• 07/02/1956: «Να αγωνιζόμαστε πρέπει μάνα, να αγωνιζόμαστε για την Κύπρο μας».

    Σαν σήμερα, στις 7 Φεβρουαρίου του 1956, κατά την διάρκεια μαχητικών διαδηλώσεων των μαθητών του Γυμνασίου Αμμοχώστου, αφήνει την τελευταία του πνοή, ο δεκαοχτάχρονος μαθητής Πετράκης Γιάλλουρος, ο πρώτος νεκρός μαθητής του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα.

    Ο Πετράκης Γιάλλουρος γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1938 στο Ριζοκάρπασο και ήταν μαθητής στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου. Με το ξέσπασμα του Αγώνα, από τον Οκτώβριο του 1955 εντάχθηκε στην ΑΝΕ, τη νεολαία της ΕΟΚΑ. Γρήγορα έγινε ένα από τα κορυφαία στελέχη της ΑΝΕ στο σχολείο που φοιτούσε, καθώς ήταν ο κύριος οργανωτής των μαθητικών διαδηλώσεων και ο σημαιοφόρος του σχολείου.  Η δράση του όμως δεν περιορίστηκε εκεί, καθώς απόκρυφε οπλισμό και μοίραζε φυλλάδια του Αγώνα.

    Στις αρχές του 1956 κατά την συνέχιση των συνομιλιών μεταξύ Μακαρίου και Χάρτινγκ, η νεολαία του τόπου υπό τις οδηγίες του Αρχηγού της ΕΟΚΑ Γεώργιου Γρίβα Διγενή, ξεκινά να οργανώνει τις λεγόμενες «επιθετικές διαδηλώσεις». Η νεολαία σύσσωμη και πρόθυμη με περίσσια εθνική συνείδηση και υπερηφάνεια, ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του Αρχηγού και δεν αργούν οι πρώτες αποχές των μαθητών των γυμνασίων από τα μαθήματα τους. Στις 26 Ιανουαρίου 1956 οι μαθητές κάνουν κατάληψη στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, ενώ στις 6 Φεβρουαρίου ξεσπούν μαθητικές ταραχές στην Αμμόχωστο, οι οποίες οδηγούν στο κλείσιμο του Ελληνικού Γυμνασίου με μπροστάρη τον Πέτρο Γιάλλουρο. Την επόμενη ημέρα οργανώνεται μαθητική διαδήλωση στην οδό Ερμού, από τους μαθητές του Γυμνασίου και τους φοιτητές του Εμπορικού Λυκείου Αμμοχώστου, κατά την οποία στήνουν οδοφράγματα και ρίχνουν πέτρες κατά των Βρετανών στρατιωτών. Αυτοί, δείχνοντας για ακόμη μια φορά την δειλία τους, απαντούν με χρήση πραγματικών πυρών και από τους πυροβολισμούς πέφτει νεκρός ο σημαιοφόρος της διαδήλωσης Πετράκης Γιάλλουρος ο οποίος περνά στην μακροσκελή λίστα των ηρώων του μαρτυρικού μας τόπου ως ο πρώτος νεκρός μαθητής  του Αγώνα. Πριν ξεψυχίσει κραυγάζει το γνωστό σύνθημα, που έγινε σύμβολο στα χείλη κάθε Κύπριου αγωνιστή εκείνο τον καιρο: «Ζήτω η Ένωσις». Η κηδεία του πραγματοποιείται την επόμενη μέρα στο Ριζοκάρπασο.

    Ο Πετράκης Γιάλλουρος ήταν από τους ανθρώπους που μετατρέπονται σε αιώνια σύμβολα της Κυπριακής Ιστορίας, για να διδάσκουν διαχρονικά πως οι δούλοι δεν δύναται να μην ελευθερωθούν. Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Η.Β, δηλώνουμε πως η θυσία του Πετράκη και όλων των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, για Λευτεριά και Ένωση, δεν πήγαν χαμένες.  Τα λόγια που επαναλάμβανε στην μητέρα του οφείλουμε να τα τηρούμε ως ιερά παρακαταθήκη: «Να αγωνιζόμαστε πρέπει μάνα, να αγωνιζόμαστε για την Κύπρο μας».

     

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β

    ΦΆΡΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΉΣ ΜΑΣ ΟΙ ΙΔΈΕΣ ΜΑΣ

     

  • 31/01/1996: Κρίση Ιμίων

    Σαν σήμερα, στις 31 Ιανουαρίου του 1996, ξεσπά κατά τις πρώτες πρωινές ώρες κρίση στα Ίμια. Η Τουρκία επίσημα αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία των βραχονησίδων και ως αποτέλεσμα της κρίσης, 3 Έλληνες στρατιωτικοί χάνουν την ζωή τους.

