• Θεόφιλος Γεωργιάδης: Ο Αγωνιστής της Ελευθερίας των Λαών

    Σαν σήμερα, 20 Μαρτίου 1994, δολοφονείται ο αγωνιστής της Ελευθερίας και της δικαιοσύνης των λαών, Θεόφιλος Γεωργιάδης, έξω από την οικία του στη Λευκωσία. Ηθικός αυτουργός ήταν η Μ.Ι.Τ (Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες), η οποία κατόπιν συμφωνίας με τον γνωστό κατάδικο «Γιουρούκκη», σχεδίασαν τη δολοφονία. Έτσι, ο αδερφός του «Γιουρούκκη» στοχεύοντας τον Θεόφιλο στο στήθος και το κεφάλι, τον εκτέλεσε από κοντινή απόσταση.

    Ο Θεόφιλος γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1957 στην Ευρύχου. Αποφοίτησε το 1975 από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και κατετάγη στην Εθνική Φρουρά όπου υπηρέτησε στην 32η Μοίρα Καταδρομών, φέροντας τον βαθμό του Έφεδρου Ανθυπολοχαγού. Ακολούθως, εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού (Σ.Ε.Α.Π) και στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανορθόδοξου Πολέμου (Κ.Ε.Α.Π). Εν τέλει, σπούδασε «Πολιτικές Επιστήμες» στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, λαμβάνοντας ειδίκευση στην «Τουρκολογία». Με την επιστροφή του στην Κύπρο, εργάστηκε αρχικά στην Αστυνομία και στη συνέχεια ανέλαβε τη θέση του λειτουργού στο «Τμήμα Τουρκικών Θεμάτων» του «Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών» της Κυπριακής Δημοκρατίας, όντας τουρκολόγος και γνώστης των τουρκικών θεμάτων.

    Το 1988 ο Θεόφιλος μαζί με άλλους συναγωνιστές του, ίδρυσαν την «Κυπριακή Επιτροπή Αλληλεγγύης προς το Κουρδιστάν», η οποία στόχο είχε την στηριξη του Κουρδικού Αγώνα ενάντια στην Τουρκική κατοχή.  Αρθρογραφούσε σε διάφορα θέματα, όπως το «Κυπριακό», το «Κουρδικό» και γενικότερα θέματα κατά των τουρκικών βαρβαροτήτων. Παράλληλα, τάχθηκε με αρνητικούς σχολιασμούς κατά των «Συμφωνιών Υψηλού Επιπέδου» του 1977, όντας ένθερμος υποστηρικτής της «Απελευθέρωσης» ως μόνης λύσης στο Κυπριακό Πρόβλημα, ενώ υποστήριζε έντονα τις προσπάθειες για ανεύρευση των Αγνοουμένων.

    Η δράση του οδηγούσε στη συστηματική και μεθοδική λειτουργία ενός «Ενιαίου Μετώπου» του Απελευθερωτικού Κινήματος των Κούρδων, με τους λαούς της Ελλάδος και της Κύπρου, όντας και οι ίδιοι υπό τουρκική κατοχή. Ένα μέτωπο καθολικής συμπαράταξης, με απώτερο σκοπό την εξάλιψη της τουρκικής κατοχής από την Κύπρο μέχρι το Κουρδιστάν. Ο Αγώνας αυτός στηρίζετο στην κοινωνία, στους απλούς πολίτες, στο Λαό, απ’ όπους πήγαζε πίεση προς τις ηγεσίες Ελλάδος και Κύπρου, για το αναφαίρετο δικαίωμα των λαών για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ.

    Ο δημοσιογράφος Λάζαρος Μαύρος, φίλος και συναγωνιστής του Θεόφιλου, έγραφε πως: «η αλήθεια για την ένταξη του Θεόφιλου Γεωργιάδη στον κουρδικό αγώνα, βρίσκεται στην υπέρτατη θέληση και τον ασίγαστο πόθο του για πολιτική και αγώνα ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ της Κύπρου από τον τουρκικό ζυγό.»

    Σε συνέδριο που έλαβε χώρα στις Βρυξέλλες με θέμα την Αλληλεγγύη προς τον Κουρδικό λαό, περίπου μια εβδομάδα πριν την άνανδρη δολοφονία του, ο Θεόφιλος Γεωργιάδης κατηγόρησε ανοιχτά τους τούρκους για τις βιαιότητες και τις φρικαλεότητες που διέπρατταν κατά του Κουρδικού λαού. Αυτή ήταν και η αφορμή για τις Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες να διατάξουν τη δολοφονία του, αφού όπως δήλωσε στενός του φίλος, «τον Θεόφιλο τον είχαν πολύ στο στομάχι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες γιατί τους έκανε πολύ ζημιά».

    Στο σημείο της δολοφονίας του έχει στηθεί, ως ένδειξη σεβασμού, προτομή του Αγωνιστή της Ελευθερίας, Θεόφιλου Γεωργιάδη, η οποία επάνω φέρει την επιγραφή: «Ποτέ η Τουρκία δεν εγκατέλειψε γη που κατέκτησε με όπλα, μέσω συνομιλιών.»

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ, θα παραμείνουμε πιστοί στις παρακαταθήκες όσων έδωσαν τη ζωή τους για να ζουν οι λαοί Ελεύθεροι, κάτι που έπραξε και ο Θεόφιλος Γεωργιάδης αγωνιζόμενος να επηρεάσει την κοινωνία, σε παγκόσμιο επίπεδο, για τις βαρβαρότητες των Τούρκων κατά των Κούρδων, αλλά και εμμέσως κατά των Ελλήνων της Κύπρου. Ως πολίτες μιας πολυπολιτισμικής χώρας όπως το ΗΒ, καλούμαστε και έχουμε χρέος να πράξουμε το ίδιο, να διαφωτίσουμε τον κάθε γείτονα, συμφοιτητή και συμπολίτη μας σχετικά με το Κυπριακό πρόβλημα ως ακριβώς έχει… ως πρόβλημα ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ από την Τουρκία. Όσο υπάρχουν άτομα που διατηρούν τις ίδιες αξίες και εξακολουθούν να αγωνίζονται, το όραμα του Θεόφιλου για λευτεριά δεν πρόκειται να σβήσει.

    Εν κατακλείδι, όπως έργοις τε και λόγοις υποστήριζε μέχρι και την ύστατή του πνοή ο Θεόφιλος Γεωργιάδης, καλούμε και εμείς άπαντες τους Έλληνες της Κύπρου να παραδειγματιστούν από τον αγώνα του.
    «Κι αφού εμείς στην Κύπρο δεν αξιωθήκαμε ν’ αγωνιζόμαστε για την ελευθερία μας, τουλάχιστον να βοηθήσουμε πρέπει εκείνους που αγωνίζονται και για μας εναντίον του τουρκικού κράτους, τους Κούρδους αγωνιστές.»

     

    Γραφείο Τύπου Μετώπου ΚΦΗΒ

  • «Σήκω Ευαγόρα να μας πεις…»

     

    Σαν Σήμερα, 13η προς 14η Μαρτίου 1957, περνάει στο πάνθεον των ηρώων ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης.

    Ο εθνομάρτυρας Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στις 27/02/1938, σ’ ένα χωριό της Πάφου, την Τσάδα.

