• Το ψευδοκράτος σας – η μισή μας πατρίδα

    downloadΛονδίνο, 15 Νοεμβρίου 2017

    Συμπληρώνονται σήμερα 34 χρόνια από την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους, μια μέρα πόνου και αγανάκτησης για τους Έλληνες της Κύπρου και ταυτόχρονα μια μέρα εορτών και προκλήσεων από το κατοχικό καθεστώς. Με λύπη παρακολουθούμε κάθε χρόνο από τα ΜΜΕ τους χορούς και τα φαγοπότια που στήνονται στα κατεχόμενα αλλά και τη στρατιωτική παρέλαση η οποία και φέτος θα γίνει υπό το βλέμμα του Τούρκου Πρωθυπουργού, Μπιναλί Γιλντιρίμ.

    Η σημερινή μέρα, φέρνει στη μνήμη μας εκείνη την προκλητική ομιλία στην οποία προέβη ο Ραούφ Ντεκτάς  στο ΣΑ του ΟΗΕ, 3 μέρες μετά την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους:

    “Για εμάς δεν υπάρχει κυβέρνηση της ΚΔ, η κυβέρνηση στο νότο αντιπροσωπεύει τους ε/κ και η κυβέρνηση στο βορά αντιπροσωπεύει τους τ/κ που μαζί δι-κοινοτικά συναποτελούν την κυβέρνηση της Κύπρου και προτείνω στην ε/κ πλευρά να κάτσουμε στο τραπέζι και να θεσπίσουμε αυτό το Δι-ζωνικό ΔΙ-κοινοτική Ομοσπονδιακό σύστημα

    Η ελληνοκυπριακή ηγεσία και γενικότερα οι πολιτικοί μας πρέπει επιτέλους να βγουν μπροστά και να διεκδικήσουν αυτά που δικαιούμαστε. Αντί λοιπόν να ευθυγραμμίζουν τις θέσεις τους με τον πάγιο, από το 1956 και εντεύθεν, τουρκικό στόχο και να ακολουθούν τυφλά τη γραμμή της ΔΔΟ που απαίτησε ο Ντεκτάς το 1983, τους καλούμε να  τοποθετήσουν το πρόβλημα στη σωστή του βάση, δηλαδή ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής και να διεκδικήσουν μια λύση στη βάση ενός ενιαίου κράτους η οποία θα προσβλέπει στο καλό όλων των πολιτών της ΚΔ.  

    Το ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου αποφάσισε, ότι πέραν της πάγιας παρουσίας του στην αντικατοχική πορεία της ΕΦΕΚ στο Λονδίνο θα ενεργήσει μοιράζοντας τρίπτυχα φυλλάδια σε ξένους φοιτητές, σε πάνω από 10 πανεπιστήμια, με απώτερο σκοπό τη διαφώτιση τους περί της εισβολής, του τι συνέβηκε στις 15 Νοεμβρίου 1983 αλλά και άλλα ιστορικά γεγονότα του νησιού. Σαν ένα ανεξάρτητο και αυτόνομο κίνημα που είμαστε, θεωρούμε πάρα πολύ σημαντικό και έχουμε ως κύριο στόχο την προώθηση του κυπριακού ζητήματος προς τα έξω αφού πιστεύουμε πως οι προσπάθειες που γίνονται από το επίσημο κράτος δεν είναι αρκετές.


    Τέλος, ελπίζουμε, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των επερχόμενων προεδρικών εκλογών, ότι η νέα ηγεσία του τόπου θα αναθεωρήσει τους στόχους της στο κυπριακό και αντί να ενδίδει σε απειλές που στόχο έχουν την επιβολή της ΔΔΟ, να θέσει τις βάσεις για μια πραγματικά δίκαιη λύση. Μια λύση η οποία θα απελευθερώσει τα κατεχόμενα εδάφη μας και θα μας δίνει το δικαίωμα να επιστρέψουμε στην Κερύνεια, την Αμμόχωστο, τη Μόρφου και τον Απόστολο Αντρέα.

    Γραφείο Τύπου
    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

  • Αντι-κατοχική ΕΦΕΚ ΗΒ: Γιατί θα επιλέξω άλλη δράση

    Με αυτά και με αυτά φτάσαμε πάλι στα μέσα του Νοέμβρη. Οι μνήμες παραμένουν ανεξίτηλες και οι πληγές αρνούνται πεισματικά να κλείσουν. 15 Νοεμβρίου 2017 και το αίσθημα του καθήκοντος πλημμυρίζει κάθε λογικά σκεπτόμενο Κύπριο. Εδώ στην Αγγλία, το καθήκον δεν κατακλύζει απλά τη σκέψη μας, δε γεμίζει απλά τα συναισθήματά μας, αλλά μας καλεί να σταθούμε και αντάξιοι των περιστάσεων, αντάξιοι του ρόλου μας ως πρεσβευτές του κυπριακού ελληνισμού. Μα το καθήκον μας δεν σταματάει εκεί. Κυρίως, καθήκον μας είναι, να απαντήσουμε μια και καλή σε αυτή την τόσο χιλιοειπωμένη ερώτηση που αντηχεί με πόνο στα αυτιά μας: “Are you from the Greek or the Turkish side?”.  

    Δυστυχώς – για κάποιους – όσο εύκολη κι αν φαντάζει η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί ούτε έξω από κλειστές Πρεσβείες, ούτε με εκδηλώσεις – αντί διαδηλώσεις – , κυρίως όμως ούτε με ένα άκρως νέο-κυπριακό “From the Greek side”. Αυτοί λοιπόν είναι οι λόγοι που προσωπικά επιλέγω την εποικοδομητική διαφώτιση ως μέσο διαμαρτυρίας συμβολικού χαρακτήρα.

    Η άποψη ότι η ΕΦΕΚ ΗΒ εδώ και χρόνια ακολουθεί κομματικές γραμμές, δεν τίθεται προς συζήτηση. Είναι ηλίου φαεινότερον, πως ανεξαρτήτως πολιτικής προέλευσης, όλες οι φοιτητικές κομματικές παρατάξεις,  προσπαθούν, από την ίδρυσή τους, με νύχια και με δόντια, να χειραγωγήσουν το φοιτητή υπό την καθοδήγηση και στενή επιτήρηση των γραφείων τους στη Λευκωσία. Σε αυτό το χάος πολιτικής, μόνοι και γραφικοί στεκόμαστε απέναντι φωνάζοντας πως οι ατζέντες των αρχηγών τους, το προεκλογικό τους κυνήγι, και το πολωτικό κλίμα δεν εξυπηρετεί ποτέ το κοινό καλό, αλλά τρέφεται και τρέφει τα προσωπικά τους συμφέροντα. Σε αυτό το τυφλό παζάρι του καλύτερου υπηρέτη της κομματοκρατίας, βλέπει κανείς πράγματα τρελά. Από τη μια πλευρά οι κόκκινοι (ψευδό) διεθνιστές της διζωνικής αντίληψης που ζητούν απεγνωσμένα ομοσπονδιακή συνθηματολογία και από την άλλη πλευρά οι γιαλαντζί «εθνικόφρονες», βρισκόμενοι σε ένα προεκλογικό πατριωτικό παραλήρημα, έρχονται κατά κόρον αντίθετοι με το φιλο-ομοσπονδιακό τους γίγνεσθαι που με τόσο κόπο έπλασαν στο κοντινό παρελθόν.

