδωτή ακύρωση κτηματομεσιτικών εκθέσεων όπου θα πωλούνταν ε/κυπριακές περιουσίες στα κατεχόμενα.
    Τα λιγοστά χρήματα που κερδίζουμε από ψυχαγωγικές εκδηλώσεις επενδύονται σε εκτυπώσεις διαφωτιστικών
    εντύπων στα αγγλικά, σε τακτή ενημέρωση του φοιτητόκοσμου με ανακοινώσεις και δελτία τύπου, καθώς και σε
    συμμετοχή και διοργάνωση εκδηλώσεων.

    Η υπεύθυνη στάση μας έναντι της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα του
    Κινήματος μας. Τοποθετούμαστε μακριά από τάσεις κενού απορριπτισμού. Οι επιφυλάξεις μας αφορούν κυρίως
    την υποτιθέμενη λειτουργικότητα του Ομοσπονδιακού κράτους, την ασφάλεια των πολιτών του, την ειρηνική
    διασφάλιση της ελληνικότητας της Κύπρου, τους κινδύνους που εγκυμονεί η πολιτική ισότητα της μειοψηφίας με
    τη πλειοψηφία και τις ρατσιστικές πρόνοιες του με τις οποίες διαχωρίζει το λαό βάσει εθνικών και θρησκευτικών
    κριτηρίων. Διαφωνούμε με ένα μοντέλο λύσης με το οποίο από το 1958 οι Τούρκοι θεωρούν ως την πιο βολική
    οδό ώστε να επιτύχουν το πραγματικό τους στόχο, τη διχοτόμηση και την κατά συρροήν παραβίαση των
    ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ε/κ και Τ/κ.

    Η μέχρι τώρα παρουσία του Κινήματος, η πλούσια δράση του και η μαζική ανταπόκριση των φοιτητών, όχι μόνο
    επιτρέπουν άλλα επιβάλλουν την ενεργή παρουσία μας στο φοιτητικό συνδικαλισμό. Μιας φωνής απαλλαγμένης
    από συμπλέγματα του παρελθόντος, αποδεσμευμένης από ξεπερασμένους πολωτικούς χαρακτηρισμούς («δεξιά-
    κέντρο-αριστερά») και με στόχους άλλους από τα εκλογικά ποσοστά, μόνο θετικά μπορεί να βοηθήσει το φοιτητή
    και την Κύπρο.

  • Τα «ακροδεξιά-εθνικιστικά» συνθήματα της Προοδευτικής.

    Τα «ακροδεξιά-εθνικιστικά» συνθήματα της Προοδευτικής.

    Σωκράτης Κ. Έλληνας
    Πρόεδρος
    23 Δεκεμβρίου 2008

    Τον Νοέμβριο, ως Πρόεδρος του Μετώπου Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ, είχα προτείνει στο συμβούλιο του Κινήματος
    να μην εκδοθεί ανακοίνωση σχετικά με τα όσα εκτυλήχθηκαν την 15η Νοεμβρίου 2008 έξω από την Τουρκική
    Πρεσβεία στο Λονδίνο, παρ’ όλο που για ακόμα μια χρονιά γίναμε μάρτυρες κομματικά καθοδηγούμενων
    ευτράπελων. Σκοπός μας ήταν να διασφαλίσουμε την ενότητα της Κυπριακής φοιτητικής κοινοτητας του
    Ηνωμένου Βασιλείου, τη στιγμή μάλιστα που το συνδικαλιστικό της όργανο, η ΕΦΕΚ ΗΒ, βρίσκετε ακόμα υπό
    δικτατορική ομηρία, καθώς οι κομματικές παρατάξεις αποφάσισαν να ακυρώσουν τις εκλογές, αγνοώντας το
    καταστατικό και κάθε δημοκρατικό θεσμό, και να διατηρήσουν ετσιθελικά τα ποσοστά που έλαβαν το 2007 μέχρι
    το 2009.

    Παρ’ όλα αυτά είμαι αναγκασμένος να προβώ στην συγγραφή του παρόντος άρθρου καθώς η Προοδευτική
    ΚΦΗΒ (η φοιτητική νεολαία του ΑΚΕΛ), με ανακοίνωση της, φρόντισε να διασπάσει την εύθραυστη ενότητα,
    προάγοντας τον φανατισμό και την πόρωση στις τάξεις των μελών και των υποστηρικτών της, με σκοπό να
    αποκομίσει ευτελή μικροκομματικά οφέλη.
    Στην ανακοίνωση της (17/11/2008), η Προοδευτική, κάνει αναφορά σε «ακροδέξια – εθνικιστικά στοιχεία που
    πρόσκεινται σε συγκεκριμένη παράταξη και οι οποίοι αναφώνησαν συνθήματα όπως “κάτω τα χέρια
    ομοσπονδιακοί, η Κύπρος είναι ελληνική”». Γιατί δεν κατονομάζει ο συντάκτης της ανακοίνωσης ποια είναι η
    παράταξη που φέρει στους κόλπους της «ακροδεξιά στοιχεία» για να την καταδικάσουμε και εμείς με την σειρά
    μας; Μήπως ο συντάκτης επιδιώκει εντέχνως την σύγχυση, με σκοπό να σπιλώσει και πάλι το όνομα και το κύρος
    του ΜΕΤΩΠΟΥ;

    Μάλλον περί αυτού πρόκειται. Διότι το εν λόγω σύνθημα που ύπουλα και αυθαίρετα η Προοδευτική απέδωσε σε
    «ακροδεξιά στοιχεία» όντως ακούστηκε από τα μέλη και τους υποστηρικτές του ΜΕΤΩΠΟΥ, οι οποίοι όχι μόνο δεν
    είναι ακροδεξιοί, αλλά με την δράση και τις πάμπολλες δημοσιεύσεις τους έχουν επανελειμμένως καταδικάσει
    αντιδημοκρατικές και ρατσιστικές απόψεις.
    Δεν έχω κανένα λόγο να το κρύψω ή να το αρνηθώ. Αντιθέτως ενημερώνω τους «αριστερούς», όπως
    αποφάσισαν να αυτοαποκαλούνται, συμφοιτητές μου πως τον εν λόγω σύνθημα στο ΜΕΤΩΠΟ το νιώθουμε, το
    πιστεύουμε, το φωνάζουμε και θα συνεχίσουμε να το φωνάζουμε. Όσες χιλιάδες ανακοινώσεις και να βγάλουν,
    όσο κόσμο κι αν συλλάβουν τα όργανα της τάξης, όσο και να φακελώνουν και απειλούν δημοκράτες
    αντιφρονούντες, δε θα φιμωθούμε, δε θα πάψουμε να αντιστεκόμαστε σε ότι βλάπτει την Κύπρο και τα
    συμφέροντα της.