    Η κατάσταση είχε ήδη ξεκινήσει να οξύνεται από τις μέρες των Χριστουγέννων του 1995. Στις 25 Ιανουαρίου του 1996 ο δήμαρχος Καλύμνου, Δημήτρης Διακομιχάλης, υψώνει για πρώτη φορά την Ελληνική Σημαία στην Μικρή Ίμια. Στις 27 Ιανουαρίου 1996, ενοχλημένοι από την εικόνα, δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας «Χουριέτ», κατεβάζουν την ιερή γαλανόλευκη και αναρτούν την ημισέληνο, με το γεγονός να βιντεοσκοπείται από το θυγατρικό κανάλι της εφημερίδας. Το περιπολικό του Πολεμικού Ναυτικού(ΠΝ),  «Αντωνίου», λαμβάνει διαταγή υποστολής της τουρκικής σημαίας στις 28 Ιανουαρίου, αλλά το πλήρωμα υπερβαίνει τα όρια της εντολής και αναρτά εκ νέου Ελληνική Σημαία. Ως αποτέλεσμα το βράδυ της 28ης Ιανουαρίου βατραχάνθρωποι του περιπολικού «Πυρπολητής», αποβιβάζονται στην ελληνική βραχονησίδα με σκοπό την φύλαξη της σημαίας. Την επόμενη μέρα, ο μόλις δέκα ημερών πρωθυπουργός της Ελλάδος, Κώστας Σημίτης, προσπαθώντας να μιμηθεί τον προκάτοχό του Ανδρέα Παπανδρέου, δηλώνει από το βήμα της Ελληνικής Βουλής πως η Ελλάδα θα αντιδράσει άμεσα και δυναμικά σε οποιαδήποτε πρόκληση. Ο τούρκος ομόλογός του, απαντά από το αντίστοιχο βήμα και με την ίδια ρητορική πως την επόμενη μέρα θα απομακρυνθούν από τα Ίμια τόσο η ελληνική σημαία όσο και τα ελληνικά στρατεύματα.

    Η κρίση κορυφώνεται στις 31 Ιανουαρίου και συγκεκριμένα τις πρώτες πρωινές ώρες, όταν στο ΓΕΕΘΑ, καταφθάνουν οι πρώτες πληροφορίες για απόβαση τουρκικών ειδικών δυνάμεων στη Μικρή Ίμια. Τρεις ώρες μετά, Ελικόπτερο του ΠΝ επιβεβαιώνει μετά από αναγνώριση τις πληροφορίες και αναφέρει πως στο νησί έχουν αφηχθεί περί των 10 τούρκων κομάντο στην βραχονησίδα. Την ίδια ώρα, ‘Ελληνες ΟΥΚ καταφθάνουν στην βραχονησίδα, υψώνουν εκ νέου την ελληνική σημαία και αποσύρονται. Κατά την επιστροφή του στη Βάση, το ελικόπτερο συντρίβεται και τα τρία μέλη του πληρώματος χάνουν την ζωή τους. Ο Υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο Υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και ο Αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός περνούν στο πάνθεον των ηρώων.

    Οι λόγοι της πτώσης του ελικοπτέρου, κατά τους ισχυρισμούς της τότε κυβέρνησης αποδόθηκαν σε βλάβη και στην κούραση του πληρώματος, ενώ φωτογραφίες που βγήκαν στην δημοσιότητα δείχνουν ότι ελικόπτερο χτυπήθηκε από εχθρικά πυρά. Συνοψίζοντας τα γεγονότα, ο Τουρκικός Στρατός, κατέρριψε ελληνικό ελικόπτερο σκοτώνοντας 3 Έλληνες στρατιωτικούς και αναφερόμενοι μηδενικές απώλειες αποχώρησαν αθώες περιστερές από τις βραχονησίδες. Επίσης, το Τουρκικό Κράτος άδραξε την ευκαιρία και έθεσε ζήτημα γκρίζων ζωνών γεγονός που όλως παραδόξως έχει τη σημασία του και σήμερα καθώς αποτελεί βασικό επιχείρημα των τουρκικών θέσεων όποτε επιθυμεί να  αμφισβητεί την κυριαρχία των ελληνικών εδαφών. Οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις αρκούνται στο να απαντούν με αναφορές για διεθνείς συνθήκες και να ανέχονται τις συνεχείς παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου, καθώς και την τουρκική αδιαλλαξία.

    Δυστυχώς οι έλληνες πολιτικοί, απέδειξαν περίτρανα την απουσία εθνικής συνείδησης που τους διακατέχει, αφού όχι μόνο υπέκυψαν στις πιέσεις του ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα των ΗΠΑ για λήξη του επεισοδίου ενώ ήδη είχαν σημειωθεί απώλειες, αλλά χλευάσανε και την μνήμη των ηρώων με τον τρόπο που παρουσίασαν στον λαό τον θάνατό τους. Οι σημερινές κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου μπορούν να χαρακτηριστούν και ως μετεξέλιξη του τότε, αφού μετά ευκολίας ξεπουλούν κάθε ιερό και όσιο. Κάποιοι έδωσαν την ζωή τους για την γαλανόλευκη, ενώ κάποιοι άλλοι, θα την χάριζαν ως φτηνό ύφασμα για να ικανοποιήσουν τα θέλω των Μεγάλων Δυνάμεων.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ.Η.Β

  • ΔΤ 26/01/2019: Πρωτοπορία ΗΒ: Σήμερα «Πατριώτες», Αύριο Όμως;

    Επί τη ευκαιρία των δηλώσεων τύπου χρησμού του Κυβερνητικού Εκπροσώπου της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν μπορούμε να αφήσουμε τον ΔΗΣΥ και ειδικά τα μελλοντικά καρεκλοκενταυράκια του, να πουλούν εθνικό πνεύμα καθαρά για ψηφοθηρικούς λόγους.