    Εκδηλώσεις όπως η καταδίκη της ανακήρυξης του ψευδοκράτους εύκολα αγγίζουν τις πολιτικές μας δραστηριότητες και ακτιβισμό. Τέτοιες εκδηλώσεις εμπεριέχουν μια εσωτερική και μια εξωτερική πτυχή. Η εσωτερική πτυχή δείχνει την πίστη του κυπριακού Ελληνισμού στην απελευθέρωση της Κύπρου και την υπενθύμιση πως όσα χρόνια και να περάσουν εμείς θα στεκόμαστε απέναντι στον κατακτητή. Από την άλλη η εξωτερική πτυχή της αντικατοχικής πορείας έχει ως στόχο την διαφώτιση της βρετανικής κοινωνίας για την βάναυση καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συμβαίνει στην Κύπρο. Παρ’ όλα αυτά, επιλέγω να αποστασιοποιηθώ από τη συγκεκριμένη εκδήλωση, όχι επειδή φοβούμαι να συγχαρώ την παρούσα ηγεσία της ΕΦΕΚ αλλά επειδή γνωρίζω με πόση ευκολία όλα τα συνθήματα προς την ελευθερία θα αποτελέσουν παρελθόν μετά το τέλος της ψηφοθηρικής περιόδου.

    Και αυτά είναι δυστυχώς μόνο η αρχή. Δε θα μπορούσαμε σε καμία περίπτωση να αφήσουμε ασχολίαστο το γεγονός πως η ΕΦΕΚ ΗΒ επιλέγει για λόγους που δεν εξηγεί να φωνάξει και μη αντικατοχικού χαρακτήρα συνθήματα έξω από την τουρκική πρεσβεία.

    Οι ίδιες οι κομματικές παρατάξεις, μετατρέπουν σε ένα ακόμα κυπριακό πολιτικό πανηγύρι εξυπηρέτησης μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Βάζοντας ως ασπίδα τον καλά χαραγμένο στην κουλτούρα μας εγωισμό τους και αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τον σκοπό αυτής της κίνησης, καταχραζόμενοι την εικονική δυναμική της, καταλήγουν να αψιμαχούν και να κοντράρονται σε διαγωνισμούς συνθηματολογιών, φωνής και γενικότερα οχλαγωγίας. Κάτι τέτοιο ακούγεται ακόμα και στον πιο αδιάβαστο αναγνώστη ως γκροτέσκο, καθώς όχι μόνο ξεφεύγει πλήρως από το πλαίσιο της συγκεκριμένης μέρας, αλλά αν μη τι άλλο εξευτελίζει τη σημασία της.

    Συμπερασματικά, η κατάσταση αφήνει πολλές εναλλακτικές. Άκρως προσγειωμένος στην παρούσα πραγματικότητα και βλέποντας με γενναιότητα το μέλλον, αρνούμαι να γίνω συνένοχος σε αυτό το διαγωνισμό συνθηματολογίας που μέλημά της δεν είναι καθαρά η αποκήρυξη του ψευδοκράτους. Καλώ λοιπόν, όλους τους φοιτητές που θα παραστούν, να δηλώσουν την προφανή αντίθεσή τους με τον τρόπο που οργανώνεται η συγκεκριμένη «εκδήλωση» και σε πνεύμα ενότητας να μετάσχουν σε αυτόν τον αντικατοχικό αγώνα.

    Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει να περάσει από εμάς σιωπηλά η φετινή 15η Νοεμβρίου. Ο αντικατοχικός αγώνας μας ενάντια στην παράνομη τουρκική εισβολή και την μονομερής ανακήρυξη του ψευδοκράτους δεν περιορίζεται μόνο σε συμβολικές διαμαρτυρίες μια φορά το χρόνο έξω από την τουρκική πρεσβεία. Η δράση μας επεκτείνεται σε πιο ουσιαστικές ενέργειες όπως η διαφώτιση-ενημέρωση των φοιτητών στα Πανεπιστήμια του Ηνωμένου Βασιλείου. Φέτος στις 15 Νοεμβρίου, εκτός από την καθιερωμένη συμβολική παρουσία μας έξω από την τουρκική πρεσβεία, το Μέτωπο ΚΦΗΒ πραγματοποιεί εκστρατεία διαφώτισης των ξένων συμφοιτητών μας σε πάνω από 10 πανεπιστήμια της Αγγλίας. Προτρέπω λοιπόν, όλο τον φοιτητόκοσμο, οργανωμένα ή μεμονωμένα, σαν μονάδες ή σαν σύνολα, σαν παρέες ή σαν ομίλοι(societies) να δηλώσει δημόσια στην πόλη, στο χωριό ή στο πανεπιστήμιό του την δυναμική εναντίωση του σε οποιαδήποτε προσπάθεια αναγνώρισης του ψευδοκράτους και να και να ενημερώσει πολίτες και φοιτητές για το πρόβλημα εισβολής και κατοχής της πατρίδας μας κάτι που οι εκάστοτε κυβερνήσεις και πολιτικά κόμματα δεν κατάφεραν να προωθήσουν ποτέ ως όφειλαν, στα πλαίσια της εξωτερικής πολιτικής τους. Ως ΜΕΤΩΠΟ ΚΦΗΒ, θεωρούμε ότι ο αντικατοχικός αγώνας πρέπει να συνεχίζεται αδιάλειπτα ενώσω το νησί μας παραμένει κατεχόμενο.

    Ανδρέας Γεωργίου

    Οργανωτικός Γραμματέας Μετώπου Κ.Φ.Η.Β.

     

  • 28η Οκτωβρίου 1940 – Ζήτω το Έθνος

    28_oktovriou_Λονδίνο, 28 Οκτωβρίου 2017

    77 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη μέρα που ο πιο πολύνεκρος πόλεμος στην ιστορία της ανθρωπότητας χτύπησε την πόρτα της Ελλάδας. Οι Ιταλοί, διάμεσο του πρέσβη τους στην Ελλάδα παραδίδουν στον Ιωάννη Μεταξά τελεσίγραφο το οποίο απαιτούσε τη διέλευση του ιταλικού στρατού μέσω των εδαφών του Ελληνικού κράτους.