    Και ρωτώ τον αναγνώστη: Με πιο δικαίωμα και στην βάση ποιων στοιχείων μπορεί ο κάθε Κύπριος πολίτης που
    απορρίπτει την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία και πιστεύει στις ελληνικές ιστορικές καταβολές του πολιτισμού
    της πατρίδας μας να χαρακτηριστεί «ακροδεξίος – εθνικιστής»; Με τον ίδιο τρόπο, τότε, ουδείς ακροδεξιότερος
    και πιο εθνικιστής από το ΑΚΕΛ, το οποίο στα πλαίσια του διαχρονικού ιδεολογικού αχταρμά θέσεων και
    τοποθετήσεων που το διακρίνει, έχει κατά καιρούς τοποθετηθεί με σαφήνεια τόσο κατά της Ομοσπονδίας ως
    μορφής λύσης του Κυπριακού, όσο και υπέρ της αδιαμφισβήτητης ιστορικής ελληνικότητας της Κύπρου.
    Παραθέτω ορισμένα ιστορικά τεκμήρια, από τα πολλά που υπάρχουν:Το 1965, η Σοβιετική Ένωση δια στόματος του υπουργού εξωτερικών Α. Γκρομύκο, διατύπωσε την άποψη πως
    μια πιθανή λύση του Κυπριακού θα ήταν η Ομοσπονδία. Το ΑΚΕΛ, με ανακοίνωση της Κεντρικής του Επιτροπής
    ημερομηνιάς 26/01/1965, απέρριψε τέτοιο ενδεχόμενο θεωρόντας το ομοσπονδιακό μοντέλο ανεδαφικό. Ακόμα,
    θεώρησε , ότι τέτοια λύση θα οδηγήσει στη δημιουργία χωριστής εθνικής οντότητας με ξεχωριστή εθνική
    συνείδηση, γεγονός που τη βρίσκει αντίθετη γιατί ο στόχος του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα του κυπριακού λαού
    ήταν η Αυτοδιάθεση-Ένωση.

    Επιπλέον, ο καταξιωμένος Κύπριος ποιητής της Αριστεράς, ο Θοδόσης Πιερίδης, η μνήμη του οποίου ορθά
    τιμήθηκε από την ΕΔΟΝ και την ΚΝΕ στις 28/11/2008 στην Αθήνα, αναφέρει στο (εμπνευσμένο από τον αγώνα
    της ΕΟΚΑ) έργο του Κυπριακή Συμφωνία:

    «Λογαριάσατε λάθος με το νου σας, εμπόροι,
    δε μετριέται πατρίδα, λευτεριά με τον πήχη!
    …Στης Μεσόγειος τι θέτε τη γλυκιά γαλανάδα;
    Εμείς είμαστε Κύπρος, εμείς είμαστε Ελλάδα!»

    Τέλος, στις 27 Ιουνίου 1967, η εφημερίδα «Χαραυγή» παραθέτει την ομιλία του τότε Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Εζεκία
    Παπαϊωάννου στην ολομέλεια της Βουλής: «Οφείλομε να συμβάλομε όλοι με όλες μας τις δυνάμεις για να
    αποφύγομε τον διαμελισμό [και] διεδήλωσε ακόμη μία φορά, με τον πιο σαφή και κατηγορηματικό τρόπο την
    εμμονή του κόμματος τη εργατικής τάξης στο αίτημα της γνήσιας Ένωσης χωρίς εδαφικά, διοικητικά ή άλλα
    ανταλλάγματα, αίτημα το οποίο υιοθέτησε ομοφώνως η Βουλή με ψήφισμα το οποίο ενέκρινε στις 30 Ιουνίου
    1964».

    Ποιες λοιπόν οι διαφορές μας κύριοι συμφοιτητές; Πολύ εύκολα ο αναγνώστης μπορεί να αντιληφθεί πως οι
    αρχές σας συμφωνούν μαζί μας τόσο σε ότι αφορά την ανεδαφικότητα της Ομοσπονδίας, όσο και σε ότι αφορά
    την ελληνικότητα της νήσου. Η διαφορά μας λοιπόν είναι ότι αντίθετα με εσάς εμείς παραμένουμε συνεπείς στις
    αρχές μας. Αντίθετα με εσάς δεν ξεπουλάμε ιδανικά με αντάλλαγμα καμία καρέκλα, καμία αύξηση ποσοστών.
    Είμαστε αγνοί πατριώτες και αυτός είναι ο λόγος που δεχόμαστε τη λάσπη σας, καθώς μάλλον δεν πιστεύετε καν
    στην ύπαρξη αγνών και ελεύθερα σκεπτόμενων νέων. Εμείς δε ξέρουμε να τρώμε από το πιάτο στο οποίο
    φτύναμε προηγουμένως. Έχουμε αξιοπρέπεια και μ’ αυτήν θα αγωνιστούμε για τα ιδανικά μας, όσο κι αν μας
    βαφτίζετε άλλοτε έτσι και άλλοτε αλλιώς. Όσο κι αν δεχόμαστε άνισο και ύπουλο πόλεμο, ο οποίος έχει πλέον
    ξεπεράσει τα πολιτικά όρια και έχει γίνει σε πολλές περιπτώσεις προσωπικός ή/και οικογενειακός, θα κάνουμε
    αυτό που επιβάλλει η συνείδηση μας, αυτό που απαιτούν τα μέλη και οι υποστηρικτές μας. Όσο κι αν
    προσπαθείτε, δεν θα ξεχάσουμε το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» και θα συνεχίσουμε τον αγώνα για προάσπιση της Κυπριακής
    Δημοκρατίας.

    Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το 2009 – Ελευθερία, Δημοκρατία και Δικαιοσύνη στην Κύπρο.