    Την 1η Ιουλίου 1953, ημέρα στέψης της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄στο Λονδίνο, και σε ηλικί

    α 15 ετών κατεβάζει και τεμαχίζει την αγγλική σημαία στο Κολέγιο της Πάφου. Η πράξη του αυτή πυροδοτεί ξέσπασμα διαδηλώσεων, ακυρώνοντας τους εορτασμούς της στέψης στην πόλη. Δύο χρόνια μετά, το 1955 ορκίστηκε μέλος της Ε.Ο.Κ.Α. Πρωτοστάτησε σε διαδηλώσεις και συνελήφθη τον Νοέμβριο του ’55 με την κατηγορία της συμμετοχής σε παράνομη οχλαγωγία. Οδηγήθηκε στο δικαστήριο και αφού δεν παραδέχτηκε τις κατηγορίες, η δίκη του αναβλήθηκε για τις 6 Δεκεμβρίου. Ο Ευαγόρας στις 4 Δεκεμβρίου, αφού δήλωσε στον πατέρα του ότι θα πάει στο βουνό για να συνεχίσει τον Αγώνα, πηγαίνει στο σχολείο και αφήνει στου συμμαθητές του το γνωστό πλέον αποχαιρετιστήριο του ποίημα «ΛΕΥΤΕΡΙΑ»:

    «Θα πάρω μιαν ανηφοριά
    θα πάρω μονοπάτια
    να βρω τα σκαλοπάτια
    που παν στην Λευτεριά…»

    Ένα χρόνο μετά την ένταξή του στις αντάρτικες ομάδες, το βράδυ της 18ης Δεκεμβρίου 1956, σε μια μετακίνηση της ομάδας του από την περιοχή του Σταυρού της Ψώκας προς την περιοχή της Λυσού, βρέθηκε αντιμέτωπος με αγγλική περίπολο. Ο Ευαγόρας συνελήφθη κρατώντας όπλο τύπου «Μπρεν», το οποίο βρισκόταν σε κατάσταση συντήρησης μέσα σε γράσο. Καταδικάστηκε για τούτο σε θάνατο  δι’ απαγχονισμού.

    Μεσάνυχτα 13ης Μαρτίου 1957, ο ήρωας, ο ποιητής, ο αμούστακος Ευαγόρας Παλληκαρίδης, προχωράει απτόητος προς την αγχόνη. Δεν φοράει κουκούλα, φαίνεται το χαμόγελό του, τον αγκαλιάζει η Ελλάδα! Ο τελευταίος που ανεβαίνει στο ικρίωμα της αγχόνης στις Κεντρικές Φυλακές είναι μόλις 18 ετών.

    Στο τελευταίο του συγκινητικό γράμμα που προκαλεί δέος, δηλώνει:

    «Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.»

    Πόση αρετή και τόλμη μπορεί να κρύβει μέσα του ένας 18χρονος; Άλλωστε το λέει και το επίθετό του, Παλληκαρίδης. Θυσιάστηκε για όλους εμάς, θυσιάστηκε για την απελευθέρωση της Κύπρου, θυσιάστηκε για την Ελληνική ιδέα.

    Σήμερα την Μαρτυρική Ελληνική μας Γη, δεν τη λαβώνει μόνο ο εχθρός. Σήμερα αντικρίζουμε στιγμές εσχάτης προδοσίας. Ο Ευαγόρας είχε σαν φάρο στην ζωή του μονάχα την Ελληνική ιδέα! Ο Ευαγόρας έδωσε την ζωή του για εμάς και την πατρίδα! Ο Ευαγόρας, δεν θυσιάστηκε για καμία Ομοσπονδία αλλά για Απελευθέρωση και Ένωση με την Ελλάδα! Οι σημερινοί πολιτικοί, κυρίως από τον δικομματικό ομοσπονδιακό χώρο, καθώς και οι παρατρεχάμενοι τους, διαλέγουν να θυσιάσουν τα πάντα στο βωμό του χρήματος και της εξουσίας. Διαλέγουν να ξεχάσουν επιδεικτικά τις θυσίες των ηρώων και τους αγώνες του Έθνους. Διαλέγουν να έχουν ως «φάρο» τις κομματικές θέσεις και όχι αγνά ιδανικά. Κάποτε όμως, βάζουν ξανά τα πατριωτικά τους προσωπεία, και λίγο πριν τις εκλογές θυμούνται όλα αυτά που διάλεξαν να ξεχάσουν… Ήρωες σαν τον Ευαγόρα διαλέγουμε να τους έχουμε ως είδωλα και όχι ως ψηφοθηρικό μέσο.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ, υποσχόμαστε πως δεν θα αφήσουμε καμία θυσία και κανέναν αγώνα να ξεχαστεί και να πάει χαμένος. Η αγάπη του Βαγορή για την Ελλάδα και ο άσβεστος του πόθος για Ελευθερία πρέπει να μείνουν για πάντα χαραγμένα μέσα μας, να μας θυμίζουν ότι στο διάβα της ιστορίας οι πρόγονοι ανταποκρίθηκαν στο εθνικό κάλεσμα για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και μας καλούν να πράξουμε το ίδιο.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου ΚΦΗΒ

     

    «Σήκω Ευαγόρα να μας πεις, Ελληνική ιστορία!»

     

  • Εις του Μαχαιρά τα όρη…

    «Εις του Μαχαιρά τα όρη, βλέπω τον Γρηγόρη, τον Γρηγόρη Αυξεντίου, τον υπαρχηγό του θείου..»
    Σαν σήμερα, 3 Μαρτίου 1957, πέφτει μαχόμενος ο Υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Σταυραετός του Μαχαιρά.

    Ο Γρηγόρης Αυξεντίου γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1928 στο χωριό Λύση της επαρχίας Αμμοχώστου. Αποφοιτώντας από το Γυμνάσιο Αμμοχώστου πάει στην Ελλάδα με σκοπό να εισέλθει στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, χωρίς όμως να επιτύχει. Η τεράστια του αγάπη προς την Ελλάδα όμως, τον οδηγεί να καταταγεί στον Ελληνικό στρατό, όπου και εισέρχεται στην Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού. Απολύεται με τον βαθμό του Έφεδρου Ανθυπολοχαγού Πεζικού. Υπηρετεί για λίγο στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα και επιστρέφει στην Κύπρο το 1952. Τον Ιανουάριο του 1955, λίγους μήνες πριν το ξέσπασμα του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα του 55-59,  το χέρι του Αρχηγού Διγενή σφίγγει το χέρι του νεαρού Έφεδρου Ανθυπολοχαγού ζητώντας του τον λόγο της στρατιωτικής του τιμής αντί τον συνηθισμένο όρκο της ΕΟΚΑ, ορκίζοντας τον με τον τρόπο αυτό ως μέλος της ΕΟΚΑ. Με το ξέσπασμα του Αγώνα παίρνει την θέση του Υπαρχηγού. Στις αρχές του αγώνα υπηρετούσε ως Τομεάρχης Αμμοχώστου-Βαρωσίων, στην συνέχεια ως Τομεάρχης Κερύνειας και αργότερα της Πιτσιλίάς μέχρι τον θάνατο του.

    Στις 3 Μαρτίου 1957, ύστερα από πληροφορία προδότη, οι Άγγλοι ανακαλύπτουν το κρυσφύγετο του ήρωα στον Μαχαιρά και το περικυκλώνουν. Ο ήρωας, βλέποντας την μάχη με τον θάνατο να πλησιάζει, διατάζει τους συναγωνιστές του να το εγκαταλείψουν, μένοντας μόνος να αντιμετωπίσει τον θάνατο, αφού έτσι τον πρόσταζε η Ελληνική του καταγωγή. Έμαθε ο «Γληγόρης» στους λεβέντες του πως να πολεμούν για την Ελλάδα, μα θεώρησε πως ήρθε και η ώρα να τους μάθει πως να πεθαίνει κανείς για αυτή! Μετά από πολύωρη μάχη, βλέποντας οι αποικιοκράτες πως δεν μπορούσαν να τα βάλουν μαζί του και πως λόγω του περασμένου της ώρας θα κατάφερνε να τους ξεφύγει, ρίχνουν βεζίνη στο κρυσφύγετο του και τον καίνε ζωντανό. Θάβεται την επόμενη από τους κατακτητές στα «Φυλακισμένα Μνήματα» υπό τον φόβο λαικών εκδηλώσεων.