    Η απάντηση του μεταξά – «Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμος!» – έμεινε στην ιστορία ως το θρυλικό ΟΧΙ. Ένα ΟΧΙ το οποίο ισοδυναμούσε με κάποια ΝΑΙ:

    – ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ
    – ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
    – ΝΑΙ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
    Για όλα αυτά τα ΝΑΙ, είπε ο ελληνικός λαός το ιστορικό ΟΧΙ του 1940.

    Ο Ελληνικός λαός αντιστάθηκε με απαράμιλλο σθένος ενάντια στις φασιστικές δυνάμεις του Άξονα. Οι ένοπλες δυνάμεις όχι μόνο επικράτησαν επί των Ιταλών αλλά εξαπέλυσαν αντεπίθεση διεισδύοντας στα Αλβανικά σύνορα καταλαμβάνοντας την Κορυτσά, τους Άγιους Σαράντα, το Αργυρόκαστρο και τη Χειμάρρα. Βλέποντας την άτακτη υποχώρηση του Μπενίτο Μουσολίνι, ο Χίτλερ αναγκάστηκε να επέμβει και να ενισχύσει την επίθεση στην ελληνική επικράτεια με Γερμανικές δυνάμεις. Όπως ήταν φυσικό, η Ελλάδα μη μπορώντας να τα βάλει ταυτόχρονα με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς, υποτάχθει στις δυνάμεις του άξονα.

    Η σθεναρή αντίσταση της Ελλάδας δεν πέρασε απαρατήρητη από τη διεθνή κοινότητα. Κανείς δεν περίμενε από μια μικρή χώρα να υπερτερήσει των Ιταλών ούτως ώστε να χρειαστεί η παρέμβαση και της Γερμανίας. Χαρακτηριστικό του θαυμασμού που σκόρπισε η Ελλάδα αποτελούν οι δηλώσεις του Βρετανού πρωθυπουργού Winston Churchill ο οποίος επισήμανε ότι “Στο εξής πρέπει να λέμε όχι ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες”.

    Το ένδοξο έπος του ’40 μας διδάσκει πως ο λαός, όταν είναι ενωμένος και προσηλωμένος στη μάχη για ελευθερία και υπεράσπιση των δικαιωμάτων του,  δύναται να ξεπεράσει εαυτόν και να πετύχει στόχους οι οποίοι φαντάζουν ακατόρθωτοι. Η Κύπρος, όντας επί 43 χρόνια μια από τις αλύτρωτες πατρίδες του ελληνισμού, οφείλει να παραδειγματιστεί από τα  επιτεύγματα του παρελθόντος. Εν αντιθέση με την πολιτική μας ηγεσία η οποία επί σειρά ετών δηλητηριάζει με τις υποχωρήσεις της την προσπάθεια για ένα ελεύθερο ενιαίο κράτος, οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας έχουν το δικαίωμα να ΑΠΑΙΤΟΥΝ την απελευθέρωση των κατεχόμενων εδαφών τους, να ΖΗΤΟΥΝ την επιστροφή των περιουσιών τους και να ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ για την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και των παράνομων εποίκων. Επομένως, αν θέλουν οι κρατούντες τα ηνία του κράτους να τιμήσουν και να φανούν αντάξιοι του ηρωικού λαού που υπερασπίστηκε την εθνική κυριαρχία μας το 1940, ας αναθεωρήσουν την επιζήμια πολιτική που αξιώνει τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και ας επικεντρωθούν σε μια νέα στρατηγική η οποία θα θέτει ως στόχο την απελευθέρωση, τον εκσυγχρονισμό και την ενίσχυση του ανεξάρτητου κράτους μας.

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

  • Οκτωβριανά – Η εξέγερση του λαού για Ένωση με την Ελλάδα

    img_000110Λονδίνο, 21 Οκτωβρίου 2017

    Το 1878, οι Βρετανοί εξαγόρασαν την Κύπρο από τους μέχρι τότε κατακτητές Οθωμανούς, αλλαγή την οποία οι Έλληνες της Κύπρου θεώρησαν ως θετική λαμβάνοντας υπόψη την προσάρτηση των Επτανήσων στο Ελληνικό κράτος (1864) έπειτα από τη συγκατάθεση της Βρετανίας.

    Ο διαχρονικός πόθος της εποχής για Ένωση με την Ελλάδα αποτελούσε πάντα ένα αίτημα το οποίο οι Κύπριοι φρόντιζαν να γνωστοποιούν έμμεσα και άμεσα στους Βρετανούς αποικιοκράτες. Παρά τις έντονες προσπάθειες, το αποικιακό καθεστώς αρνείτω να λάβει μέρος σε οποιαδήποτε συζήτηση περί Ενώσεως. Αντ’ αυτού, ο τότε κυβερνήτης σερ Ρόλαντ Στόρς σε μια προσπάθεια να επιβληθεί επί των αυξανόμενων απαιτήσεων του λαού επέβαλε δυσβάσταχτους φόρους και επιχείρησε να αλλοιώσει την εθνική συνείδηση των Κυπρίων με επεμβάσεις στην παιδεία και την εκκλησία.

    Απαρχή της εξέγερσης αποτέλεσε η παραίτηση του μητροπολίτης Κιτίου Νικόδημου Μυλωνά από το νομοθετικό σώμα, μαζί με άλλους Έλληνες βουλευτές (17 Οκτωβρίου 1931). Μερικές μέρες αργότερα, σε διάγγελμά του στη Λεμεσό καλεί το λαό να αντισταθεί στους αποικιοκράτες:

    «Εν ονόματι Θεού και λαού κηρύττω την Ένωσιν μετά της μητρός Ελλάδος και την ανυπακοήν και ανυποταξίαν εις τους άνομους νόμους του ανήθικου φαύλου, και επονείδιστου καθεστώτος, όπερ καλείται ‘αγγλικόν καθεστώς»

    Στις 21 Οκτωβρίου, σε συγκέντρωση στη Λευκωσία ο λαός ξεσπά. Πλήθος κόσμου που συμμετείχε στη συγκέντρωση πορεύεται προς το Κυβερνείο για να επιδώσει ψήφισμα διαμαρτυρίας υπό τις ιαχές του Εθνικού Ύμνου. Ο κυβερνήτης Ρόλαντ Στόρς αρνείται να συνομιλήσει με το πλήθος και ενισχύει τη φρούρηση του κυβερνείου.