  • Όχι ξένε και Γλαύκο Ξένε, «Δεν Ξεχνούμε»

    Όχι ξένε και Γλαύκο Ξένε, «Δεν Ξεχνούμε»

     

    Λάμπρος Γ. Καούλλας
    Γραμματέας Αποδήμων & Διεθνών Σχέσεων
    12 Φεβρουαρίου 2009 *

    «Καλύτερα να ξεχνούμε παρά να θυμόμαστε», είναι ο εκπληκτικός τίτλος άρθρου στην, κατά τ΄ άλλα
    «εθνικόφρονη», εφημερίδα “Αλήθεια”. Από τις στήλες του φύλλου της 27ης Ιανουαρίου 2009, ο αρθρογράφος
    Γλαύκος Ξένος εξισώνει την ομολογία του Τούρκου στρατιώτη Αττίλα Ολγκάτς που εκτέλεσε κατόπιν διαταγών 10
    Ελληνοκύπριους αιχμαλώτους με τις δήθεν «σφαγές» που «διέπραξαν» οι «δικοί μας» την δεκαετία του ΄60.
    Σε πλήρη σύμπνοια με το ΑΚΕΛ και τον Υπουργό Παιδείας, ο Γλαύκος Ξένος (της δεξιόστροφης, υπενθυμίζουμε,
    “Αλήθειας”) βάζει και αυτός το τουβλάκι του στο οικοδόμημα της παραχάραξης της Ιστορίας μας, παραγράφοντας
    το διατεταγμένο και επιτελικά σχεδιασμένο μακελειό της Τουρκίας. Το πιο οδυνηρό είναι που μας …συμβουλεύει
    κιόλας: «Καλύτερα να ξεχνούμε αντί να θυμούμαστε. Αν θέλουμε να προχωρήσουμε στην εξιλέωση, στην κάθαρση
    και την επανένωση του νησιού».

    Όχι Γλαύκο Ξένε. Εμείς «ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ». Δεν ξεχνούμε τα εγκλήματα της Τουρκίας στην Κύπρο. Δεν
    ξεχνούμε τους πρόσφυγες, τους εγκλωβισμένους, το 37% του εδάφους, τις σφαγές, την εθνοκτονία. Όμως να
    ξέρεις ότι «Δεν Ξεχνούμε» ούτε τους δημοσιογράφους και τους πολιτικούς που ύπουλα, ανερυθρίαστα και
    ύποπτα ζητούν να μας παντρέψουν με την κατοχή και απαιτούν να ξεχάσουμε ακόμη και το «Δεν Ξεχνώ». Ε όχι!
    Δεν Ξεχνώ την κατοχή, Δεν Ξεχνώ το «Δεν Ξεχνώ». Και ούτε θα ξεχάσω ότι αριστεροί και δεξιοί θα κάνουν πως
    ξέχασαν τις προτάσεις του Ξένου πως «καλύτερα να ξεχνούμε για να εξιλεωθούμε» παρά να «Μην Ξεχνούμε».

  • Όταν το ΜΕΤΩΠΟ «συζητά» με τον Σεφέρη

    Μικαέλλα Λοΐζου
    Αντιπρόεδρος
    18 Φεβρουαρίου 2009 *

    Ήτανε 1954. Όταν ο αγώνας της ΕΟΚΑ βρισκόταν στο «ψήσιμο» και οι παππούδες μας ετοιμάζονταν να
    θυσιάσουν την ζωή τους την ίδια, για δει ο τόπος ετούτος τον ήλιο της Ελευθερίας να ανατέλλει. Ο νομπελίστας
    των στίχων και των ψυχών Γιώργος Σεφέρης, απαντώντας στο κείμενο «Έλληνες και Άγγλοι – Σκέψεις εξ αφορμής
    του Κυπριακού», του λογοτέχνη της Γενιάς του 30 Γιώργου Θεοτοκά, τοποθετήθηκε κριτικά:

    «…Υπάρχουν σε μια γωνιά της γης 400 χιλιάδες ψυχές από την καλύτερη, την πιο ατόφια Ρωμιοσύνη, που
    προσπαθούν να τις αποκόψουν από τις πραγματικές τους ρίζες και να τις κάνουν λουλούδια θερμοκηπίου. Σ’ αυτή
    τη γωνιά της γης δουλεύει μια μηχανή που κάνει τους Ρωμιούς σπαρτούς-Κυπρίους-όχι-Έλληνες που κάνει τους
    ανθρώπους μπαστάρδους, με την εξαγορά και την απαθλίωση των συνειδήσεων, με τις κολακείες των αδυναμιών
    ή των συμφερόντων (το Κυπριακό ζήτημα είναι πριν απ’ όλα ζήτημα καλλιέργειας, ζήτημα “κουλτούρας” με την
    πλατύτερη έννοια που έχει η λέξη), και ονομάζει τη φυσιολογική παιδεία αυτών των ανθρώπων “πολιτική
    προπαγάνδα”. (…) Απόκριση σ’ αυτό το αίτημα της συνείδησης περίμενα να βρω στο άρθρο σου, Γιώργο. Θα μου
    πεις: δεν ήταν το θέμα μου – έπρεπε να είναι κι αυτό».

    Έπρεπε αυτό να ήταν το θέμα μας, Γιώργο Σεφέρη, κάθε μέρα, από τις 28/12/1954, που έκανες την παρέμβαση,
    μέχρι σήμερα. Μέχρι σήμερα που οι 400 χιλιάδες ψυχές σχεδόν διπλασιάστηκαν και η μανία να τις ξεντύσουν
    από την ατόφια εκείνη Ρωμιοσύνη τους, σχεδόν διπλασιάστηκε μαζί τους. Πλέον έχουνε, Γιώργο Σεφέρη, πριόνια
    ηλεκτρικά και μεγάλους εκσκαφείς και με λύσσα προσπαθούνε να μας αποκόψουνε τις ρίζες. Προσπαθούνε,
    μεγάλε ποιητή, να μας πείσουνε ότι εμείς οι νέοι ήδη γεννηθήκαμε λουλούδια θερμοκηπίου κι αυτές οι ρίζες, για
    τις οποίες μιλάς, ανήκουνε στη σφαίρα της φαντασίας και στα παραμύθια της γιαγιάς. Πως δεν είναι η εθνική μας
    ιστορία, πως δεν είναι η εθνική μας υπόσταση, πως δεν είναι η εθνική μας παρακαταθήκη. Πως είναι κάτι
    μετέωρο και άνευ ουσίας, μια επίσημη «αντιπολίτευση» στο «καλό μας».