    Στις 21 Ιανουαρίου 2018 λοιπόν, η Φ.Π.Κ Πρωτοπορία Η.Β προέβη σε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εκθειάζοντας την παρουσία της Ελληνικής σημαίας και την αγωνιστικότητα που επέδειξε σύσσωμος ο Ελληνισμός στο Συλλαλητήριο κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών και συνάμα κατά της παραχώρησης του ονόματος και της ιστορίας της Μακεδονίας.

    Η συγκεκριμένη δημοσίευση θα μπορούσε κάλλιστα να προκαλέσει συγκίνηση σε κάποιον πατριώτη που τη διαβάζει, χωρίς να γνωρίζει ποιοι πραγματικά κρύβονται πίσω από αυτό το «πατριωτικό» και «εθνικόφρον» προσωπείο της Φ.Π.Κ Πρωτοπορίας Η.Β. Σε εμάς όμως που γνωρίζουμε ποιοι πραγματικά είναι, αυτό που βλέπουμε είναι μια Πρωτοπορία Η.Β που με την υποκρισία της και με την καπήλευση του γεγονότος, το μόνο που μας προκαλεί είναι αηδία. Και για να ξεκαθαρίσουμε τη θέση μας. Δεν μας ενοχλεί το περιεχόμενο της δημοσίευσης, αλλά η υπογραφή της.

    Η Πρωτοπορία λοιπόν, βλέποντας τις φοιτητικές εκλογές να πλησιάζουν, αποφάσισε να φορέσουν ξανά οι «τσολιάδες» της τις φουστανέλες τους και να ξαναθυμηθούν πως υπάρχει η Ελληνική σημαία, ούτως ώστε να πείσουν τον φοιτητή για την δήθεν εθνικοφροσύνη τους και για την δήθεν «ανεξάρτητη» Πρωτοπορία που δεν έχει κανένα δεσμό με το κόμμα.

    Με απερίγραπτο θράσος «ξέχασαν» τις προεδρικές εκλογές του 2018. Εκλογές οι οποίες, υπήρξαν η αιτία της ακύρωσης των φοιτητικών εκλογών της ΕΦΕΚ ΗΒ.  Καθήκον μας όμως, είναι να τους θέσουμε ευθέως κάποια ερωτήματα και να τους υπενθυμίσουμε κάποια συμβάντα, για να ξεσκεπάσουμε το ποιοι πραγματικά είναι. Τους προκαλούμε να μας αμφισβητήσουν.

    Με ποιο θράσος κύριοι της Φ.Π.Κ Πρωτοπορίας Η.Β βγάζετε μια τέτοια δημοσίευση, όταν εσείς στις Προεδρικές Εκλογές του 2018 λειτουργούσατε ως εκλογικό επιτελείο του Νίκου Αναστασιάδη σε ολόκληρο το Η.Β; Υποστηρίζετε τον άνθρωπο που θα αντάλλαζε την ιερή γαλανόλευκη και θα δεχόταν στη θέση της ένα τρίχρωμο κουρελόπανο, όντας υπέρμαχος του Σχέδιο Ανάν το 2004 και σήμερα έρχεστε να γράψετε ρομαντισμούς για την παρουσία του ιερού συμβόλου του Έθνους μας στο Συλλαλητήριο; Ο ίδιος πάλι «ηγέτης» σας δεν δήλωνε πριν ένα χρόνο περίπου, ότι δεν θα είχε αντίρρηση τα Σκόπια να λέγονται και Βόρεια Ελλάδα; Το καλοκαίρι, δεν έδινε συγχαρητήρια στον Τσίπρα για την συμφωνία Ελλάδας-Σκοπίων; Με ποιο δικαίωμα τότε ΕΣΕΙΣ, ΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ ΤΟΥ καπηλεύεστε την Ελληνική σημαία και την Μακεδονία, που τόσο εύκολα ο «ηγέτης» σας θα ξεπουλούσε;

    Εάν προσπαθείτε να κοροϊδέψετε κάποιον, αυτός που πετυχαίνετε είναι ο εαυτός σας. Όσο πατριωτισμό και εθνικοφροσύνη κι αν πουλήσετε στο φοιτητή, το ποιοι πραγματικά είστε πάντα θα φανερώνεται. ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΠΟΥΛΟΥΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ. Αυτοί είστε!