    O Mαχαιράς δακρύζει, και μαζί του ένα ολόκληρο έθνος. Ένα ακόμα έπος, μια ακόμη επισφράγιση ηρωισμού, αγωνιστικότητας και αλτρουισμού γράφετε στις βουνοκορφές του. Ο «Σταυραετός του Μαχαιρά», ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, Γρηγόρης Αυξεντίου, μετατρέπεται σε «φλεγόμενη δάδα» για να μας φωτίζει τον δρόμο μέχρι σήμερα. Τον δρόμο της Ελευθερίας, του Δικαίου, του Αγώνα, της Αυτοθυσίας και της Αξιοπρέπειας! Όλα αυτά μας διδάσκει μέχρι και σήμερα ο Γρηγόρης, κατατάσσοντας τον με χρυσά γράμματα στο πάνθεο των ηρωών αυτού του μαρτυρικού τόπου.

    Σήμερα, ζούμε σε μια ημι-κατεχόμενη πατρίδα όπου η Τουρκία καραδοκεί όλο και περισσότερο. Για το λόγο αυτό, όλοι μας πρέπει να έχουμε φωτεινό ορόσημο και οδηγό στον δικό μας Αγώνα την θυσία του Γρηγόρη. Οι αξίες και τα ιδανικά που είχε γαλουχηθεί ο ήρωας, πρέπει να γίνουν φάρος και ύψιστο παράδειγμα προς μίμηση για όλη την Ελληνική νεολαία της Κύπρου. Έχουμε χρέος προς στον ήρωα, να τον μνημονεύουμε όπως ακριβώς θα ήθελε και ο ίδιος… «Αγωνιζόμενοι για την Ελευθερία της Κύπρου»!

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ, δηλώνουμε ό,τι το όραμα του Γρηγόρη για μια Κύπρο Ελέυθερη και Ελληνική, ούτε έσβησε, αλλά ούτε πρόκειται να σβήσει ποτέ, όσο πατά το πόδι του στη γη και ο τελευταίος Αυτόνομος Αντιομοσπονδιακός.

     

    Υ.Σ: Σήμερα, ανήμερα της θυσίας του Ήρωα, 62 χρόνια μετά, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, επιλέγει να επισκεφτεί αυτήν που πολεμούσε ο Γρηγόρης, αυτήν που σκότωσε τον Γρηγόρη και τόσους άλλους λεβέντες της ΕΟΚΑ, την βασίλισσα Ελισάβετ. Ξέχασε όμως ο «Νίκαρος» πως είναι πρόεδρος της Δημοκρατίας που με το αίμα του μας πρόσφερε ο Γρηγόρης. Λογικό αν κρίνει κανείς με γνώμονα τον επιλεκτικό πατριωτισμό του κόμματός του και της νεολαίας του!

     

  • 07/02/1956: «Να αγωνιζόμαστε πρέπει μάνα, να αγωνιζόμαστε για την Κύπρο μας».

    Σαν σήμερα, στις 7 Φεβρουαρίου του 1956, κατά την διάρκεια μαχητικών διαδηλώσεων των μαθητών του Γυμνασίου Αμμοχώστου, αφήνει την τελευταία του πνοή, ο δεκαοχτάχρονος μαθητής Πετράκης Γιάλλουρος, ο πρώτος νεκρός μαθητής του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα.

    Ο Πετράκης Γιάλλουρος γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1938 στο Ριζοκάρπασο και ήταν μαθητής στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου. Με το ξέσπασμα του Αγώνα, από τον Οκτώβριο του 1955 εντάχθηκε στην ΑΝΕ, τη νεολαία της ΕΟΚΑ. Γρήγορα έγινε ένα από τα κορυφαία στελέχη της ΑΝΕ στο σχολείο που φοιτούσε, καθώς ήταν ο κύριος οργανωτής των μαθητικών διαδηλώσεων και ο σημαιοφόρος του σχολείου.  Η δράση του όμως δεν περιορίστηκε εκεί, καθώς απόκρυφε οπλισμό και μοίραζε φυλλάδια του Αγώνα.

    Στις αρχές του 1956 κατά την συνέχιση των συνομιλιών μεταξύ Μακαρίου και Χάρτινγκ, η νεολαία του τόπου υπό τις οδηγίες του Αρχηγού της ΕΟΚΑ Γεώργιου Γρίβα Διγενή, ξεκινά να οργανώνει τις λεγόμενες «επιθετικές διαδηλώσεις». Η νεολαία σύσσωμη και πρόθυμη με περίσσια εθνική συνείδηση και υπερηφάνεια, ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του Αρχηγού και δεν αργούν οι πρώτες αποχές των μαθητών των γυμνασίων από τα μαθήματα τους. Στις 26 Ιανουαρίου 1956 οι μαθητές κάνουν κατάληψη στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, ενώ στις 6 Φεβρουαρίου ξεσπούν μαθητικές ταραχές στην Αμμόχωστο, οι οποίες οδηγούν στο κλείσιμο του Ελληνικού Γυμνασίου με μπροστάρη τον Πέτρο Γιάλλουρο. Την επόμενη ημέρα οργανώνεται μαθητική διαδήλωση στην οδό Ερμού, από τους μαθητές του Γυμνασίου και τους φοιτητές του Εμπορικού Λυκείου Αμμοχώστου, κατά την οποία στήνουν οδοφράγματα και ρίχνουν πέτρες κατά των Βρετανών στρατιωτών. Αυτοί, δείχνοντας για ακόμη μια φορά την δειλία τους, απαντούν με χρήση πραγματικών πυρών και από τους πυροβολισμούς πέφτει νεκρός ο σημαιοφόρος της διαδήλωσης Πετράκης Γιάλλουρος ο οποίος περνά στην μακροσκελή λίστα των ηρώων του μαρτυρικού μας τόπου ως ο πρώτος νεκρός μαθητής  του Αγώνα. Πριν ξεψυχίσει κραυγάζει το γνωστό σύνθημα, που έγινε σύμβολο στα χείλη κάθε Κύπριου αγωνιστή εκείνο τον καιρο: «Ζήτω η Ένωσις». Η κηδεία του πραγματοποιείται την επόμενη μέρα στο Ριζοκάρπασο.

    Ο Πετράκης Γιάλλουρος ήταν από τους ανθρώπους που μετατρέπονται σε αιώνια σύμβολα της Κυπριακής Ιστορίας, για να διδάσκουν διαχρονικά πως οι δούλοι δεν δύναται να μην ελευθερωθούν. Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Η.Β, δηλώνουμε πως η θυσία του Πετράκη και όλων των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, για Λευτεριά και Ένωση, δεν πήγαν χαμένες.  Τα λόγια που επαναλάμβανε στην μητέρα του οφείλουμε να τα τηρούμε ως ιερά παρακαταθήκη: «Να αγωνιζόμαστε πρέπει μάνα, να αγωνιζόμαστε για την Κύπρο μας».