    Η μηχανή δεν σταμάτησε να δουλεύει, Γιώργο Σεφέρη, παρά τις προειδοποιήσεις σου. Στο χειρισμό της
    αλλάζουνε βάρδιες διάφοροι, αναλόγως συμφερόντων. Συνειδήσεις, μεγάλε ποιητή, εξαγοράστηκαν πολλές, σε
    σημείο που κάποιοι από μόνοι τους τρέχουνε να βγάλουν τις δικές τους στο ξεπούλημα. Η «κουλτούρα» την
    οποία τόσο σωστά διέβλεψες, ονοματίζει σήμερα όσους τολμούν να μιλήσουν σαν εσένα «καπηλευτές της πατρίδας» κι όσους τολμούν να προτείνουν μια στοιχειώδη αντίσταση «απορριπτικούς, αρνητικούς και
    επικίνδυνους». Τους έχει τοποθετήσει σε ένα στενό περιθώριο και τους κτυπά με λάσπη ανελέητα,
    προσπαθώντας να τους κάνει να μετανοήσουν. Δεν είναι, βλέπεις, προς το συμφέρον της η καθάρια παρουσία
    τους και με όλες της τις δυνάμεις μάχεται να τους «λερώσει».

    Αν ζούσες σήμερα, Γιώργο Σεφέρη, δεν θα ήτανε τα αηδόνια που δε θα σ’ αφήνανε να κοιμηθείς στις Πλάτρες, θα
    ήτανε η αγωνία πως, 55 χρόνια μετά, θα ήσουν πιο σύγχρονος από ποτέ, θα ήσουνα προφήτης της
    παρατεταμένης κατάστασης άμυνας που βρισκόμαστε, έναντι όλων αυτών που πυροβολούν καθημερινά το
    εθνικό μας «είναι». Μα εμείς θα σου προσφέραμε ένα νανούρισμα, εκεί που είσαι, να ξεκουραστείς. Σου
    γράφουμε, μεγάλε ποιητή, για να το ξέρεις, ότι κάποιοι αγωνίζονται εναντίον της πολιτικής υπεκφυγής, ότι τα
    εγγόνια του μεγάλου αγώνα, τώρα δίνουνε με τα δικά τους όπλα τον δικό τους. Σε διαβεβαιώνουμε, Γιώργο
    Σεφέρη, ότι σε κάθε γωνιά του Ηνωμένου Βασιλείου υπάρχουνε αυτή τη στιγμή περήφανοι Έλληνες της Κύπρου,
    που δεν υπέκυψαν στην πολιτική προπαγάνδα, που αρνήθηκαν να «μπασταρδέψουν» και να γίνουνε λουλούδια
    θερμοκηπίου, που τις συνειδήσεις τους δεν τις βγάζουν στο ξεπούλημα, μα τις αξιοποιούν για να αναμοχλεύσουν
    τις συνειδήσεις εκείνων που βρίσκονται στο λήθαργο.

    Υπάρχουνε ακόμη νέοι άνθρωποι, Γιώργο Σεφέρη, που δεν βούλιαξαν. Που υψώνουνε το ανάστημά τους και
    καθημερινά δραπετεύουν από το περιθώριο που τους τοποθέτησαν. Που ξέρουνε πολύ καλά πως η Ρωμιοσύνη
    είναι διαχρονική και δεν σβήνεται με πυροτεχνήματα, επικοινωνιακά τεχνάσματα ή επιβολή. Και που γνωρίζουνε
    πως αν είναι κάτι που κράτησε τους Έλληνες σε ετούτη τη γη, που τους στέριωσε και έφτασαν οι ρίζες τους πολύ
    βαθιά στο χώμα, είναι η ανάγκη τους για Ελευθερία. Γι’ αυτήν αγωνιζόμαστε τώρα, μεγάλε ποιητή, κι ας το
    ονομάζουνε αυτό «ακροδεξιές συμπεριφορές». Κοιμήσου ήσυχος, εκεί που βρίσκεσαι, κι οι Έλληνες της Κύπρου
    θα σε βγάλουν ασπροπρόσωπο. Σε όλες τις προσπάθειες ομαδικού βιασμού της –διζωνική δικοινοτική
    ομοσπονδία τον ονομάζουνε τώρα, για να έχει εύηχο όνομα-η Ελευθερία των Ελλήνων θα έχει εμάς για
    σωματοφύλακες.

    * το άρθρο δημοσιεύθηκε στην “Σημερινή”, 21/02/2009 και στο “Προπύργιο”, 18/02/2009

  • «Αν το ν΄ αγωνίζεσαι για ελευθερία είναι εθνικισμός, δηλώνω ένοχος» ( Μια οφειλόμενη απάντηση στον «φωτισμένο» Γιώργο Ιορδάνου )

    Λάμπρος Γ. Καούλλας
    Γραμματέας Αποδήμων & Διεθνών Σχέσεων
    06 Φεβρουαρίου 2009 *

    «Μανώλη Γλέζο, στο ΄πα και την περασμένη φορά.
    Όταν θα μιλάς για Θερμοπύλες και Αρκάδια,
    σε παρακαλώ ψιθυριστά,
    γιατί οι νεοσοφοί μας ακούνε»

                                                                                                                                               — Βάσος Λυσσαρίδης, 17/03/2007, Συνέδριο ΕΔΕΚ

    Ο Γιώργος Ιορδάνου τυγχάνει Πρόεδρος του «Αγώνα» Ηνωμένου Βασιλείου, της φοιτητικής παράταξης που
    πρόσκειται στην ΕΔΕΚ. Διατηρεί παράλληλα και το καλαίσθητο ιστολόγιο www.iordanou.org.

    Ο ηρωικός Δώρος Λοΐζου στον «Λεύτερο» προειδοποιούσε ότι «θα ‘ρθουν οι φωτισμένοι να μου αλλάξουν τα
    φώτα γιατί είμαι πιο φωτισμένος απ’ αυτούς». Και να τους που ήρθαν: Ο «φωτισμένος» κ. Ιορδάνου μέσα από το
    ιστολόγιο του, στις 23/02/2008 και 22/03/2008 προσπάθησε το εξής εκπληκτικό: να συσχετίσει την φιλοναζιστική
    «Χρυσή Αυγή» με το δημοκρατικό «Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου»!

    Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι είχε εσφαλμένη πληροφόρηση και υπέπεσε σε λάθος. Δυστυχώς όχι. Διότι
    έχουμε τοποθετηθεί συγκεκριμένα επί του θέματος (‘Πολίτης’ 20/08/2008, ‘Κυπριακό Ποντίκι’ 29/08/2008) και το
    γνωρίζει, αφού του είχαμε στείλει τρεις φιλικότατες επιστολές ζητώντας του ευγενικά να αναιρέσει τους
    εσφαλμένους χαρακτηρισμούς του. Και, προσβάλλοντας πρώτα τον εαυτό του, αρνήθηκε να ανασκευάσει. Η
    συμπεριφορά αυτή δεν τον τιμά, αφού παρουσιάζεται να μην αντέχει τον διάλογο, να κρύβεται από την αλήθεια
    και να αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει τα σφάλματα του. Σημαντικά ελαττώματα για άνθρωπο που τυγχάνει
    ηγέτης μερίδας φοιτητών.