    Το οργισμένο πλήθος δεν πτοείται, συγκρούεται με τις δυνάμεις ασφαλείας και πυρπολεί το κυβερνείο. Οι Βρετανοί απαντούν με αληθινά πυρά ενάντια στους άοπλους διαδηλωτές με αποτέλεσμα ο Ονούφριος Κληρίδης να πέσει νεκρός και άλλοι 15 να τραυματιστούν.

    Το ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Η.Β. τιμά την πρώτη παλλαϊκή εξέγερση των Ελλήνων της Κύπρου για ένωση με την Ελλάδα. Εξέγερση η οποία προανήγγειλε και άνοιξε το δρόμο για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ που ακολούθησε. Η σημαίνουσα εξέγερση των «Οκτωβριανών» του 1931 μας διδάσκει την επιμονή του λαού σε συγκεκριμένους στόχους οι οποίοι έχουν ως επίκεντρο την αυτοδιάθεση, την ελευθερία και τον ανθρώπινο σεβασμό. Στόχοι οι οποίοι δε διαπραγματεύονται, δεν αλλοιώνονται και σε καμία περίπτωση δεν ευθυγραμμίζονται με την απαράδεχτη θέση της ηγεσίας μας υπέρ μιας ρατσιστικής Δι-ζωνικής Δι-κοινοτικής Ομοσπονδίας η οποία εμπεριέχει διακρίσεις εις βάρος του λαού της Κύπρου και θέτει το νησί υπό τη σφαίρα επιρροής της Άγκυρας. Η εξέγερση των «Οκτωβριανών» μας θυμίζει πως ο λαός μας ουδέποτε υπόκυψε σε απειλές υπό τη δικαιολογία του «οδυνηρού συμβιβασμού» αλλά αγωνίστηκε και αντιστάθηκε υπέρ ελευθερίας και ανθρώπινου σεβασμού τα οποία ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να απολαμβάνει.

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου   

  • Οφειλόμενη απάντηση στον κ. Κώστα Ζαχαριάδη και μια ερώτηση  

     

    metopologoΛονδίνο, 12 Οκτωβρίου 2017

    Ο κ. Κώστας Ζαχαριάδης, δημοσιογράφος της εφημερίδας «Αλήθεια», με αφορμή το παιχνίδι ποδοσφαίρου Κύπρου – Ελλάδας, ούτε λίγο ούτε πολύ βρήκε αφορμή να τα βάλει με τον κυπριακό λαό μέσα από άρθρο του ημερομηνίας 9/10/2017. (https://alphanews.live/blog/chasame-ten-mpala).

    Ο δημοσιογράφος μέσα από μια επιφανειακή ανάγνωση των γεγονότων, στην οποία ποδοσφαιρικοποιεί την πολιτική και αφού αναγάγει το παιχνίδι σε ένα συμβάν διεθνούς σημασίας, καταλήγει στο συμπέρασμα πως η συλλογική κυπριακή συνείδηση δεν έχει εμπεδώσει και ταυτίσει την ύπαρξή της με τη δημιουργία του κυπριακού κράτους. Ο συλλογισμός του αυτός τον οδηγεί στο εξής ερώτημα: τι και ποιοι είμαστε τελικά; Δηλαδή για τον κ. Ζαχαριάδη το να λες και να αισθάνεσαι πως ανήκεις στο ελληνικό έθνος, αλλά και αυτό που ευρύτερα λέμε Ελληνισμό, είναι μία σύγχυση στο μυαλό μας. Ο κ. Ζαχαριάδης πρέπει να κατανοήσει ότι η Κύπρος είναι ένα κομμάτι του Ελληνισμού και όχι ένα υβριδικό κράτος στη βάση ΔΔΟ.

    Θα προσπεράσουμε το γεγονός πως η παράταξη με την οποία συστρατεύεται η εφημερίδα που ο κ. Ζαχαριάδης αρθρογραφεί είναι αυτή που συχνά-πυκνά εμφανίζει πρόβλημα διγλωσσίας. Από τις ελληνικές σημαίες και τους S-300, έχει προχωρήσει στην επαίνεση της εκ περιτροπής προεδρίας με σταθμισμένη ψήφο (βλέπε συνέντευξη του ΠτΔ στην εκπομπή «Τετ-α-τετ») «όπου δηλαδή με απλά λόγια δεκαέξι ελληνοκυπριακές ψήφοι ισοδυναμούν με μία τουρκοκυπριακή ψήφο» (βιβλίο «Σημαδεμένη Τράπουλα»).

    Στην ουσία, η στάση του κ. Ζαχαριάδη απηχεί τις απόψεις μιας μικρής ηγετικής ομάδας που εξουσιάζει τον τόπο και, αποτυγχάνοντας να αναγνωρίσει τα πραγματικά αίτια που μας έχουν φέρει σε αυτό το σημείο, ο κ. Ζαχαριάδης κρίνει καθέδρας τον κυπριακό λαό. Οι απόψεις αυτές επιδιώκουν σθεναρά την επιβολή της άποψης υπέρ ΔΔΟ. Αυτή η τάση για επιβολή δημιουργεί φυσικές αντιδράσεις στον λαό. Η αυθαίρετη υιοθέτηση απόψεων και στάσης στο εθνικό μας ζήτημα χωρίς ουσιαστικά τη συγκατάθεση του λαού, ως φυσική αντίδραση μετατοπίζει το κέντρο βάρους των απόψεων των πολιτών προς το δίκαιο και την απόρριψη ιδεών τύπου Απαρτχάιντ.

    Η φανερή προσήλωση του κ. Ζαχαριάδη σε αυτή την ελιτίστικη προσέγγιση εκπηγάζει από ένα γεγονός: ότι η σωστή ανάγνωση των γεγονότων θα οδηγούσε στην καταβαράθρωση των απόψεων αυτών και γενικότερα του ΔηΣυ,  με αποτέλεσμα να χαθεί το μαγικό της εξουσίας. Η πολιτική αυτή ηγεσία του τόπου επιθυμεί να απομακρύνει τον λαό από την εθνική του ταυτότητα, για να συνεχίζει να εξουσιάζει. Αδυνατεί να κατανοήσει πως ο λαός αντιδρά σε όλα αυτά που άλλοι αποφασίζουν για αυτόν.

    Βλέποντας αυτή την τραγική ολίσθηση στο εθνικό πρόβλημα, πώς μπορεί ο κυπριακός λαός να  αντιδράσει; Εμείς πολύ απλά και εντελώς καλοπροαίρετα θα θέλαμε να ρωτήσουμε τον κ. Ζαχαριάδη αν έχει ποτέ αναρωτηθεί για το τυχόν δικό του μερίδιο ευθύνης για την εικόνα αυτή που περιγράφει στον εν λόγω ποδοσφαιρικό αγώνα.