     

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β

    ΦΆΡΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΉΣ ΜΑΣ ΟΙ ΙΔΈΕΣ ΜΑΣ

     

  • 31/01/1996: Κρίση Ιμίων

    Σαν σήμερα, στις 31 Ιανουαρίου του 1996, ξεσπά κατά τις πρώτες πρωινές ώρες κρίση στα Ίμια. Η Τουρκία επίσημα αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία των βραχονησίδων και ως αποτέλεσμα της κρίσης, 3 Έλληνες στρατιωτικοί χάνουν την ζωή τους.

    Η κατάσταση είχε ήδη ξεκινήσει να οξύνεται από τις μέρες των Χριστουγέννων του 1995. Στις 25 Ιανουαρίου του 1996 ο δήμαρχος Καλύμνου, Δημήτρης Διακομιχάλης, υψώνει για πρώτη φορά την Ελληνική Σημαία στην Μικρή Ίμια. Στις 27 Ιανουαρίου 1996, ενοχλημένοι από την εικόνα, δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας «Χουριέτ», κατεβάζουν την ιερή γαλανόλευκη και αναρτούν την ημισέληνο, με το γεγονός να βιντεοσκοπείται από το θυγατρικό κανάλι της εφημερίδας. Το περιπολικό του Πολεμικού Ναυτικού(ΠΝ),  «Αντωνίου», λαμβάνει διαταγή υποστολής της τουρκικής σημαίας στις 28 Ιανουαρίου, αλλά το πλήρωμα υπερβαίνει τα όρια της εντολής και αναρτά εκ νέου Ελληνική Σημαία. Ως αποτέλεσμα το βράδυ της 28ης Ιανουαρίου βατραχάνθρωποι του περιπολικού «Πυρπολητής», αποβιβάζονται στην ελληνική βραχονησίδα με σκοπό την φύλαξη της σημαίας. Την επόμενη μέρα, ο μόλις δέκα ημερών πρωθυπουργός της Ελλάδος, Κώστας Σημίτης, προσπαθώντας να μιμηθεί τον προκάτοχό του Ανδρέα Παπανδρέου, δηλώνει από το βήμα της Ελληνικής Βουλής πως η Ελλάδα θα αντιδράσει άμεσα και δυναμικά σε οποιαδήποτε πρόκληση. Ο τούρκος ομόλογός του, απαντά από το αντίστοιχο βήμα και με την ίδια ρητορική πως την επόμενη μέρα θα απομακρυνθούν από τα Ίμια τόσο η ελληνική σημαία όσο και τα ελληνικά στρατεύματα.

    Η κρίση κορυφώνεται στις 31 Ιανουαρίου και συγκεκριμένα τις πρώτες πρωινές ώρες, όταν στο ΓΕΕΘΑ, καταφθάνουν οι πρώτες πληροφορίες για απόβαση τουρκικών ειδικών δυνάμεων στη Μικρή Ίμια. Τρεις ώρες μετά, Ελικόπτερο του ΠΝ επιβεβαιώνει μετά από αναγνώριση τις πληροφορίες και αναφέρει πως στο νησί έχουν αφηχθεί περί των 10 τούρκων κομάντο στην βραχονησίδα. Την ίδια ώρα, ‘Ελληνες ΟΥΚ καταφθάνουν στην βραχονησίδα, υψώνουν εκ νέου την ελληνική σημαία και αποσύρονται. Κατά την επιστροφή του στη Βάση, το ελικόπτερο συντρίβεται και τα τρία μέλη του πληρώματος χάνουν την ζωή τους. Ο Υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο Υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και ο Αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός περνούν στο πάνθεον των ηρώων.

    Οι λόγοι της πτώσης του ελικοπτέρου, κατά τους ισχυρισμούς της τότε κυβέρνησης αποδόθηκαν σε βλάβη και στην κούραση του πληρώματος, ενώ φωτογραφίες που βγήκαν στην δημοσιότητα δείχνουν ότι ελικόπτερο χτυπήθηκε από εχθρικά πυρά. Συνοψίζοντας τα γεγονότα, ο Τουρκικός Στρατός, κατέρριψε ελληνικό ελικόπτερο σκοτώνοντας 3 Έλληνες στρατιωτικούς και αναφερόμενοι μηδενικές απώλειες αποχώρησαν αθώες περιστερές από τις βραχονησίδες. Επίσης, το Τουρκικό Κράτος άδραξε την ευκαιρία και έθεσε ζήτημα γκρίζων ζωνών γεγονός που όλως παραδόξως έχει τη σημασία του και σήμερα καθώς αποτελεί βασικό επιχείρημα των τουρκικών θέσεων όποτε επιθυμεί να  αμφισβητεί την κυριαρχία των ελληνικών εδαφών. Οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις αρκούνται στο να απαντούν με αναφορές για διεθνείς συνθήκες και να ανέχονται τις συνεχείς παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου, καθώς και την τουρκική αδιαλλαξία.

    Δυστυχώς οι έλληνες πολιτικοί, απέδειξαν περίτρανα την απουσία εθνικής συνείδησης που τους διακατέχει, αφού όχι μόνο υπέκυψαν στις πιέσεις του ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα των ΗΠΑ για λήξη του επεισοδίου ενώ ήδη είχαν σημειωθεί απώλειες, αλλά χλευάσανε και την μνήμη των ηρώων με τον τρόπο που παρουσίασαν στον λαό τον θάνατό τους. Οι σημερινές κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου μπορούν να χαρακτηριστούν και ως μετεξέλιξη του τότε, αφού μετά ευκολίας ξεπουλούν κάθε ιερό και όσιο. Κάποιοι έδωσαν την ζωή τους για την γαλανόλευκη, ενώ κάποιοι άλλοι, θα την χάριζαν ως φτηνό ύφασμα για να ικανοποιήσουν τα θέλω των Μεγάλων Δυνάμεων.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ.Η.Β

  • ΔΤ 26/01/2019: Πρωτοπορία ΗΒ: Σήμερα «Πατριώτες», Αύριο Όμως;

    Επί τη ευκαιρία των δηλώσεων τύπου χρησμού του Κυβερνητικού Εκπροσώπου της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν μπορούμε να αφήσουμε τον ΔΗΣΥ και ειδικά τα μελλοντικά καρεκλοκενταυράκια του, να πουλούν εθνικό πνεύμα καθαρά για ψηφοθηρικούς λόγους.

    Στις 21 Ιανουαρίου 2018 λοιπόν, η Φ.Π.Κ Πρωτοπορία Η.Β προέβη σε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εκθειάζοντας την παρουσία της Ελληνικής σημαίας και την αγωνιστικότητα που επέδειξε σύσσωμος ο Ελληνισμός στο Συλλαλητήριο κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών και συνάμα κατά της παραχώρησης του ονόματος και της ιστορίας της Μακεδονίας.

    Η συγκεκριμένη δημοσίευση θα μπορούσε κάλλιστα να προκαλέσει συγκίνηση σε κάποιον πατριώτη που τη διαβάζει, χωρίς να γνωρίζει ποιοι πραγματικά κρύβονται πίσω από αυτό το «πατριωτικό» και «εθνικόφρον» προσωπείο της Φ.Π.Κ Πρωτοπορίας Η.Β. Σε εμάς όμως που γνωρίζουμε ποιοι πραγματικά είναι, αυτό που βλέπουμε είναι μια Πρωτοπορία Η.Β που με την υποκρισία της και με την καπήλευση του γεγονότος, το μόνο που μας προκαλεί είναι αηδία. Και για να ξεκαθαρίσουμε τη θέση μας. Δεν μας ενοχλεί το περιεχόμενο της δημοσίευσης, αλλά η υπογραφή της.