    Η προσπάθεια του κ. Ιορδάνου φανερή. Αφού προβάλλεται ως «ρεαλιστής», δεν μπορεί να χωνέψει ότι ένα
    Κίνημα αυτόνομο και υπερκομματικό είναι ταυτόχρονα βαθύτατα δημοκρατικό, εθνικά υγειές και κοινωνικά
    μάχιμο. Μάλλον «έχει παρεξηγήσει τον ρεαλισμό», όπως θα έλεγε και ο ιδρυτής του κόμματος του Βάσος
    Λυσσαρίδης, διότι«αν ρεαλισμός σημαίνει αποδοχή αναξιοπρέπειας, δουλείας, υποτέλειας και εξευτελισμού, τότε
    η ανθρωπότητα θάταν μια τεράστια φυλακή νεοουργουοελιανής φαντασίας» (30/07/2006, Μνημόσυνο Μακαρίου,
    Κύκκος).

    Δυσκολεύεται να αντιληφθεί ότι η μάχη μας κατά του ρατσισμού εμπερικλείει τον αγώνα κατά της Διζωνικής
    Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Εμείς αρνούμαστε, όπως αρνείται και ο σύντροφος του Κάστρο, του Αραφάτ και του
    Μαντέλα, να «προσυπογράψουμε τη πλαστογράφηση της ιστορίας και των παραδόσεων μας και να μετατραπούμε
    σε νεόδουλους σ΄ένα πολυκηδεμονευόμενο μεταποικιοκρατικό μόρφωμα, με ξένους προστάτες-δυνάστες, με
    ξένους στρατούς, με Μπουντουστάνς με βάση τον εθνοτικο-φυλετικό διαχωρισμό» (03/09/2008, Λαμία).

    Ξεροκαταπίνει ο «συνετός της πολυθρόνας» όταν του υποδεικνύουμε ότι η κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα
    περνούν μέσα από την εθνική και την λαϊκή χειραφέτηση. Μα όπως λέει ο θεμελιωτής του κυπριακού
    δημοκρατικού Σοσιαλισμού, «οι Παφλέσσηδες ήσαν μωρο-καλόγεροι, ο Μακρυγιάννης αλαφροϊσκιωτος, οι
    Αυξεντίου, οι Μάτσηδες, οι Δώροι περιθωριακοί ονειροπόλοι. Όμως αυτοί οι περιθωριακοί περιθωριοποίησαν τους
    βουτυροσπόνδυλους συνετούς της πολυθρόνας εδραίωσαν έθνη και δάμασαν την ιστορία. Η εμμονή σε
    ηθικοπολιτικές αξίες προβάλλεται ως γραφικότητα από γραφικούς οπαδούς «συνετής» παράδοσης σε ξένα κέντρα
    αποφάσεων» (17/06/2006, Δήμος Καλλιθέας).

    Καταρρέει το είναι του αντιλαμβανόμενος ότι οι προοδευτικές πολιτικές μας θέσεις θρυμματίζουν την προσπάθεια
    ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ να νομιμοποιήσουν τα προϊόντα του φασιστικού πραξικοπήματος και της βάρβαρης εισβολής. Εμείς,
    όπως λέει και ο Γιατρός, «δεν θα προσκυνήσουμε κατοχικές σημαίες και συρματοπλέγματα»(08/03/2004, Λονδίνο)
    διότι «ο πανάρχαιος Ελληνισμός της Κύπρου, αναπόσπαστο τμήμα του έθνους δεν παραμένει απλώς ζωντανός,
    δε κρατάει μονάχα άγρυπνος τις σύγχρονες Θερμοπύλες αλλά οδεύει πιστός στις αθάνατες παραδόσεις για
    λευτεριά και δικαίωση» (08/11/2005, Πανεπιστήμιο Αθηνών).

    «Αν», κ. Ιορδάνου, «το ν’ αγωνίζεσαι για εθνική επιβίωση, για αξιοπρέπεια, για ελευθερία είναι εθνικισμός», τότε
    και εμείς «δηλώνουμε ένοχοι» (12/11/2008, Πολεμικό Μουσείο).

    Για υπενθύμισε τον Γιατρέ τι είπες στις 30 Αυγούστου 1974, με το αίμα του Δώρου Λοΐζου να στάζει ακόμα από το
    πουκάμισο σου: «Οι Ιδέες δεν σκοτώνονται. Αυτοί που δοκίμασαν να με δολοφονήσουν, δοκίμασαν να
    δολοφονήσουν μιαν Ιδέα».

    Εξήγησε του Γιατρέ πως οι καυτές σφαίρες μπορούν και θανατώνουν βιολογικά τον Ιδεοφόρο, αλλά καθιστούν
    Αθάνατες τις Ιδέες του. Και όταν, κ. Ιορδάνου, ούτε καν τα θανατερά βόλια του έξαλλου φασισμού δεν
    καταφέρνουν να δολοφονήσουν μιαν Ιδέα, πώς θα τα καταφέρουν -αλήθεια- μερικές αβολίδοτες, άκαπνες,
    ύπουλες και μικρόψυχες ύβρεις τιποτένιων «βουτυροσπόνδυλων»;

    * το άρθρο δημοσιεύθηκε στο “Κυπριακό Ποντίκι”, 06/02/2009

  • Τζόαν Ράιαν, φτάνει!

    Μικαέλλα Λοΐζου
    Γραμματέας Εκδηλώσεων
    07 Νοεμβρίου 2007

    Με υπερβολικά μεγάλο αριθμό μακρόσυρτων «εεε», τα οποία επιδεικνύουν αμηχανία και έλλειψη γνώσεων,
    έδωσε μια άκρως προκλητική συνέντευξη η Τζόαν Ράιαν, η διορισμένη του κόμματος των Εργατικών για θέματα
    Κύπρου, στον Ελληνικό Ραδιοσταθμό του Λονδίνου. Η εκλεκτή της βρετανικής κυβέρνησης, όχι απλώς δεν
    σεβάστηκε το χώρο που βρισκόταν και τους ακροατές της, αλλά, μέσα από τα λεγόμενά της, απέδειξε για άλλη
    μία φορά, ότι οι Άγγλοι ενεργούν με κινήσεις σπασμωδικές, και, στην προσπάθειά τους να κλείσουν κάποιες
    τρύπες, ανοίγουν καινούργιες.