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β

    Υ.Γ.1: Πρώτα, δείξτε τον κατάλληλο σεβασμό προς την Ελληνική σημαία, μην την κρύβετε σαν να ντρέπεστε για αυτή και μετά ψάξτε για ρομαντισμούς! Και όχι, οι φωτογραφίες με τις Ελληνικές σημαίες έξω από την τουρκική πρεσβεία, δεν αναιρούν το γεγονός ότι της κρύβατε στα σακίδιά σας μέχρι το τέλος της διαδήλωσης, ειδικά αν κρατάτε την σημαία μας και η μισή σκουπίζει τα πεζοδρόμια.

    Υ.Γ.2: Για να σας προλάβουμε και να αποφύγουμε το παραμυθάκι της δήθεν ανεξάρτητης από το κόμμα Φ.Π.Κ Πρωτοπορίας Η.Β, απλά να σας υπενθυμίσουμε την αδιαφορία σας για το κάλεσμα μας σε υπερκομματικό αγώνα για την Έκθεση Πανεπιστημίων στα κατεχόμενα. Μια ανακοίνωση από μέρους σας ήταν αρκετή όπως και τώρα, απλά για τα μάτια του κόσμου.

    Υ.Γ.3: Όταν τη δεύτερη Κυριακή των Προεδρικών εκλογών του 2018 εσείς πράττατε το έργο σας, σαν κανονικό εκλογικό επιτελείο του Αναστασιάδη, στελέχη του ΜΕΤΩΠΟΥ Κ.Φ. Η.Β δήλωναν το παρόν τους στη Διαμαρτυρία για την Μακεδονία στο Λονδίνο έξω από το Κοινοβούλιο, όπου εσείς βεβαίως ήσασταν απόντες.

     

  • 25/1/19: 153+1 ΠΡΟΔΟΤΕΣ

    Σήμερα, 25η Ιανουαρίου 2019, η ιστορία καταγράφει 153+1 ΠΡΟΔΌΤΕΣ. Άλλη μια μαύρη σελίδα της ελληνικής ιστορίας καταγράφεται, με τις ευλογίες μάλιστα ελληνόφωνων εθνομηδενιστών, μελών της Ελληνικής Βουλής.

    Η κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών δίνει μια επίσημη αναγνώριση ονόματος, γλώσσας και ταυτότητας των Σκοπιανών από την εξουσία της Δημοκρατίας της Ελλάδος, αλλά ΟΧΙ και από τον ελληνικό λαό. Εάν υπήρχε πρέπον δημοκρατικό πολίτευμα, όχι μόνο δεν θα γίνονταν προσαγωγές και συγκρούσεις τις τελευταίες μέρες, όχι μόνο θα θεωρείτο μείζον εθνικό θέμα και θα χρειαζόταν τα 181 ψήφους αντί 151, αλλά μέχρι τώρα θα είχε ανακοινωθεί ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ.

    Χαρείτε λοιπόν προδότες. Χαρείτε για τον ξεπεσμό της Ελλάδας. Χαρείτε για το ξεπούλημα της ΜΑΚΕΔΟΝΊΑΣ μας. Αντιληφθείτε όμως, πως θα έρθει η μέρα που η ιστορία θα σας κρίνει για το τι πραγματικά είστε, που οι Έλληνες θα σας στείλουν πίσω στα σπίτια σας, που το ελληνικό ΈΘΝΟΣ θα νικήσει για ακόμη μια φορά.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου ΚΦΗΒ
    #MetopoUK

  • «Και τι θα γίνει τώρα…»

    Την 15η Ιανουαρίου του 1950, ξημέρωνε η μέρα όπου ο κυπριακός ελληνισμός θα εξασκούσε το αναφαίρετο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών (όπως αναγράφεται στο άρθρο 1(2) του χάρτη του ΟΗΕ). Οι Κύπριοι έτρεξαν στις εκκλησίες για να υπογράψουν πως «Αξιούμεν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα».

    Όσο και αν μερικοί πολιτικάντιδες με τις ψήφους τους στις 7 Απριλίου 2017 προσπάθησαν να υποβαθμίσουν την σημασία του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, ακυρώνοντας την απόφαση για ολιγόλεπτη αναφορά στα σχολεία κατά την επέτειο, όσο και αν οι ακαδημαϊκοί προσπαθούν να διαγράψουν την επέτειο από την ιστορία, όσο και αν οι νεοκύπριοι προσπαθούν να μας αφανίσουν την εθνική μας ταυτότητα, τα γεγονότα είναι απολύτως αναλλοίωτα. Το 95.7% των ψηφοφόρων απαίτησε υλοποίηση του εθνικού οράματος των Κυπρίων, την ΕΝΩΣΗ με την μητέρα Ελλάδα.