    Η Πρωτοπορία λοιπόν, βλέποντας τις φοιτητικές εκλογές να πλησιάζουν, αποφάσισε να φορέσουν ξανά οι «τσολιάδες» της τις φουστανέλες τους και να ξαναθυμηθούν πως υπάρχει η Ελληνική σημαία, ούτως ώστε να πείσουν τον φοιτητή για την δήθεν εθνικοφροσύνη τους και για την δήθεν «ανεξάρτητη» Πρωτοπορία που δεν έχει κανένα δεσμό με το κόμμα.

    Με απερίγραπτο θράσος «ξέχασαν» τις προεδρικές εκλογές του 2018. Εκλογές οι οποίες, υπήρξαν η αιτία της ακύρωσης των φοιτητικών εκλογών της ΕΦΕΚ ΗΒ.  Καθήκον μας όμως, είναι να τους θέσουμε ευθέως κάποια ερωτήματα και να τους υπενθυμίσουμε κάποια συμβάντα, για να ξεσκεπάσουμε το ποιοι πραγματικά είναι. Τους προκαλούμε να μας αμφισβητήσουν.

    Με ποιο θράσος κύριοι της Φ.Π.Κ Πρωτοπορίας Η.Β βγάζετε μια τέτοια δημοσίευση, όταν εσείς στις Προεδρικές Εκλογές του 2018 λειτουργούσατε ως εκλογικό επιτελείο του Νίκου Αναστασιάδη σε ολόκληρο το Η.Β; Υποστηρίζετε τον άνθρωπο που θα αντάλλαζε την ιερή γαλανόλευκη και θα δεχόταν στη θέση της ένα τρίχρωμο κουρελόπανο, όντας υπέρμαχος του Σχέδιο Ανάν το 2004 και σήμερα έρχεστε να γράψετε ρομαντισμούς για την παρουσία του ιερού συμβόλου του Έθνους μας στο Συλλαλητήριο; Ο ίδιος πάλι «ηγέτης» σας δεν δήλωνε πριν ένα χρόνο περίπου, ότι δεν θα είχε αντίρρηση τα Σκόπια να λέγονται και Βόρεια Ελλάδα; Το καλοκαίρι, δεν έδινε συγχαρητήρια στον Τσίπρα για την συμφωνία Ελλάδας-Σκοπίων; Με ποιο δικαίωμα τότε ΕΣΕΙΣ, ΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ ΤΟΥ καπηλεύεστε την Ελληνική σημαία και την Μακεδονία, που τόσο εύκολα ο «ηγέτης» σας θα ξεπουλούσε;

    Εάν προσπαθείτε να κοροϊδέψετε κάποιον, αυτός που πετυχαίνετε είναι ο εαυτός σας. Όσο πατριωτισμό και εθνικοφροσύνη κι αν πουλήσετε στο φοιτητή, το ποιοι πραγματικά είστε πάντα θα φανερώνεται. ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΠΟΥΛΟΥΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ. Αυτοί είστε!

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β

    Υ.Γ.1: Πρώτα, δείξτε τον κατάλληλο σεβασμό προς την Ελληνική σημαία, μην την κρύβετε σαν να ντρέπεστε για αυτή και μετά ψάξτε για ρομαντισμούς! Και όχι, οι φωτογραφίες με τις Ελληνικές σημαίες έξω από την τουρκική πρεσβεία, δεν αναιρούν το γεγονός ότι της κρύβατε στα σακίδιά σας μέχρι το τέλος της διαδήλωσης, ειδικά αν κρατάτε την σημαία μας και η μισή σκουπίζει τα πεζοδρόμια.

    Υ.Γ.2: Για να σας προλάβουμε και να αποφύγουμε το παραμυθάκι της δήθεν ανεξάρτητης από το κόμμα Φ.Π.Κ Πρωτοπορίας Η.Β, απλά να σας υπενθυμίσουμε την αδιαφορία σας για το κάλεσμα μας σε υπερκομματικό αγώνα για την Έκθεση Πανεπιστημίων στα κατεχόμενα. Μια ανακοίνωση από μέρους σας ήταν αρκετή όπως και τώρα, απλά για τα μάτια του κόσμου.

    Υ.Γ.3: Όταν τη δεύτερη Κυριακή των Προεδρικών εκλογών του 2018 εσείς πράττατε το έργο σας, σαν κανονικό εκλογικό επιτελείο του Αναστασιάδη, στελέχη του ΜΕΤΩΠΟΥ Κ.Φ. Η.Β δήλωναν το παρόν τους στη Διαμαρτυρία για την Μακεδονία στο Λονδίνο έξω από το Κοινοβούλιο, όπου εσείς βεβαίως ήσασταν απόντες.

     

  • 25/1/19: 153+1 ΠΡΟΔΟΤΕΣ

    Σήμερα, 25η Ιανουαρίου 2019, η ιστορία καταγράφει 153+1 ΠΡΟΔΌΤΕΣ. Άλλη μια μαύρη σελίδα της ελληνικής ιστορίας καταγράφεται, με τις ευλογίες μάλιστα ελληνόφωνων εθνομηδενιστών, μελών της Ελληνικής Βουλής.

    Η κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών δίνει μια επίσημη αναγνώριση ονόματος, γλώσσας και ταυτότητας των Σκοπιανών από την εξουσία της Δημοκρατίας της Ελλάδος, αλλά ΟΧΙ και από τον ελληνικό λαό. Εάν υπήρχε πρέπον δημοκρατικό πολίτευμα, όχι μόνο δεν θα γίνονταν προσαγωγές και συγκρούσεις τις τελευταίες μέρες, όχι μόνο θα θεωρείτο μείζον εθνικό θέμα και θα χρειαζόταν τα 181 ψήφους αντί 151, αλλά μέχρι τώρα θα είχε ανακοινωθεί ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ.

    Χαρείτε λοιπόν προδότες. Χαρείτε για τον ξεπεσμό της Ελλάδας. Χαρείτε για το ξεπούλημα της ΜΑΚΕΔΟΝΊΑΣ μας. Αντιληφθείτε όμως, πως θα έρθει η μέρα που η ιστορία θα σας κρίνει για το τι πραγματικά είστε, που οι Έλληνες θα σας στείλουν πίσω στα σπίτια σας, που το ελληνικό ΈΘΝΟΣ θα νικήσει για ακόμη μια φορά.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου ΚΦΗΒ
    #MetopoUK

  • «Και τι θα γίνει τώρα…»

    Την 15η Ιανουαρίου του 1950, ξημέρωνε η μέρα όπου ο κυπριακός ελληνισμός θα εξασκούσε το αναφαίρετο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών (όπως αναγράφεται στο άρθρο 1(2) του χάρτη του ΟΗΕ). Οι Κύπριοι έτρεξαν στις εκκλησίες για να υπογράψουν πως «Αξιούμεν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα».

    Όσο και αν μερικοί πολιτικάντιδες με τις ψήφους τους στις 7 Απριλίου 2017 προσπάθησαν να υποβαθμίσουν την σημασία του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, ακυρώνοντας την απόφαση για ολιγόλεπτη αναφορά στα σχολεία κατά την επέτειο, όσο και αν οι ακαδημαϊκοί προσπαθούν να διαγράψουν την επέτειο από την ιστορία, όσο και αν οι νεοκύπριοι προσπαθούν να μας αφανίσουν την εθνική μας ταυτότητα, τα γεγονότα είναι απολύτως αναλλοίωτα. Το 95.7% των ψηφοφόρων απαίτησε υλοποίηση του εθνικού οράματος των Κυπρίων, την ΕΝΩΣΗ με την μητέρα Ελλάδα.