    Η Τζόαν Ράιαν έχασε τα λόγια της περισσότερο από μία φορά. Μεταξύ των πολλών «εεεε» που ξεστόμισε όμως,
    κατάφερε να δυσχεράνει ακόμα περισσότερο τη θέση της, καθώς φρόντισε να εξηγήσει πως «τα ανθρώπινα
    δικαιώματα είναι για όλους», γι’ αυτό και πρέπει να φροντίσει η Βρετανία να συμπεριληφθούν στη Συνθήκη της
    Μπολόνιας οι φοιτητές των παράνομων πανεπιστημίων. Αλήθεια κυρία Ράιαν, αφού τα ανθρώπινα δικαιώματα
    είναι για όλους, μπορείτε να εξηγήσετε πώς και δεν ασχοληθήκατε με το δικό μου ανθρώπινο δικαίωμα της
    ελεύθερης διακίνησης, το οποίο καθημερινά καταπατά η Τουρκία, με την οποία υπογράφετε μνημόνια; Μπορείτε
    να μου διευκρινίσετε γιατί δεν κάνατε καμιά συμφωνία για το δικό μου ανθρώπινο δικαίωμα στην περιουσία που
    μου ανήκει, την οποία η Τουρκία φροντίζει να καπηλεύεται εδώ και 33 χρόνια; Μήπως, τελικά, η Βρετανία
    αντιμετωπίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα εντελώς επιλεκτικά και με γνώμονα το συμφέρον της; Μήπως φάσκετε
    και αντιφάσκετε και στην πραγματικότητα πιστεύετε και εσείς η ίδια ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι για
    όλους;

    Κατά τ’ άλλα, η κυρία Ράιαν φρόντισε να δηλώσει ότι η στάση της Βρετανίας έναντι του κυπριακού προβλήματος
    παραμένει αμετακίνητη. Σε ερώτηση του Βύρωνα Καρύδη, τι ακριβώς είχε κατά νου η Βρετανία όταν μίλησε για
    μεγαλύτερη επαφή της χώρας με τις αρχές του ψευδοκράτους, μετά την αρχική απάντηση «Well, you… know,
    e..a…e..», η κυρία Ράιαν εξήγησε πως δεν ήταν εκείνη η συγγραφέας του εγγράφου, αλλά είναι πεπεισμένη πως
    δεν αποτελεί αναγνώριση του ψευδοκράτους!

    Ο εμπαιγμός μιας ολόκληρης χώρας έχει και τα όρια του, κυρία Ράιαν.

  • Σημεία των καιρών ή σημάδια κακοκαιρίας;

    Λάμπρος Καούλλας
    Εκπρόσωπος Τύπου
    19 Σεπτεμβρίου 2007

    – Σημείο πρώτο, 27 Ιουνίου 2007:
    Η Ιαπωνίδα συμφοιτήτρια μου αναχωρεί για να επιβιβαστεί στο αεροπλάνο και εγώ βγαίνω από την αίθουσα
    αναμονής του αεροδρομίου Λάρνακας. Πηγαίνω στα καινούργια τερματικά να πληρώσω το – πολύ ακριβό –
    αντίτιμο για τον χώρο στάθμευσης. Εκεί που πάω να επιλέξω γλώσσα, μου βγάζει τέσσερις σημαίες: κυπριακή,
    βρετανική, ρωσσική και γερμανική…

    – Σημείο δεύτερο, 02 Αυγούστου 2007:
    Ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ κ. Δημήτρης Χριστόφιας τελεί τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του Εθνάρχη Μακαρίου στην
    Λεμεσό. Ο ανδριάντας (σύμφωνα με την φωτογραφία που κοσμούσε το πρωτοσέλιδο της ‘Χαραυγής’ της
    επομένης μέρας) ήταν σκεπασμένος με δύο σημαίες κυπριακές…

    – Σημείο τρίτο, 05 Αυγούστου 2007:

    Αντικατοχική εκδήλωση του Δήμου Αμμοχώστου στο Πολιτιστικό Κέντρο Δερύνειας. Ομιλητής ο Δήμαρχος της
    κατεχόμενης πόλης κ. Αλέξης Γαλανός. Στον χώρο υπήρχαν αποκλειστικά και μόνο κυπριακές σημαιούλες…
    Όπως καταλάβατε, η κύρια παρατήρηση είναι ότι και στις τρεις πιο πάνω περιπτώσεις λάμπει διά της απουσίας
    της η ελληνική σημαία. Είναι γεγονός πως η εθνική σημαία, μετά την ένταξη μας στην ΕΕ, αντικαταστάθηκε (σε
    όλα τα κυβερνητικά κτίρια) με την ευρωπαϊκή. Δεκτό. Και ήταν επόμενο με την λεγόμενη «επαναπροσέγγιση» το
    κλίμα να «πιέζει» περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση. Και οι τρεις όμως πιο πάνω περιπτώσεις
    αποδεικνύουν πως η υπέρμετρη σπουδή μας στο να κρύβουμε την γαλανόλευκη, υπό την σκιά της οποίας
    χύθηκε τόσο κυπριακό αίμα, μας καθιστά γραφικούς και σε πολλές περιπτώσεις απελπιστικά γελοίους. Αλλά ας
    πάρουμε την κάθε σκηνή ξεχωριστά:

    α) Αεροδρόμιο Λάρνακας: Όταν μου έχει ως επιλογή γλώσσας την «κυπριακή» τι ακριβώς εννοεί; Ότι το
    μηχάνημα θα μου «μιλά» στην κυπριακή διάλεκτο; Δηλάδη αντί να γράφει, ας πούμε, «Τοποθετήστε 50 σεντς» θα γράφει «Βάρτε ένα δεκασέλινον»; Αφού η γλώσσα μας είναι η ελληνική, δεν είναι γελοίο να υπάρχει κυπριακή
    σημαία; Τι εντύπωση θα αποκομίσουν οι ξένοι τουρίστες («άλλο ελληνική γλώσσα, άλλο κυπριακή;») αλλά κυρίως
    πόσο μεγάλη προσβολή θα νιώσουν οι Ελλαδίτες αδελφοί μας όταν το βλέπουν; Φυσικά κάτι τέτοια καμώματα,
    μπορούν να «γυρίσουν μπούμεραγκ» σε αυτούς που τα σκαρφίζονται έχοντας άλλα στον νου: Άμα έχετε την
    κυπριακή σημαία για επιλογή της ελληνικής γλώσσας, δεν σημαίνει κιόλας – ρε εξυπνάκηδες – ότι στην Κύπρο
    μιλούμε αποκλειστικά και μόνο ελληνικά, άρα δεν λαμβάνουμε υπόψιν τις ευαισθησίες και την γλώσσα των
    Τουρκοκυπρίων; Είδατε; Από μια άλλη οπτική γωνία, πάλι το ίδιο «εθνικιστικό κακό» κάνατε!