    Κατά τα τέλη του 1949, ενώ ο Μακάριος, ως Μητροπολίτης Κιτίου, περιόδευε στην Ελλάδα συζητώντας το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος ο Ακελικών προδιαγραφών ΕΑΣ (Εθνικός Απελευθερωτικός Συνασπισμός) εισηγείτο συνεργασία με την Εθναρχία για υποβολή υπομνήματος στον ΟΗΕ επί του θέματος. Αν και η Εθναρχία αρχικά αρνήθηκε, υπό την πίεση της συλλογής υπογραφών από την αριστερά, αποφάσισε την αναβάθμιση της προσπάθειας των Κυπρίων με την διενέργεια δημοψηφίσματος, ούτως ώστε να επισημοποιηθεί η βούληση του κυπριακού ελληνισμού για αυτοδιάθεση και Ένωση.

    Η σημασία του δημοψηφίσματος πέραν του εθνικού ορόσημου στην σύγχρονη ιστορία του νησιού, αποτελεί και κοινωνικό ορόσημο. Στο δημοψήφισμα ψήφισαν για πρώτη φορά οι γυναίκες, οι νέοι σε ηλικία των 18 ετών και άνω (πριν ήταν 21+), καθώς και οι κύπριοι του εξωτερικού. Δεν θα μπορούσε να παραληφθεί επίσης το γεγονός ότι στο εκλογικό σώμα υπήρχε και πληθυσμός μουσουλμάνων Τούρκων της Κύπρου. Αν και οι Τούρκοι είχαν ιδρύσει την ΟΤΟ(Ομοσπονδία Τουρκο-Κυπριακών Οργανώσεων) προσπαθόντας να αντιμετωπίσουν το ενωτικό κίνημα, πολλοί από τους μουσουλμάνους που χρησιμοποίησαν το δικαίωμα ψήφου τους, κυρίως λινοβάμβακοι, υπέγραψαν υπέρ της Ένωσης.

    Η αθέτηση του αποτελέσματος από τους αποικιοκράτες οδήγησε στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ ως έσχατη και ύστατη λύση για να καταστεί δυνατή η Ένωση. Στα συστατικά του μελανιού των υπογραφών, συντροφιά στο αίμα του αγωνιστών του ’21, των μακεδονομάχων και των Μικρασιατών, ήρθε να προστεθεί εκ νέου με περηφάνια και ζήλο το αίμα των αγωνιστών της ΕΟΚΑ.

    Ως γνήσιοι θαυμαστές του Ενωτικού Κινήματος, μας βαραίνει η ευθύνη πολιτικής πλεύσης με φάρο τους αγωνιστές της Ένωσης και της παρακαταθήκης που μας άφησαν. Το Μέτωπο ΚΦ ΗΒ δηλώνει υπεύθυνα πως θα σταθεί εμπόδιο στους παραχαράκτες της ιστορίας και καταστροφείς της Ελληνικής ταυτότητας. Καμία κυβέρνηση , Αθηνών ή Λευκωσίας, δεν μπορεί να παίζει με το μέλλον του Ελληνισμού, ξεπουλώντας την εθνική μας κυριαρχία, και όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούν, τόσο πιο γρήγορα θα έρθει ξανά η εθνική μας ανάπτυξη.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου ΚΦ ΗΒ

    «Και τι θα γίνει τώρα,

    θα σχίσουμε τα παλιά μας τετράδια

    που ‘ταν γεμάτα χρωματιστή «Ένωση»,

    θα σχίσουμε τα παλιά μας σχολικά τετράδια

    που ‘ταν γεμάτα «Ένωση» διακοσμημένη με γιασεμιά και

    λεμονανθούς και μαργαρίτες,

    θα σχίσουμε τα παλιά αναγνωστικά των παιδιών μας

    με τις ελληνικές σημαίες,

    θα πετάξουμε τ’ αγαπημένο αναμνηστικό σκουφί του Γυμνασίου

    με την «Ένωση» στο γείσο,

    θα πετάξουμε το χάρακά τους

    και την τσάντα και την μπάλα και το ποδήλατο

    που ‘γραφαν «Ένωση»;

    Αλήθεια, πέστε μου, τι θα γίνει τώρα; »

    -Κώστας Μόντης

     

  • Σάββας Ροτσίδης – Ο τελευταίος πεσόντας της ΕΟΚΑ

    Σαν σήμερα, 26 Νοεμβρίου 1958, μεταδίδεται επίσημα από το αποικιακό ράδιο, η είδηση για τον θάνατο του Σάββα Ροτσίδη, του τελευταίου πεσόντα της ΕΟΚΑ.

    Ο Σάββας Ροτσίδης μυήθηκε στην ΕΟΚΑ από την αρχή του Αγώνα, ως αντάρτης στις ομάδες της περιοχής Πιτσιλιάς. Εργαζόμενος ως αποθηκάριος στο μεταλλείο Μιτσερού, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επίθεση κατά της φρουράς του Μεταλλείου (22 Νοεμβρίου 1955), η οποία αποτέλεσε την κύρια πηγή εφοδιασμού της οργάνωσης με δυναμίτιδα. «Κατά την επίθεση αφαιρέθηκαν 1500 ράβδοι δυναμίτιδας και 50 οκκάδες πυραγωγού σχοινιού». Πέραν αυτού, στο ενεργητικό του είχε και συνεργασίες με τις ομάδες του Γρηγόρη Αυξεντίου και του Στυλιανού Λένα, καθώς και μια απόδραση.