    Κατά τα τέλη του 1949, ενώ ο Μακάριος, ως Μητροπολίτης Κιτίου, περιόδευε στην Ελλάδα συζητώντας το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος ο Ακελικών προδιαγραφών ΕΑΣ (Εθνικός Απελευθερωτικός Συνασπισμός) εισηγείτο συνεργασία με την Εθναρχία για υποβολή υπομνήματος στον ΟΗΕ επί του θέματος. Αν και η Εθναρχία αρχικά αρνήθηκε, υπό την πίεση της συλλογής υπογραφών από την αριστερά, αποφάσισε την αναβάθμιση της προσπάθειας των Κυπρίων με την διενέργεια δημοψηφίσματος, ούτως ώστε να επισημοποιηθεί η βούληση του κυπριακού ελληνισμού για αυτοδιάθεση και Ένωση.

    Η σημασία του δημοψηφίσματος πέραν του εθνικού ορόσημου στην σύγχρονη ιστορία του νησιού, αποτελεί και κοινωνικό ορόσημο. Στο δημοψήφισμα ψήφισαν για πρώτη φορά οι γυναίκες, οι νέοι σε ηλικία των 18 ετών και άνω (πριν ήταν 21+), καθώς και οι κύπριοι του εξωτερικού. Δεν θα μπορούσε να παραληφθεί επίσης το γεγονός ότι στο εκλογικό σώμα υπήρχε και πληθυσμός μουσουλμάνων Τούρκων της Κύπρου. Αν και οι Τούρκοι είχαν ιδρύσει την ΟΤΟ(Ομοσπονδία Τουρκο-Κυπριακών Οργανώσεων) προσπαθόντας να αντιμετωπίσουν το ενωτικό κίνημα, πολλοί από τους μουσουλμάνους που χρησιμοποίησαν το δικαίωμα ψήφου τους, κυρίως λινοβάμβακοι, υπέγραψαν υπέρ της Ένωσης.

    Η αθέτηση του αποτελέσματος από τους αποικιοκράτες οδήγησε στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ ως έσχατη και ύστατη λύση για να καταστεί δυνατή η Ένωση. Στα συστατικά του μελανιού των υπογραφών, συντροφιά στο αίμα του αγωνιστών του ’21, των μακεδονομάχων και των Μικρασιατών, ήρθε να προστεθεί εκ νέου με περηφάνια και ζήλο το αίμα των αγωνιστών της ΕΟΚΑ.

    Ως γνήσιοι θαυμαστές του Ενωτικού Κινήματος, μας βαραίνει η ευθύνη πολιτικής πλεύσης με φάρο τους αγωνιστές της Ένωσης και της παρακαταθήκης που μας άφησαν. Το Μέτωπο ΚΦ ΗΒ δηλώνει υπεύθυνα πως θα σταθεί εμπόδιο στους παραχαράκτες της ιστορίας και καταστροφείς της Ελληνικής ταυτότητας. Καμία κυβέρνηση , Αθηνών ή Λευκωσίας, δεν μπορεί να παίζει με το μέλλον του Ελληνισμού, ξεπουλώντας την εθνική μας κυριαρχία, και όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούν, τόσο πιο γρήγορα θα έρθει ξανά η εθνική μας ανάπτυξη.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου ΚΦ ΗΒ

    «Και τι θα γίνει τώρα,

    θα σχίσουμε τα παλιά μας τετράδια

    που ‘ταν γεμάτα χρωματιστή «Ένωση»,

    θα σχίσουμε τα παλιά μας σχολικά τετράδια

    που ‘ταν γεμάτα «Ένωση» διακοσμημένη με γιασεμιά και

    λεμονανθούς και μαργαρίτες,

    θα σχίσουμε τα παλιά αναγνωστικά των παιδιών μας

    με τις ελληνικές σημαίες,

    θα πετάξουμε τ’ αγαπημένο αναμνηστικό σκουφί του Γυμνασίου

    με την «Ένωση» στο γείσο,

    θα πετάξουμε το χάρακά τους

    και την τσάντα και την μπάλα και το ποδήλατο

    που ‘γραφαν «Ένωση»;

    Αλήθεια, πέστε μου, τι θα γίνει τώρα; »

    -Κώστας Μόντης

     

  • Σάββας Ροτσίδης – Ο τελευταίος πεσόντας της ΕΟΚΑ

    Σαν σήμερα, 26 Νοεμβρίου 1958, μεταδίδεται επίσημα από το αποικιακό ράδιο, η είδηση για τον θάνατο του Σάββα Ροτσίδη, του τελευταίου πεσόντα της ΕΟΚΑ.

    Ο Σάββας Ροτσίδης μυήθηκε στην ΕΟΚΑ από την αρχή του Αγώνα, ως αντάρτης στις ομάδες της περιοχής Πιτσιλιάς. Εργαζόμενος ως αποθηκάριος στο μεταλλείο Μιτσερού, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επίθεση κατά της φρουράς του Μεταλλείου (22 Νοεμβρίου 1955), η οποία αποτέλεσε την κύρια πηγή εφοδιασμού της οργάνωσης με δυναμίτιδα. «Κατά την επίθεση αφαιρέθηκαν 1500 ράβδοι δυναμίτιδας και 50 οκκάδες πυραγωγού σχοινιού». Πέραν αυτού, στο ενεργητικό του είχε και συνεργασίες με τις ομάδες του Γρηγόρη Αυξεντίου και του Στυλιανού Λένα, καθώς και μια απόδραση.

    Τον Οκτώβριο του 1956, είχε συλληφθεί από τους Άγγλους και κακοποιήθηκε βάναυσα στα κρατητήρια Πλατρών. Κατάφερε όμως να πείσει τους Εγγλέζους πως μπορούσε να προδώσει τον Αγώνα και αυτοί τον πήραν στο χωριό Άγιος Επιφάνιος Ορεινής για να τους υποδείξει κρησφύγετο συναγωνιστών του. Αντ’ αυτού, ο Ροτσίδης κατάφερε να αποδράσει και να ενταχθεί στις ομάδες της περιοχής Μόρφου. Κατά τα μέσα του 1957, επέστρεψε στην Πιτσιλιά για να συνεχίσει την δράση του.

    Το βράδυ της 25ης Μαρτίου, ο Σάββας Ροτσίδης με τον συναγωνιστή του, Ρογήρο Σιηπελλη, εξήλθαν του κρησφύγετού τους στον Αγρό για να προμηθευτούν νερό. Έπεσαν όμως σε Βρετανική ενέδρα, κατά την οποία ο Ροτσίδης σκοτώθηκε, ενώ ο Σιηπελλης κατάφερε να διαφύγει βαριά τραυματισμένος.