    Γραφείο Τύπου,

    Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Η.Β

  • H ίδρυση και αναγκαία συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας

    kupros-oikonomia-simaia-krisiΗ σημερινή μέρα σηματοδοτεί την επίσημη επέτειο της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο ένδοξος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ έλαβε τέλος στο Λονδίνο στις 19 Φεβρουαρίου 1959 όπου πίσω από κλειστές πόρτες ο Μακάριος συναίνεσε σε ένα τουρκικών προδιαγραφών σύνταγμα αγνοώντας το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού της Κύπρου όπως εκφράστηκε μέσα από το Ενωτικό δημοψήφισμα του 1950 και την ένοπλη εξέγερση του 1955. Με την επικύρωση των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου γεννήθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία η οποία  έκτοτε ποτέ δεν υπήρξε ένα αληθινά ανεξάρτητο και ελεύθερο κράτος.

    Το δοτό σύνταγμα του 1960 έδωσε τη δυνατότητα στην Τουρκία να ελέγχει την Κύπρο μέσω των ρατσιστικών και αντιδημοκρατικών προνοιών του Συντάγματος. Οι Τ/κ στα πρώτα τρία χρόνια ζωής της ΚΔ, εκμεταλλευόμενοι το δικαίωμα αρνησικυρίας και τις ρατσιστικές ποσοστώσεις σε δημόσια υπηρεσία και εκτελεστική εξουσία, δεν άφησαν ποτέ το κράτος να λειτουργήσει. Φυσικά οι ενέργειες των Τ/κ ήσαν σκόπιμες καθώς απώτερος σκοπός τους ήταν ο γεωγραφικός διαχωρισμός και η δημιουργία ενός ομόσπονδου κράτους, θέσεις οι οποίες διατυπώθηκαν και μέσα από τις εκθέσεις Πλάζα το 1965.

    Η προδιαγεγραμμένη Τουρκανταρσία του 1963, αποτέλεσε το επόμενο στρατηγικό βήμα της Τουρκίας για γεωγραφικό, διοικητικό και πληθυσμιακό διαμοιρασμό της Κύπρου. 11 χρόνια προετοίμαζαν οι Τούρκοι τους Τ/κ, διάστημα κατά το οποίο η Άγκυρα (με την ανοχή των Τ/κ) καλλιεργούσε τη διχόνοια και το μίσος ανάμεσα στο λαό της Κύπρου και μετέφερε οπλισμό στους θύλακες περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία να εισβάλει, όπως και έπραξε στις 20 Ιουλίου 1974. Το καταδικασμένο να αποτύχει Σύνταγμα του 1960, άνοιξε τις Κερκόπορτες στην Τουρκία, «μετ’ ευχών» Μακαρίου, όταν ο τότε πρόεδρος της Κύπρου, με την πίεση των Καραμανλή και Αβέρωφ, συμφώνησε την εισαγωγή επεμβατικών δικαιωμάτων στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου.

    Η επέτειος της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν αποτελεί μέρα χαράς αλλά μέρα περισυλλογής και προβληματισμού όσον αφορά τους τραγικούς χειρισμούς της ηγεσίας μας από τον Μακάριο μέχρι τον Αναστασιάδη. Όλες ανεξαιρέτως οι ηγεσίες της Κυπριακής Δημοκρατίας εθελοτυφλούν μπροστά στον πάγιο τουρκικό στόχο της Τουρκίας που δεν είναι άλλος από τον έλεγχο της Κύπρου μέσω γεωγραφικού, διοικητικού και πληθυσμιακού διαχωρισμού. Στόχος ο οποίος διατυπώνεται μέσα από τα έγγραφα Νιχάτ Ερίμ για «ανάκτηση της Κύπρου» (1956). Στόχος ο οποίος τέθηκε σε εφαρμογή με την Τουρκανταρσία το 1963 και την παράνομη εισβολή του 1974 και στόχος ο οποίος σήμερα αντικατοπτρίζεται μέσα από της πρόνοιες της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας μέσω της οποίας η Τουρκία επιδιώκει να νομιμοποιήσει και να σφραγίσει το μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της μετατρέποντας την Κύπρο σε προτεκτοράτο της Άγκυρας.

    Το ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ, αναγνωρίζει την ανάγκη διατήρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας ως το τελευταίο προπύργιο επιβίωσης του ελληνισμού στην Κύπρο. Για το λόγο αυτό εμμένουμε στη σταθερή θέση μας για επανατοποθέτηση του κυπριακού προβλήματος στη σωστή του βάση, δηλαδή ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Παράλληλα, εκφράζουμε την ανησυχία μας για τις κινήσεις της πολιτικής μας εξουσίας η οποία ακολουθεί την ίδια πολιτική υποχώρησης και συμβιβασμού. Συμβιβασμοί και υποχωρήσεις που ξεκίνησαν από το δοτό Σύνταγμα του 1960 το οποίο ο Μακάριος αποδέχθει νομιζόμενος ότι οι αρνητικές πρόνοιες θα διορθώνονταν στην πορεία. Δυστυχώς τις ίδιες ψευδαισθήσεις τρέφουν και οι σημερινοί διζωνικοί κύκλοι θεωρώντας ότι τα αρνητικά στοιχεία μιας διζωνικής λύσης θα διορθωθούν από μόνα τους σε βάθος χρόνου. Αν το συναινετικό μοντέλο του 1960 κατέρρευσε μέσα σε μόλις 3 χρόνια, είναι δυνατό να θεωρούν κάποιοι ότι το ίδιο μοντέλο μέσω ΔΔΟ μπορεί να έχει τη παραμικρή ελπίδα να πετύχει;

    Τα χρόνια που ακολούθησαν της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας μας έδειξαν το ρόλο που διαδραματίζουν οι Τ/κ στην Κύπρο, δηλαδή ως ένα ακόμη στρατηγικό εργαλείο της Τουρκίας. Ρόλος ο οποίος υποβοηθείτω από τις δικοινοτικές πρόνοιες του συντάγματος. Η ανυπαρξία αποτρεπτικής στρατηγικής από μέρους των Ε/κ και η έλλειψη συνεννόησης μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, μας οδήγησαν στην αποδοχή ενός προβληματικού, ρατσιστικού και δυσλειτουργικού συντάγματος τη στιγμή μάλιστα που η πίεση βάραινε τους Βρετανούς και όχι τη δική μας πλευρά καθώς η ΕΟΚΑ δρούσε με επιτυχία στο πεδίο της μάχης.