    β) Αποκαλυπτήρια ανδριάντα του Μακαρίου στη Λεμεσό: Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες σχετικά με την ιστορία
    του ΑΚΕΛ, την σχέση του ΑΚΕΛ με την ελληνική σημαία γενικότερα και ειδικότερα την σχέση του ΑΚΕΛ με τον
    Μακάριο. Απλώς και μόνο – και αφού το ΑΚΕΛ θέλει να τιμά και να υμνεί τον Μακάριο – ο Δημήτρης Χριστόφιας
    όφειλε να σεβαστεί τα λόγια και την ευαισθησία του ιδίου του Αρχιεπισκόπου προς την ελληνική σημαία και τον
    Ελληνισμό και να μην ξεχνούσε πως σε κάθε ομιλία του, ο Μακάριος, είτε σε εξώστη είτε σε εξέδρα,
    πλαισιωνόταν από ελληνικές σημαίες και εθνικά λάβαρα. Ούτε τούτη την μικρή χάρη δεν του έκανε ο κ.
    Χριστόφιας του Μακαρίου, και μες την διεστραμμένη και επιτηδευμένη μακαριολαγνεία του αρνήθηκε να σκεπάσει
    τον ανδριάντα του και με την ελληνική σημαία δίπλα από την κυπριακή, όπως ο ίδιος ο ηγέτης άλλωστε θα ήθελε.

    γ) Αντικατοχική Δήμου Αμμοχώστου: Εμείς θα διαφωνίσουμε με «Το Κυπριακό Ποντίκι» (Τεύχος 188) που
    χαρακτήρισε τις διάφορες πρωτοβουλίες του Αλέξη Γαλανού, όπως η συλλογή υπογραφών, «λουβάνες». Είναι
    σωστό και είναι αναγκαίο οι ουσιώδεις πολιτικές πράξεις να ενισχύονται με λαϊκή υποστήριξη και αγωνιστικότητα.
    Μόνο ένας λαός συνειδητοποιημένος μπορεί να ελέγξει και να κρίνει την εξουσία, και αν συμφωνεί μαζί της, να
    την περιχαρακώσει και να απαιτήσει από αυτήν καλύτερες λύσεις για το εθνικό πρόβλημα. Οπότε απορούμε, κ.
    Γαλανέ. Τι μήνυμα στέλνουμε με το να αφαιρούμε την ελληνική σημαία; Θα μας συμπονέσουν περισσότερο οι
    ξένοι; Θα θεωρήσει ο τουρκικός στρατός ότι μας αφελλήνισε, άρα ο αντικειμενικός σκοπός του επετεύχθη και θα
    αποχωρήσει; Τι εξυπηρετεί, εκτός από το να αποξενώνουμε και να αποκαρδιώνουμε ακόμη και όσους Έλληνες
    ανά τον κόσμο έμειναν να μας υποστηρίζουν; Είναι σημαντικό, κ. Γαλανέ, να μην ξεχνάμε πως αν δεν είχαμε την
    «ιδιότητα» του «Έλληνα» ούτε εισβολή θα γινόταν, ούτε εθνοκάθαρση, ούτε βίαιη και σχεδιασμένη γεωγραφική
    διχοτόμηση σε φυλετικές βάσεις. Μην ξεχνάτε επίσης, κύριε Γαλανέ, ότι ένας μακρινός προκάτοχός σας, ο
    Ευαγόρας της Σαλαμίνας, ήταν ίσως ο πρώτος συνειδητός Πανελληνιστής και ενδυνάμωσε όσο κανείς άλλους
    τους δεσμός των τότε Ελλήνων της Κύπρου με αυτούς της μητροπόλεως.
    Το ξέρουμε πως αν ο κατακτητής δεν γουστάρει πέντε φορές την ελληνική σημαία, την κυπριακή σημαία – του
    κράτους που διχοτόμησε και δεν αναγνωρίζει – δεν την γουστάρει δέκα. Γι’ αυτό, άλλωστε, στο Σχέδιο Ανάν μας
    πρότειναν άλλη σημαία. Οπότε τι πραγματικά ωφελεί η ανυπαρξία ή αφαίρεση της ελληνικής σημαίας; Αν σκοπός
    μας δεν είναι να προκαλούμε τους Τούρκους, θα έπρεπε να αφαιρούμε και την κυπριακή σημαία και να
    αναρτούμε την τρικολόρε του Σχεδίου Ανάν.

    Τι σημαίνουν και τι σηματοδοτούν λοιπόν τα πιο πάνω «τυχαία» περιστατικά; Αντίκτυπος των απανωτών εθνικών
    ταπεινώσεων, ολισθημάτων, υποχωρήσεων και εκπτώσεων; Επιτεδευμένη και εθελούσια ιστορική αφασία;
    Στίγματα μιας εξουθενωμένης και παρηκμασμένης κοινωνίας; Επιτυχία των μακρόπνοων σχεδίων αφελληνισμού
    της νήσου; Πλήρης παράδοσης μας στην νέα παγκόσμια τάξη; Απλά σημεία των καιρών, λοιπόν; Ή – μήπως
    – σημάδια κακοκαιρίας;

  • Ποιος έχει μεγαλύτερη σχέση με την «Χρυσή Αυγή»; Το ΜΕΤΩΠΟ ή η ΕΔΟΝ;

    Ποιος έχει μεγαλύτερη σχέση με την «Χρυσή Αυγή»; Το ΜΕΤΩΠΟ ή η ΕΔΟΝ;

    Λάμπρος Γ. Καούλλας
    Εκπρόσωπος Τύπου
    25 Αυγούστου 2008 *

    Την Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2008, στην εφημερίδα ‘Πολίτης’, το στέλεχος της ΕΔΟΝ Άγγελος Π. Κασσιανός
    αποπειράθηκε να συκοφαντήσει το ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου. Και το έκανε πετώντας
    μας την γνωστή, μολυσμένη λάσπη, που κατάφερε και μάζεψε με το ιδεολογικά τρύπιο κουβαδάκι του από τον
    δυσώδη βάλτο του ΑΚΕΛ. Η σύνθεση της λάσπης γνωστή: «εθνοσωτήρες του ‘74», «ΕΟΚΑ-Β’», «διακυβέρνηση
    Κληρίδη», «παρακλάδια της Χρυσής Αυγής». Μόνο που η χιλιοπεταγμένη λάσπη του, που μπορεί να κολλάει σε
    όσους έχουν λερωμένη την φωλιά τους, πάνω σε εμάς δεν κολλάει, διότι εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με κανένα
    πολιτικό φορέα ή κόμμα, και συνεπώς ούτε με την κληριδική δεξιά, ούτε με την όποια δεξιά ή ακροδεξιά
    γενικότερα.