    Ο Θάνατος του ήρωα Σάββα Ροτσίδη, αποδεικνύει για ακόμη μια φορά, τον χαρακτήρα των αποικιοκρατών, αφού η ενέδρα της 25ης Μαρτίου στήθηκε εν καιρώ εκεχειρίας! Δυστυχώς για εμάς, ο χαρακτήρας των Εγγλέζων παραμένει ο ίδιος μέχρι και σήμερα, οι οποίοι ακόμη διατηρούν στρατιωτικές βάσεις στην Κύπρο. Αγνοούν επιδεικτικά τις επανειλημμένες απόφασεις των Γενικών Συνελεύσεων του ΟΗΕ, οι οποίες καθιστούν ως κατάλοιπα αποικισμού τα «λεγόμενα δικαιώματα ή προνόμια πρώην αποικιοκρατικών δυνάμεων σε πρώην αποικίες», καθώς και παράνομα. Μέχρι και το Ανώτατο Δικαστήριο του ΗΒ, με απόφασή του στις 30 Ιουλίου 2018, καθιστά κατάλοιπο αποικιοκρατίας τις Βρετανικές Βάσεις. Βέβαια η Κυπριακή Δημοκρατία, επιλέγει να αγνοεί το παράδειγμα του Αγίου Μαυρίκιου και αποφεύγει να αποταθεί στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

    Ως Μέτωπο ΚΦΗΒ, τονίζουμε για ακόμα μια φορά την ανάγκη για αλλαγή πολιτικής πλεύσης, αφού η πολιτική κατευνασμού δεν τιμά τους ήρωές μας, αλλά λεηλατά την μνήμη τους. Όχι μόνο χρησιμοποιούν οι σημερινοί πολιτικοί τα μνημόσυνα των ηρώων για πολιτική προπαγάνδα, αλλά χλευάζουν τις θυσίες τους με Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Πρόσφατο παράδειγμα το άνοιγμα του οδοφράγματος της Δερύνειας, σημείο που το 1996 οι ήρωές μας άφησαν της τελευταία τους πνοή.

  • Κυριάκος Μάτσης…ο πρωταπόστολος της Ε.Ο.Κ.Α

    Η Ελληνική ψυχή και η λεβεντιά, ήταν προτερήματα των πλείστων αμούστακων παλληκαριών που αγωνίστηκαν στις τάξεις της Ε.Ο.Κ.Α κατά την διάρκεια του Εθνικοαπελευθερωτικού. Ένα από αυτά τα θρυλικά παλληκάρια ήταν και ο «Σταυραετός του Πενταδακτύλου», ο Κυριάκος Μάτσης. Όμως ο Μάτσης διέφερε από τους υπόλοιπους. Ήταν ιδεολόγος και οραματιστής της Λευτεριάς και της Ενώσεως με την Μάνα Ελλάδα. Ήταν αγωνιστής υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. ‘Ήταν άνθρωπος με πολιτική κατάρτιση, μελετώντας ιστορία και φιλοσοφία, σεβόμενος την φύση και γράφοντας ποιήματα. Είχε αξίες και ιδανικά που παραμένουν μέχρι σήμερα φάρος και οδηγός στον αγώνα μας.

    Ο Κυριάκος Μάτσης γεννήθηκε στο χωριό Παλαιχώρι της επαρχίας Λευκωσίας. Γρήγορα άφησε την οικογένειά του για να φοιτήσει στο γυμνάσιο Αμμοχώστου, όπου και δημιουργήθηκαν οι δεσμοί της φιλίας του με τον μετέπειτα υπαρχηγό της ΕΟΚΑ, Γρηγόρη Αυξεντίου. Σπούδασε Γεωπονία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου και κατόρθωσε να αναπτύξει, μάλιστα, πλούσια εθνική δράση. Σαν πρωταπόστολος κατά την διάρκεια των σπουδών του μεταλαμπάδευσε στους Ελλαδίτες αδελφούς μας τον πόθο των Κυπρίων για Λευτεριά και Ένωση. Ο Μάτσης είχε ξεκινήσει τον δικό του αγώνα για την Ελευθερία της Κύπρου πολύ πριν την 1η Απριλίου του 1955, πρωτοστατώντας σε φοιτητικές εκδηλώσεις, αρπάζοντας κάθε ευκαιρία και με τον φλογερό του πατριωτικό λόγο, διαφώτιζε και ξεσήκωνε τον λαό και τους φοιτητές της Θεσσαλονίκης για το δίκαιο των Ελλήνων της Κύπρου. Οι λόγοι του πολλές φορές κατέληγαν σε αυθόρμητα συλλαλητήρια και διαμαρτυρίες κατά του Αγγλικού Προξενείου. Παραταύτα, κατά την διάρκεια των σπουδών του υπήρξε ιδρυτής της ΕΦΕΚ Θεσσαλονίκης. Η σπίθα που έριξε ο Κυριάκος Μάτσης στον λαό της Θεσσαλονίκης ήταν αυτή που άναψε την φωτιά σε ολόκληρη την Ελλάδα, ξεσηκώνοντας τον Ελληνικό λαό υπέρ της Ελευθερίας και της Ελληνικότητας της Κύπρου.

    Με τον ερχομό του στην Κύπρο, εγκαθίσταται στην Αμμόχωστο, όπου ζει και εργάζεται ως γεωπόνος μέχρι το ξέσπασμα του ένοπλου αγώνα της ΕΟΚΑ. Προτού ξεκινήσει ο Αγώνας, ο Μάτσης ανέπτυξε πλούσια κοινωνική, πολιτισμική και πολιτική δράση στην Αμμόχωστο, ιδρύοντας συνδικαλιστική οργάνωση υπερασπιζόμενος τα δίκαια των αγροτών, συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις ποικίλων χαρακτήρων στην Πόλη του Ευαγόρα και εκφωνώντας φλογερές ομιλίες σε εκδηλώσεις του Σωματείου της «Ανόρθωσης Αμμοχώστου» όντας μέλος αυτού. Με το ξέσπασμα του αγώνα, ο Κυριάκος Μάτσης, έχοντας έντονη δράση στις, κατεχόμενες σήμερα, επαρχίες Αμμοχώστου και Κερύνειας, κατάφερε να μετατραπεί σε ζωντανό θρύλο για τον αγωνιζόμενο Ελληνισμό του νησιού. Κατέχοντας το ψευδώνυμο «Μιλτιάδης» στις αρχές του φθινοπώρου του 1955 διορίζεται και αναλαμβάνει ως παγκύπριος σύνδεσμος μεταξύ του Αρχηγού Διγενή και των τομέων της ΕΟΚΑ. Διετέλεσε τομεάρχης της επαρχίας Αμμοχώστου από το 1955, ενώ από το 1956 μέχρι το θάνατό του είχε υπό την κυριότητά του την επαρχία Κερύνειας.

    Στις 9 Ιανουαρίου 1956, έπειτα από προδοσία, συλλαμβάνεται από τον κατακτητή και βασανίζεται φρικτά στα κρατητήρια της Ομορφίτας ούτως ώστε να προδώσει τα πολυάριθμα μυστικά της ΕΟΚΑ που γνώριζε. Το μεγαλείο της προσωπικότητάς του το κατάλαβαν μόλις τον συνέλαβαν οι κατακτητές, αφού πέραν κάθε συνήθους τακτικής των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, μπαίνοντας στα κρατητήρια της Ομορφίτας, αφοπλιστικά και ρητά τους δήλωσε «Ανήκω στην ΕΟΚΑ. Πολεμώ για την Ελευθερία της πατρίδας μου. Είμαι σίγουρος ότι και εσείς, εάν αντιστρέφονταν οι θέσεις μας, θα επράττετε ακριβώς το ίδιο». Ήξεραν οι κατακτητές ποιον είχαν στα χέρια τους και πως αν μιλούσε ο Μάτσης, ίσως αυτό να σήμανε το τέλος της ΕΟΚΑ. Διά τον λόγο αυτό, τον επισκέφθηκε στα κρατητήρια της Ομορφίτας προσωπικά ο ίδιος ο στρατάρχης Σερ Τζον Χάρτινγκ. Κατά την διάρκεια της μεταξύ τους ομιλίας περί του Κυπριακού, ο ήρωας ανέδειξε το μεγαλείο του, αφού στην προσπάθειά του Χάρτινγκ να τον εξαγοράσει με το μυθικό για την εποχή ποσό του μισού εκατομμυρίου λιρών ώστε να προδώσει που βρίσκεται ο Αρχηγός Διγενής, ο Μάτσης νιώθοντας τρομερά προσβεβλημένος κτύπησε το χέρι του στο γραφείο, σηκώθηκε από την θέση του και απάντησε, με την ιστορική φράση από τον Ηρόδοτο που έδωσαν οι Έλληνες στους Πέρσες, λέγοντας στον Χάρτινγκ «Ού περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής». Αμέσως έφυγε από τον χώρο συνάντησης και κατευθύνθηκε πίσω στο κελί του, δείχνοντας έτσι στον Χάρτινγκ την απαξίωση που του άξιζε. Απ’ ότι φαίνεται δεν είχε καταλάβει ποιον είχε απέναντί του.