    Παρά τη λανθασμένη πορεία του παρελθόντος, ακόμη και σήμερα οι πολιτικοί εκπρόσωποι αρνούνται να προβούν σε ενέργειες οι οποίες αντικατοπτρίζουν την επιθυμία των πολιτών όπως αυτή διατυπώθηκε μέσα από το δημοψήφισμα του 2004 και το ΟΧΙ στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Ο Μακάριος, το 1960 καταδίκασε το λαό με ένα Σύνταγμα το οποίο ήταν αντίθετο με την επιθυμία των Κυπρίων, αντίθετο με τον αγώνα της ΕΟΚΑ και είχε καταστροφικές συνέπειες για την Κύπρο μας οι οποίες αποτυπώνονται σήμερα στη βουνοκορφή του Πενταδάχτυλου. Είναι για αυτό το λόγο που απαιτούμε την άμεση σύμπλευση της ηγεσίας μας με τα «θέλω» των πολιτών και την επιδίωξη λύσης στη βάση ενός ενιαίου σύγχρονου κράτους-δικαίου, τη Συνταγματική αναθεώρηση των ρατσιστικών, δυσλειτουργικών και αντιδημοκρατικών προνοιών του 1960, την επανενσωμάτωση των κατεχόμενων εδαφών μας στην Κυπριακή Δημοκρατία και το σεβασμό του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης του λαού της Κύπρου.  

     

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

     

  • Η Κύπρος και η επίσημη ίδρυση του Κουρδιστάν

    11900085_981416128583276_4590475661749929857_n

    Λονδίνο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

    Οι εξελίξεις στη Μ. Ανατολή και η καίρια συμβολή των Κούρδων στην επικράτηση ενάντια στο λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος έφεραν ξανά τον Κουρδικό λαό στο προσκήνιο. Στις 25 Σεπτεμβρίου, οι πολίτες της αυτόνομης κουρδικής περιοχής του Β. Ιράκ διενήργησαν δημοψήφισμα με το 93% των ψηφοφόρων να ζητά την ίδρυση ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους.

    Παρά το γεγονός ότι ο κουρδικός λαός ζήτησε με τον πλέον ειρηνικό και δημοκρατικό τρόπο τη σύσταση ενός Κουρδικού κράτους, η κυβέρνηση του Ιράκ, υπό την ένθερμη στήριξη της Τουρκίας αμφισβήτησαν τη νομιμότητα του εν λόγο δημοψηφίσματος. Η δε Τουρκία ανέτρεξε στη συνήθης πολιτική του εκφοβισμού με τον Ερντογάν να εκτοξεύει απειλές για ενδεχόμενη εισβολή.

    Το Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ, τάσσεται ξεκάθαρα υπέρ των Κουρδικών αξιώσεων για ίδρυση κράτους. Η νομιμότητα του δημοψηφίσματος πηγάζει από το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών το οποίο αναγνωρίζεται βάση διεθνούς δικαίου και καθορίζεται γραπτώς στον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ (Άρθρο 1, Παράγραφος 2).

    Πέραν τούτου, ο νόμιμος τρόπος με τον οποίο ο κουρδικός λαός επέλεξε να διεκδικήσει την ανεξαρτησία του δεν πρέπει να ταυτίζεται με τις παράνομες ενέργειες των Τ/κ στην προσπάθειά τους να αναγνωριστούν ως κρατική οντότητα. Το δικαίωμα ανεξαρτησίας των Κούρδων διαφέρει από την απαίτηση των τ/κ και των παράνομων εποίκων για «αυτονόμηση» – ίδρυση κρατιδίου – ίδρυση κράτους ή οποιαδήποτε άλλη αποσχιστική τάση.

    Η δημογραφική αλλοίωση του πληθυσμού της Κύπρου δια των εποίκων, ο εξαναγκασμός των προσφύγων να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, η κατάσχεση περιουσιών και τη βίαιη μετακίνηση πληθυσμών αποτελούν παράνομες μονομερείς ενέργειες  – εγκλήματα πολέμου, επομένως δεν μπορούν να νομιμοποιηθούν. Σε αντίθεση με τους Τ/κ και τους εποίκους, η παρουσία του Κουρδικού λαού σε Τουρκία, Συρία, Ιράν και Ιράκ δεν ήταν αποτέλεσμα εισβολής/κατοχής, ούτε παράνομου εποικισμού. Επομένως η προσπάθεια της Τουρκίας για αναγνώριση του ψευδοκράτους ως οντότητα δε στηρίζεται με το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών αλλά πηγάζει από τις παρανομίες και τα εγκλήματα της εισβολής του 1974.

    Παρά τη βασική αρχή του διεθνούς δικαίου η οποία προβλέπει ότι καμιά παρανομία δεν μπορεί να τύχει νομιμοποίησης, οφείλουμε να αναδείξουμε/αναγνωρίσουμε και τον υπαρκτό κίνδυνο για νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής σε περίπτωση διζωνικής λύσης. Εάν ο λαός της Κύπρου μέσω δημοψηφίσματος αποδεχτεί το μοντέλο της ΔΔΟ, ταυτόχρονα, με δική μας συγκατάθεση νομιμοποιούνται οι γεωγραφικές, πληθυσμιακές και περιουσιακές αναπροσαρμογές.

    Επιπλέον, εάν ακολουθηθεί η ίδια πρακτική με το 2004 όπου έγιναν δύο χωριστά δημοψηφίσματα (σε ελεύθερες και κατεχόμενες περιοχές), τότε δημιουργείτε ο κίνδυνος να προκύψουν υπόνοιες για ύπαρξη δύο διαφορετικών λαών. Κατά συνέπεια, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, θα υπάρχει μόνιμος κίνδυνος-απειλή από πλευράς τ/κ ως προς το δικαίωμα τους για αυτοδιάθεση το οποίο μπορούν να χρησιμοποιήσουν είτε για να δημιουργήσουν ξεχωριστή οντότητα, είτε για να κρατούν δέσμιο το διζωνικό κράτος.  

    Το ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ στηρίζει το δικαίωμα ανεξαρτησίας του Κουρδικού λαού και τον αγώνα για επίσημη ίδρυση ενός Κουρδικού κράτους όχι μόνο στο Ιράκ αλλά σε όλες τις κουρδικές περιοχές της Τουρκίας, του Ιράν και της Συρίας. Ελπίζουμε ότι ο κουρδικός λαός θα τύχει της στήριξης της διεθνής κοινότητας ούτως ώστε σύντομα το Κουρδιστάν να αποτελέσει μια χώρα αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ, όπως άλλωστε θα ήταν και η επιθυμία του Θεόφιλου Γεωργιάδη ο οποίος έδωσε τη ζωή του για την Κύπρο, το Κουρδιστάν και την ελευθερία των λαών.

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ην. Βασιλείου

     

  • «Σκλάβοι στα όπλα!»