    Τον Οκτώβριο του 1956, είχε συλληφθεί από τους Άγγλους και κακοποιήθηκε βάναυσα στα κρατητήρια Πλατρών. Κατάφερε όμως να πείσει τους Εγγλέζους πως μπορούσε να προδώσει τον Αγώνα και αυτοί τον πήραν στο χωριό Άγιος Επιφάνιος Ορεινής για να τους υποδείξει κρησφύγετο συναγωνιστών του. Αντ’ αυτού, ο Ροτσίδης κατάφερε να αποδράσει και να ενταχθεί στις ομάδες της περιοχής Μόρφου. Κατά τα μέσα του 1957, επέστρεψε στην Πιτσιλιά για να συνεχίσει την δράση του.

    Το βράδυ της 25ης Μαρτίου, ο Σάββας Ροτσίδης με τον συναγωνιστή του, Ρογήρο Σιηπελλη, εξήλθαν του κρησφύγετού τους στον Αγρό για να προμηθευτούν νερό. Έπεσαν όμως σε Βρετανική ενέδρα, κατά την οποία ο Ροτσίδης σκοτώθηκε, ενώ ο Σιηπελλης κατάφερε να διαφύγει βαριά τραυματισμένος.

    Ο Θάνατος του ήρωα Σάββα Ροτσίδη, αποδεικνύει για ακόμη μια φορά, τον χαρακτήρα των αποικιοκρατών, αφού η ενέδρα της 25ης Μαρτίου στήθηκε εν καιρώ εκεχειρίας! Δυστυχώς για εμάς, ο χαρακτήρας των Εγγλέζων παραμένει ο ίδιος μέχρι και σήμερα, οι οποίοι ακόμη διατηρούν στρατιωτικές βάσεις στην Κύπρο. Αγνοούν επιδεικτικά τις επανειλημμένες απόφασεις των Γενικών Συνελεύσεων του ΟΗΕ, οι οποίες καθιστούν ως κατάλοιπα αποικισμού τα «λεγόμενα δικαιώματα ή προνόμια πρώην αποικιοκρατικών δυνάμεων σε πρώην αποικίες», καθώς και παράνομα. Μέχρι και το Ανώτατο Δικαστήριο του ΗΒ, με απόφασή του στις 30 Ιουλίου 2018, καθιστά κατάλοιπο αποικιοκρατίας τις Βρετανικές Βάσεις. Βέβαια η Κυπριακή Δημοκρατία, επιλέγει να αγνοεί το παράδειγμα του Αγίου Μαυρίκιου και αποφεύγει να αποταθεί στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

    Ως Μέτωπο ΚΦΗΒ, τονίζουμε για ακόμα μια φορά την ανάγκη για αλλαγή πολιτικής πλεύσης, αφού η πολιτική κατευνασμού δεν τιμά τους ήρωές μας, αλλά λεηλατά την μνήμη τους. Όχι μόνο χρησιμοποιούν οι σημερινοί πολιτικοί τα μνημόσυνα των ηρώων για πολιτική προπαγάνδα, αλλά χλευάζουν τις θυσίες τους με Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Πρόσφατο παράδειγμα το άνοιγμα του οδοφράγματος της Δερύνειας, σημείο που το 1996 οι ήρωές μας άφησαν της τελευταία τους πνοή.

  • Κυριάκος Μάτσης…ο πρωταπόστολος της Ε.Ο.Κ.Α

    Η Ελληνική ψυχή και η λεβεντιά, ήταν προτερήματα των πλείστων αμούστακων παλληκαριών που αγωνίστηκαν στις τάξεις της Ε.Ο.Κ.Α κατά την διάρκεια του Εθνικοαπελευθερωτικού. Ένα από αυτά τα θρυλικά παλληκάρια ήταν και ο «Σταυραετός του Πενταδακτύλου», ο Κυριάκος Μάτσης. Όμως ο Μάτσης διέφερε από τους υπόλοιπους. Ήταν ιδεολόγος και οραματιστής της Λευτεριάς και της Ενώσεως με την Μάνα Ελλάδα. Ήταν αγωνιστής υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. ‘Ήταν άνθρωπος με πολιτική κατάρτιση, μελετώντας ιστορία και φιλοσοφία, σεβόμενος την φύση και γράφοντας ποιήματα. Είχε αξίες και ιδανικά που παραμένουν μέχρι σήμερα φάρος και οδηγός στον αγώνα μας.