    Όπως και σήμερα, κάποιοι θα ακολουθούσαν μια διαφορετική οδό σε τέτοια περίπτωση, επιλέγοντας μια άλλη φράση από την ιστορία του Ηροδότου… πιο συγκεκριμένα, το απόσπασμα που αναφέρει: «πιο κερδοφόρος ο συμβιβασμός με τον Πέρση». Όμως, ο Κυριάκος Μάτσης και πολλοί άλλοι έβλεπαν μόνο μία οδό. Αναλογιζόμενοι την συναίσθηση του ιστορικού χρέους, δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την απάντηση του 480 π.Χ. στις Θερμοπύλες: «Η λαχτάρα της ελευθερίας, μας παρακινεί να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό και να αμυνθούμε, με όση δύναμη κι αν έχουμε».

    Μετά τα κρατητήρια της Ομορφίτας, ο Κυριάκος Μάτσης μεταφέρεται σε εκείνα της Κοκκινοτριμιθιάς. Κατά την παραμονή του σε αυτά ανέπτυξε Εθνική δράση, διαφωτίζοντας μέχρι και άγγλους στρατιώτες για την Ελληνικότητα της Κύπρου, εκ των οποίων κάποιοι μετέπειτα επαναστάτησαν κατά του στρατού τους. Επίσης, οργάνωσε σχολείο και εκκλησία εντός των κρατητηρίων, ενώ παράλληλα διαπραγματευόταν με στελέχη της αποικιοκρατικής δύναμης για λύση του Κυπριακού προβλήματος. Έπειτα από πολλά σχέδιά του, στις 13 Σεπτεμβρίου 1956 κατόρθωσε την απόδρασή του και επικηρυγμένος με το ποσό των 5.000 λιρών, ανέλαβε εκ νέου τομεάρχης της επαρχίας Κερύνειας.

    Την 19η Νοεμβρίου 1958, περικυκλώνεται στο κρησφύγετό του στο Δίκωμο από τους Βρετανούς. Επιλέγει να βροντοφωνάξει «Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας» αντί να παραδοθεί. Οι Άγγλοι τότε τον ανατινάζουν ρίχνοντας του χειροβομβίδες μέσα στο κρησφύγετο. Μπορούσε πράγματι να βγει πυροβολώντας μέσα από μία τρύπα στο πάτωμα; Βεβαίως και όχι. Είχε χρέος να θυσιαστεί ως Έλληνας. Γνώριζε πως έπρεπε να αντηχήσει ξανά το «Μολών Λαβέ», όπως και στον Μαχαιρά, για να θυμίσει στους Έλληνες της Κύπρου πως η Ελευθερία χρειάζεται αυτοθυσία. Με τον τρόπο αυτό, κατ’ επιλογήν του, γνωρίζοντας από τα δικά του γραπτά ότι «Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία», πότισε με το αίμα του το δέντρο της λευτεριάς για να ανθίσει. Γράφτηκε με χρυσά γράμματα στο πάνθεο των ηρώων του έπους της ΕΟΚΑ, μεταλαμπαδεύοντας στους συναγωνιστές του, και στον υπόλοιπο κυπριακό ελληνισμό μέχρι και σήμερα, το πάθος του για αγώνα και λευτεριά.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Η.Β, δηλώνουμε πως η θυσία του Κυριάκου και όλων των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, για Λευτεριά και Ένωση, δεν πήγαν χαμένες. Συνεχίζουν να λαμπαδιάζουν και να μας καλούν, εκεί που η ιστορία βαδίζει ανάμεσα σε ήρωες και αθανάτους, εκεί που ο συμβιβασμός και ο ρεαλισμός δεν υπάρχουν, εκεί που οι σπάνιες για σήμερα ποιοτικές ιδέες συνυπάρχουν, εκεί που κατά τον Ρίτσο «το αληθινό μπόι του ανθρώπου μετριέται πάντα με το μέτρο της λευτεριάς». Εκεί λοιπόν κανείς θα συναντήσει τους αθάνατους ήρωες-αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Εκεί θα συναντήσει κανείς τον Κυριάκο, το καμάρι της Πιτσιλιάς, που πέθανε για την Μάνα Ελλάδα. Εκεί ακριβώς εμείς ταπεινά προσκυνούμε τη θυσία του. Γνωρίζουμε βέβαια, πως έχουμε και το δικό μας χρέος, εκεί ακριβώς που κάποιοι λύγισαν ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΟΡΘΙΟΙ, εκεί που άλλοι συμβιβάστηκαν ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΙ, εκεί που κάποιοι προτίμησαν την εύκολη οδό ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ, εκεί που αξίες και ιδανικά χάθηκαν ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ. Όπως ακριβώς θα έπραττε σήμερα ο ιδεολόγος Κυριάκος Μάτσης.

    «Μη ξεχνάτε πως από τη γενιά αυτή θα ξεπηδήσουν οι νέοι Λεωνίδες και οι νέοι Θεμιστοκλήδες, οι νέες Σουλιώτισσες και οι νέες Σπαρτιάτισσες. Μη ξεχνάτε ποτές πως είμαστε Έλληνες. Και σαν Έλληνες ας σταθούμε στο ύψος της ιστορίας μας περήφανοι κι αξιοπρεπείς. Να μη ξεχνάτε ποτές πως εμείς, οι σκλαβωμένοι Κύπριοι Έλληνες πρέπει ν’ ατενίζουμε την Ελλάδα κράζοντάς της πάντα το “άνοιξε μάνα μας γλυκειά, την άφθαρτη αγκαλιά σου κι αγκάλιασέ μας τα φτωχά, τα μαύρα τα παιδιά σου”. Αυτά είναι τα λόγια, που αιώνια θα βροντοφωνάζουμε, έως ότου δούμε την ιστορική μας νήσο στης μάνας μας την αγκαλιά. Κι ύστερα όλοι μας ας εργαζόμαστε για την μεγάλη εκείνη μέρα, κατά την οποία ο ζωογόνος της ελευθερίας άνεμος θα φωτίσει όλους τους σκλάβους λαούς της γης.
    Ελληνόπουλα, ας κλείσουμε βαθιά στη ψυχή μας τα αθάνατα αυτά ιδανικά. Έχουμε χρέος ιερό να το κάνουμε αυτό. Εμπρός, λοιπόν, ακρίτες των εθνικών μας επάλξεων. Ας της δώσουμε το κάθε τι. Και τη ζωή μας ακόμα. Γιατί αν πραγματικά μια φορά κανείς πεθαίνει, το να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα, θεία είν’ η δάφνη…»
    Κυριάκος Μάτσης

    Γραφείο Τύπου Μετώπου ΚΦΗΒ

    #MetopoUK