    Λονδίνο, 1 Απριλίου 2017

    1η Απριλίου 1955. Οι πρώτες βόμβες δονούν τα χώματα της πολύπαθης Κύπρου. Η ΕΟΚΑ, υπό τις εντολές του Γεώργιου Γρίβα (Διγενή) ξεκινά τον ένοπλο αγώνα «δια την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού». Αίτημα μόνον ένα. Απελευθέρωση – Αυτοδιάθεση – ΕΝΩΣΗ. Ο προαιώνιος πόθος της Κύπρου για να ενσωματωθεί και επίσημα με τα υπόλοιπα ελληνικά εδάφη γίνεται η αιτία για την έναρξη ενός αγώνα ο οποίος θα αφήσει το δικό του στίγμα στη σύγχρονη Ελληνική ιστορία.

    1

    Η απόφαση για την έναρξη της ένοπλης σύγκρουσης με τους Βρετανούς δεν ήταν προϊόν μιας αυθόρμητης απόφασης η οποία πάρθηκε εν μια νυκτί. Αποτελεί συλλογική απόφαση ολόκληρου του Ελληνισμού της Κύπρου, ο οποίος στερήθηκε το δικαίωμα της επιλογής. Οι δήθεν φιλελεύθεροι Βρετανοί στέρησαν από τους Κύπριους με τον πλέον φασιστικό τρόπο το δικαίωμα της ελευθερίας όταν το 95.7% δια της ψήφου απαίτησε την ΕΝΩΣΗ με την μητέρα Ελλάδα. 

    Η πλειοψηφία των Κυπρίων αγκάλιασε τον αγώνα. Οι αγωνιστές, ένοπλοι και μη, συνέβαλαν ο καθείς με το δικό του τρόπο και τα μέσα τα οποία είχαν στη διάθεσή τους.
    Η συμβολή όλων ήταν καθοριστική:

     2

    Ο «Φιλελεύθερος» 8.2.1956:

    «Ο άριστος των μαθητών της Αμμοχώστου επυροβολήθη χθες και εφονεύθη υπό δυνάμεων ασφαλείας κατά την διάρκεια διαδηλώσεων. Η σφαίρα διέτρησε τον πνεύμονά του. Προτού εκπνεύσει ανεφώνησε: «ΖΗΤΩ Η ΕΝΩΣΙΣ». Όλα τα καταστήματα Βαρωσίων έκλεισαν εις ένδειξιν πένθους. Λιμενεργάται ηρνήθησαν να εκφορτώσουν στρατιωτικόν υλικόν. Η κηδεία του φονευθέντος μαθητού εγένετο αυθημερόν εις Ριζοκάρπασον»

    Ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν μπορεί να αφηγηθεί μέσα από λέξεις. Τον εξιστορούν τα μνημεία, τα κρησφύγετα, τα ποιήματα και τα τραγούδια μέσα από τα οποία το πνεύμα της λευτεριάς συνεχίζει να βιώνει στις καρδιές των Ελλήνων της Κύπρου.

    4

    3

     

    6

     

     

     

     

     

    5

     

     

     

     

     

    Από το μακρινό Ηνωμένο Βασίλειο, ως Κύπριοι φοιτητές του ΜΕΤΩΠΟΥ ΚΦΗΒ θεωρούμε υποχρέωση αλλά και καθήκον μας να τιμούμε κάθε 1η του Απρίλη τους ήρωες και τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Οφείλουμε παράλληλα να αξιοποιήσουμε τα διδάγματα που άφησαν πίσω τους οι αγωνιστές «ως ιεράν παρακαταθήκην»  πάντοτε με σεβασμό στην ιστορική αλήθεια των γεγονότων. Ιστορική αλήθεια την οποία σήμερα οι τρόφιμοι του κάθε κόμματος προσπαθούν να στρεβλώσουν μεταφράζοντας την ιστορία παράλληλα με τις κομματικές τους ατζέντες. Με αφορμή λοιπόν την 1η Απριλίου κακίζουμε τη συμφωνία-συνεργασία των δύο κομμάτων ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ για να υπερψηφίσουν το νόμο του κατοχικού ηγέτη Ακιντζί ο οποίος απαίτησε να απαγορευτεί η ολιγόλεπτη αναφορά του Ενωτικού δημοψηφίσματος στα σχολεία. Η ΕΟΚΑ μας έδειξε το δρόμο της ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ. Επομένως ο λαός δεν θα επιτρέψει στην εκάστοτε κυβέρνηση ή στο οποιοδήποτε κόμμα να ανοίξει τις πόρτες στον κατακτητή και να δώσει στους Τούρκους επεμβατικά δικαιώματα σε εσωτερικά ζητήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας παραδίδοντας το τελευταίο οχυρό της ελευθερίας μας.

    Ζήτω η ΕΟΚΑ – Ζήτω η Κύπρος – Ζήτω το Έθνος

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ην. Βασιλείου

     

  • «Θα πάρω μιαν ανηφοριά…» – να βρω τη Λευτεριά!

    evagoras pallikaridis pafosΛονδίνο, 14 Μαρτίου 2017

    Ο μαθητής, ο ήρωας, ο ΕΥΑΓΟΡΑΣ.

    Πώς μπορεί κάποιος να αποτυπώσει μέσα σε λίγες λέξεις το έργο, τον ηρωισμό και την ανιδιοτέλεια του Παλληκαρίδη;

    «Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά!»

    Μέσα από αυτούς τους στίχους, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης αποχαιρέτησε συγγενείς και φίλους και εντάχθηκε στις ένοπλες τάξεις της ΕΟΚΑ. Στόχος του μόνον ένας: η ΛΕΥΤΕΡΙΑ!

    Ο Ευαγόρας διατηρούσε πάντοτε ενεργό ρόλο καθώς ξεκίνησε το δικό του αγώνα για λευτεριά πριν ακόμα ξεκινήσει επίσημα ο αγώνας της ΕΟΚΑ. Όντας μαθητής ακόμα, το 1953, ανάγκασε τους Άγγλους να ακυρώσουν τους εορτασμούς για τη στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ στην Πάφο. Έχοντας στο πλάι του πλήθος μαθητών, κατέβασε την Βρετανική σημαία και πρωτοστάτησε σε μεγάλη διαδήλωση κατά των αποικιοκρατών κατά την οποία οι μαθητές προκάλεσαν ζημιές και αφαίρεσαν τα εθνικά και βασιλικά σύμβολα των Βρετανών.

    Στις 18 Δεκεμβρίου, έπειτα από τη σύλληψη του Παλληακρίδη, ορίζεται η δίκη του. Μη αφήνοντας τους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν, αναφωνεί, έχοντας πλήρη συνείδηση, τα παρακάτω λόγια:

    «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο». 