    Ο Κυριάκος Μάτσης γεννήθηκε στο χωριό Παλαιχώρι της επαρχίας Λευκωσίας. Γρήγορα άφησε την οικογένειά του για να φοιτήσει στο γυμνάσιο Αμμοχώστου, όπου και δημιουργήθηκαν οι δεσμοί της φιλίας του με τον μετέπειτα υπαρχηγό της ΕΟΚΑ, Γρηγόρη Αυξεντίου. Σπούδασε Γεωπονία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου και κατόρθωσε να αναπτύξει, μάλιστα, πλούσια εθνική δράση. Σαν πρωταπόστολος κατά την διάρκεια των σπουδών του μεταλαμπάδευσε στους Ελλαδίτες αδελφούς μας τον πόθο των Κυπρίων για Λευτεριά και Ένωση. Ο Μάτσης είχε ξεκινήσει τον δικό του αγώνα για την Ελευθερία της Κύπρου πολύ πριν την 1η Απριλίου του 1955, πρωτοστατώντας σε φοιτητικές εκδηλώσεις, αρπάζοντας κάθε ευκαιρία και με τον φλογερό του πατριωτικό λόγο, διαφώτιζε και ξεσήκωνε τον λαό και τους φοιτητές της Θεσσαλονίκης για το δίκαιο των Ελλήνων της Κύπρου. Οι λόγοι του πολλές φορές κατέληγαν σε αυθόρμητα συλλαλητήρια και διαμαρτυρίες κατά του Αγγλικού Προξενείου. Παραταύτα, κατά την διάρκεια των σπουδών του υπήρξε ιδρυτής της ΕΦΕΚ Θεσσαλονίκης. Η σπίθα που έριξε ο Κυριάκος Μάτσης στον λαό της Θεσσαλονίκης ήταν αυτή που άναψε την φωτιά σε ολόκληρη την Ελλάδα, ξεσηκώνοντας τον Ελληνικό λαό υπέρ της Ελευθερίας και της Ελληνικότητας της Κύπρου.

    Με τον ερχομό του στην Κύπρο, εγκαθίσταται στην Αμμόχωστο, όπου ζει και εργάζεται ως γεωπόνος μέχρι το ξέσπασμα του ένοπλου αγώνα της ΕΟΚΑ. Προτού ξεκινήσει ο Αγώνας, ο Μάτσης ανέπτυξε πλούσια κοινωνική, πολιτισμική και πολιτική δράση στην Αμμόχωστο, ιδρύοντας συνδικαλιστική οργάνωση υπερασπιζόμενος τα δίκαια των αγροτών, συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις ποικίλων χαρακτήρων στην Πόλη του Ευαγόρα και εκφωνώντας φλογερές ομιλίες σε εκδηλώσεις του Σωματείου της «Ανόρθωσης Αμμοχώστου» όντας μέλος αυτού. Με το ξέσπασμα του αγώνα, ο Κυριάκος Μάτσης, έχοντας έντονη δράση στις, κατεχόμενες σήμερα, επαρχίες Αμμοχώστου και Κερύνειας, κατάφερε να μετατραπεί σε ζωντανό θρύλο για τον αγωνιζόμενο Ελληνισμό του νησιού. Κατέχοντας το ψευδώνυμο «Μιλτιάδης» στις αρχές του φθινοπώρου του 1955 διορίζεται και αναλαμβάνει ως παγκύπριος σύνδεσμος μεταξύ του Αρχηγού Διγενή και των τομέων της ΕΟΚΑ. Διετέλεσε τομεάρχης της επαρχίας Αμμοχώστου από το 1955, ενώ από το 1956 μέχρι το θάνατό του είχε υπό την κυριότητά του την επαρχία Κερύνειας.

    Στις 9 Ιανουαρίου 1956, έπειτα από προδοσία, συλλαμβάνεται από τον κατακτητή και βασανίζεται φρικτά στα κρατητήρια της Ομορφίτας ούτως ώστε να προδώσει τα πολυάριθμα μυστικά της ΕΟΚΑ που γνώριζε. Το μεγαλείο της προσωπικότητάς του το κατάλαβαν μόλις τον συνέλαβαν οι κατακτητές, αφού πέραν κάθε συνήθους τακτικής των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, μπαίνοντας στα κρατητήρια της Ομορφίτας, αφοπλιστικά και ρητά τους δήλωσε «Ανήκω στην ΕΟΚΑ. Πολεμώ για την Ελευθερία της πατρίδας μου. Είμαι σίγουρος ότι και εσείς, εάν αντιστρέφονταν οι θέσεις μας, θα επράττετε ακριβώς το ίδιο». Ήξεραν οι κατακτητές ποιον είχαν στα χέρια τους και πως αν μιλούσε ο Μάτσης, ίσως αυτό να σήμανε το τέλος της ΕΟΚΑ. Διά τον λόγο αυτό, τον επισκέφθηκε στα κρατητήρια της Ομορφίτας προσωπικά ο ίδιος ο στρατάρχης Σερ Τζον Χάρτινγκ. Κατά την διάρκεια της μεταξύ τους ομιλίας περί του Κυπριακού, ο ήρωας ανέδειξε το μεγαλείο του, αφού στην προσπάθειά του Χάρτινγκ να τον εξαγοράσει με το μυθικό για την εποχή ποσό του μισού εκατομμυρίου λιρών ώστε να προδώσει που βρίσκεται ο Αρχηγός Διγενής, ο Μάτσης νιώθοντας τρομερά προσβεβλημένος κτύπησε το χέρι του στο γραφείο, σηκώθηκε από την θέση του και απάντησε, με την ιστορική φράση από τον Ηρόδοτο που έδωσαν οι Έλληνες στους Πέρσες, λέγοντας στον Χάρτινγκ «Ού περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής». Αμέσως έφυγε από τον χώρο συνάντησης και κατευθύνθηκε πίσω στο κελί του, δείχνοντας έτσι στον Χάρτινγκ την απαξίωση που του άξιζε. Απ’ ότι φαίνεται δεν είχε καταλάβει ποιον είχε απέναντί του.