    Είναι πραγματικά αξιολύπητο να νοούνται καν, πόσο μάλλον να υπάρχουν, προσπάθειες σύνδεσης του
    ΜΕΤΩΠΟΥ με ακραίες και αντιδημοκρατικές καταστάσεις. Φτάσαμε στο σημείο να αναγκαζόμαστε να λέμε τα
    αυτονόητα. Για το θέμα του εγκληματικού πραξικοπήματος, στο Δελτίο Τύπου της 20ης Ιουλίου 2007 (από τον
    πρώτο κιόλας χρόνο, δηλαδή, λειτουργίας του ΜΕΤΩΠΟΥ), καταδικάζαμε«απερίφραστα και μετά βδελυγμίας το
    πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, κατά του νόμιμου, εκλελεγμένου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας,
    Αρχιεπισκόπου Μακαρίου». Ειδικά για «τα κατορθώματα των εθνοσωτήρων», εμείς, ως δημοκρατικό Κίνημα,
    ΔΕΝ δεχόμαστε μαθήματα ούτε από τους πραξικοπηματίες, αλλά ούτε και από τους κατόπιν εορτής, άκαπνους
    «αντιστασιακούς» του πυρήνα του ΑΚΕΛ, που πολεμούσαν την ΕΟΚΑ-Β’ κερνώντας την «γλυκό καρυδάκι».

    Οι φτηνές και ανέντιμες διασυνδέσεις που κάνει ο κ. Κασσιανός με την «Χρυσή Αυγή» αποτελούν βαθύτατη
    προσβολή. Διότι, φαίνεται ξεκάθαρα, πως το ΜΕΤΩΠΟ, με την ποιοτική δουλειά του, τις τεκμηριωμένες θέσεις
    του, τα σοβαρά πολιτικά επιχειρήματά του και την πλούσια δράση του, απειλεί το σύστημα. Και έχουν μάτια και
    βλέπουν στον πυρήνα του ΑΚΕΛ ότι ένα Κίνημα όπως το ΜΕΤΩΠΟ, με στελέχη που έχουν επιστημονική
    κατάρτιση, ικανότητες, καθαρότητα μυαλού, τα οποία απορρίπτουν φωναχτά κάθε μορφής ολοκληρωτισμό,
    ρατσισμό, αντιδημοκρατικές πρακτικές και απάνθρωπες ιδεολογίες, είναι όντως σοβαρή απειλή. Η Ιδρυτική μας
    Διακήρυξη στις 29 Ιανουαρίου 2007 το καθιστούσε ξεκάθαρο ότι το Κίνημά μας «διέπεται από ενθουσιασμό,
    ζωντάνια, ανιδιοτέλεια και κυρίως αγάπη για αυτό που κάνουμε» και«είναι απαλλαγμένο από οποιαδήποτε
    κομματικά ή άλλα βαρίδια που στεγανοποιούν τις ιδέες, εγκυτιώνουν το αίσθημα και πολτοποιούν το Όραμα»: Άρα,
    γνωρίζουν στο ΑΚΕΛ πως το ΜΕΤΩΠΟ έχει τη δυνατότητα να αμφισβητήσει δραματικά την αριστερόζ, ιδεολογική
    ηγεμονία του.

    Μόνο έτσι εξηγείται η υπέρμετρη σπουδή να ακυρώσουν τον πολιτικό μας λόγο, συνδέοντάς μας με την «Χρυσή
    Αυγή», με την οποία μας χωρίζει η ίδια ακριβώς ιδεολογική άβυσσος, που μας χωρίζει και με την καθεστωτική
    ΕΔΟΝ, αφού απορρίπτουμε τις ολοκληρωτικές και αντιδημοκρατικές ιδεολογίες που πρεσβεύουν αμφότεροι. Διότι
    εμείς, βλέπετε, σκεφτόμαστε, δεν χειροκροτούμε ρυθμικά και δεν ακολουθούμε ως αγέλη τον «ευέλικτο»,
    «αριστοτέχνη» και «πεφωτισμένο» ηγέτη μας.

    Αν το ΜΕΤΩΠΟ ασπαζόταν ρατσιστικές και αντιδημοκρατικές αρχές, όπως αφήνει να νοηθεί το στέλεχος της
    ΕΔΟΝ, τότε θα έπρεπε να είναι ο μεγαλύτερος χειροκροτητής του Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, που μέσω του Κοινού
    Ανακοινωθέντος Χριστόφια-Ταλάτ της 23ης Μαΐου 2008, μας εγγυήθηκε ότι ο εθνοφυλετισμός θα είναι το κυρίαρχο ιδεολόγημα του νέου κράτους. Είναι αυτός, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που αποδέχθηκε:
    α) τον ανωτάτης μορφής διζωνικό διχοτομικό ρατσισμό των δύο φυλετικά καθαρών «ε/κ και τ/κ συνιστώντων
    κρατιδίων»,
    β) την αντιδημοκρατική, ντενκτασικής εμπνεύσεως, «εκ περιτροπής προεδρία»,
    γ) την νομιμοποίηση του προμελετημένου εγκλήματος εθνοκτονίας των Ελληνοκυπρίων, μέσω του εποικισμού
    και της πολιτισμική αλλοτρίωσης.

    Ως εκ τούτου λοιπόν, ποιος έχει περισσότερη σχέση με την «Χρυσή Αυγή»; ΗΕΔΟΝ που αποδέχεται την
    συνταγματικά κατοχυρωμένη και ομοσπονδιακά επιβεβλημένη φυλετική καθαρότητα των Ελλήνων στο «ε/κ
    συνιστών κρατίδιο», την δικτατορία της «εκ περιτροπής προεδρίας» και την εθνική ανωτερότητα των
    Τουρκοκυπρίων στην παρανοϊκή ομοσπονδία που θα προκύψει; Ή το ΜΕΤΩΠΟ που ΔΕΝ τα αποδέχεται;
    * το άρθρο δημοσιεύθηκε στο “Κυπριακό Ποντίκι”, 29/08/2008