    Αυτός ήταν ο τρόπος που ο Ευαγόρας επέλεξε να αποδεχτεί τη μοίρα του. Με το κεφάλι ψηλά. Όπως ακριβώς έπραξε και ο Αυξεντίου («εγώ πρέπει να πεθάνω») και όλοι οι ήρωες της ΕΟΚΑ που έπεσαν κατά τη διάρκεια 55-59.

    Το βράδυ της 13ης Μαρτίου 1957, μόνο η αγχόνη κατάφερε να σιγήσει τον Ευαγόρα και την ιαχή του Εθνικού μας Ύμνου που αντιλαλούσε μέσα στο δωμάτιο όπου δολοφονήθηκε: «Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά…»

    Η σημερινή μέρα, αποτελεί μέρα μνήμης και τιμής στον ήρωα μαθητή της ΕΟΚΑ. Δυστυχώς όμως, μέρες σαν τη σημερινή δίνουν αφορμές στους υπέρμαχους της διζωνικής λύσης να παρερμηνεύσουν τις θυσίες των ηρώων που έπεσαν για τη λευτεριά. Θεωρούμε πως τέτοιες πρακτικές δεν τιμούν ούτε τα ίδια άτομα που τις υιοθετούν, πόσο μάλλον τη μνήμη των ηρώων μας των οποίων η δόξα χρησιμοποιείται από τους διζωνιστές ως «νότα πατριωτισμού» στις ενδοτικές αντζέντες του «συμβιβασμού».

    Ας σταματήσουν να βάζουν λόγια στο στόμα του Παλληκαρίδη και του κάθε Παλληκαρίδη, προσπαθώντας να δηλητηριάσουν τις αγνές προθέσεις και τον ανιδιοτελή αγώνα που έδωσαν οι ήρωες μιας άλλης εποχής. Μπορεί ο Βαγορής να έφυγε πριν 60 χρόνια αλλά φρόντισε να αφήσει πίσω του μηνύματα τα οποία θα δονούν τα ελληνικά χώματα της Κύπρου στους αιώνας των αιώνων. 

    «Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ΄ρθει το καλοκαίρι, Τη Λευτεριά να φέρει, σε πόλεις και χωριά».

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ην. Βασιλείου

     

  • Γρηγόρης Αυξεντίου: Ο Σταυραετός του Μαχαιρά

    αυξεντιουΛονδίνο 3 Μαρτίου 2017

    «Στην εσχάτην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν».

    Μεγάλα λόγια από ένα μεγάλο ήρωα. Λόγια τα οποία όμως μετουσιώθηκαν σε πράξη καθώς αντικατοπτρίζουν τη συνειδητή απόφαση του Γρηγόρη Αυξεντίου να θυσιάσει τη ζωή του για τη λευτεριά της Κύπρου από τον βρετανικό ζυγό και την Ένωση με την Ελλάδα.

    Στις 3 Μαρτίου 1957, ο σύγχρονος «εφιάλτης» πρόδωσε την τοποθεσία όπου ο Γρηγόρης έμελλε να δώσε την τελευταία εν ζωή μάχη του.

    «Πρέπει να πεθάνω!» – «Μολών Λαβέ!»

    Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του ήρωα πριν οι αποικιοκράτες πυρπολήσουν με βενζίνη το κρησφύγετό του. Από εκείνη την ημέρα ο «Σταυραετός του Μαχαιρά» στοιχειώνει τη συνείδησή μας. Η ιαχή από τα τελευταία λόγια του θα μας υπενθυμίζουν ότι «οι ελεύθεροι λαοί οφείλουν να μάχονται με όλες τους τις δυνάμεις εναντίον σ’ όποιον απειλεί την ελευθερία τους, σ’ όποιον καταπατάει τα εδάφη τους».

    Η θυσία του Αυξεντίου και ο ένδοξος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ απέδειξαν στην πράξη την τεράστια διαφορά που μπορούν να επιφέρει μια μονάδα, ή μια χούφτα ανθρώπων ανεξάρτητα από την ισχύ και το μέγεθος του αντιπάλου. Απαραίτητα συστατικά στοιχεία αποτελούν η ενότητα και η προσήλωση σε ένα στόχο και μια προτεραιότητα: τον πόθο για Λευτεριά.

    Αντιπαραβάλλοντας τη θυσία του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ με τους αυτοαποκαλούμενους ως «ρεαλιστές» του σήμερα, παρατηρούμε μια ανησυχητική εθνική κατρακύλα. Το Μάρτη του 1957 ο «Ζήδρος» έγραψε με αίμα τη λέξη «ΕΝΩΣΗ» στις σελίδες της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ιστορίας. Σήμερα κάποιος Ακιντζί ο οποίος διορίσθει ως ηγέτης από αυτούς που βίασαν την πατρίδα μας το 1974 απαιτεί να σβήσουμε την ιστορία μας και να ξεχάσουμε το Γρηγόρη και όλους τους άλλους ήρωες. Παράλληλα, οι ούτω καλούμενοι επαναπροσεγγιστές όχι μόνο δεν αντέδρασαν αλλά συμφώνησαν ότι οι ιστορικές συζητήσεις σχετικά με την ένωση είναι ‘άκαιρες και άστοχες’. (Νίκος Αναστασιάδης, Αβέρωφ Νεοφύτου κλπ)

    Ένεκα της σημερινής ημέρας η οποία σηματοδοτεί 60 χρόνια από το θάνατο του Γρηγόρη Αυξεντίου οφείλουμε να τονίσουμε προς πάσα κατεύθυνση πόσο ΕΠΙΚΑΙΡΗ και ΑΝΑΓΚΑΙΑ είναι η ιστορική μνήμη για τη διατήρηση της ελευθερίας μας αλλά και για την απελευθέρωση της κατεχόμενης πατρίδας μας. Η ιστορία μας, και πιο συγκεκριμένα ο αγώνας για ΕΝΩΣΗ, αν και ποτέ δεν επιτευχθεί, αποτελεί το λόγο για τον οποίο ζούμε σήμερα ελεύθεροι. Κάποιοι φαίνεται πως παρερμήνευσαν τον όρο λευτεριά και προσπαθούν να πείσουν ‘εαυτόν’ και όχι μόνον σε μια διαφορετική μετάφραση, η οποία περνά από την ‘οδό’ του «οδυνηρού συμβιβασμού». Εις απάντησην όλων αυτών υπενθυμίζουμε ότι η ελευθερία μας δεν πηγάζει μέσα από καμιά υποχώρηση ή συμβιβασμό. Αντιθέτως, αναδύεται από την ιστορία αυτού του νησιού, η διατήρηση της οποίας επήλθε μέσα από αιώνες αγώνων οι οποίοι επισφράγισαν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Ελληνικότητας του νησιού μας.  

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ην. Βασιλείου