    Όπως και σήμερα, κάποιοι θα ακολουθούσαν μια διαφορετική οδό σε τέτοια περίπτωση, επιλέγοντας μια άλλη φράση από την ιστορία του Ηροδότου… πιο συγκεκριμένα, το απόσπασμα που αναφέρει: «πιο κερδοφόρος ο συμβιβασμός με τον Πέρση». Όμως, ο Κυριάκος Μάτσης και πολλοί άλλοι έβλεπαν μόνο μία οδό. Αναλογιζόμενοι την συναίσθηση του ιστορικού χρέους, δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την απάντηση του 480 π.Χ. στις Θερμοπύλες: «Η λαχτάρα της ελευθερίας, μας παρακινεί να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό και να αμυνθούμε, με όση δύναμη κι αν έχουμε».

    Μετά τα κρατητήρια της Ομορφίτας, ο Κυριάκος Μάτσης μεταφέρεται σε εκείνα της Κοκκινοτριμιθιάς. Κατά την παραμονή του σε αυτά ανέπτυξε Εθνική δράση, διαφωτίζοντας μέχρι και άγγλους στρατιώτες για την Ελληνικότητα της Κύπρου, εκ των οποίων κάποιοι μετέπειτα επαναστάτησαν κατά του στρατού τους. Επίσης, οργάνωσε σχολείο και εκκλησία εντός των κρατητηρίων, ενώ παράλληλα διαπραγματευόταν με στελέχη της αποικιοκρατικής δύναμης για λύση του Κυπριακού προβλήματος. Έπειτα από πολλά σχέδιά του, στις 13 Σεπτεμβρίου 1956 κατόρθωσε την απόδρασή του και επικηρυγμένος με το ποσό των 5.000 λιρών, ανέλαβε εκ νέου τομεάρχης της επαρχίας Κερύνειας.

    Την 19η Νοεμβρίου 1958, περικυκλώνεται στο κρησφύγετό του στο Δίκωμο από τους Βρετανούς. Επιλέγει να βροντοφωνάξει «Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας» αντί να παραδοθεί. Οι Άγγλοι τότε τον ανατινάζουν ρίχνοντας του χειροβομβίδες μέσα στο κρησφύγετο. Μπορούσε πράγματι να βγει πυροβολώντας μέσα από μία τρύπα στο πάτωμα; Βεβαίως και όχι. Είχε χρέος να θυσιαστεί ως Έλληνας. Γνώριζε πως έπρεπε να αντηχήσει ξανά το «Μολών Λαβέ», όπως και στον Μαχαιρά, για να θυμίσει στους Έλληνες της Κύπρου πως η Ελευθερία χρειάζεται αυτοθυσία. Με τον τρόπο αυτό, κατ’ επιλογήν του, γνωρίζοντας από τα δικά του γραπτά ότι «Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία», πότισε με το αίμα του το δέντρο της λευτεριάς για να ανθίσει. Γράφτηκε με χρυσά γράμματα στο πάνθεο των ηρώων του έπους της ΕΟΚΑ, μεταλαμπαδεύοντας στους συναγωνιστές του, και στον υπόλοιπο κυπριακό ελληνισμό μέχρι και σήμερα, το πάθος του για αγώνα και λευτεριά.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Η.Β, δηλώνουμε πως η θυσία του Κυριάκου και όλων των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, για Λευτεριά και Ένωση, δεν πήγαν χαμένες. Συνεχίζουν να λαμπαδιάζουν και να μας καλούν, εκεί που η ιστορία βαδίζει ανάμεσα σε ήρωες και αθανάτους, εκεί που ο συμβιβασμός και ο ρεαλισμός δεν υπάρχουν, εκεί που οι σπάνιες για σήμερα ποιοτικές ιδέες συνυπάρχουν, εκεί που κατά τον Ρίτσο «το αληθινό μπόι του ανθρώπου μετριέται πάντα με το μέτρο της λευτεριάς». Εκεί λοιπόν κανείς θα συναντήσει τους αθάνατους ήρωες-αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Εκεί θα συναντήσει κανείς τον Κυριάκο, το καμάρι της Πιτσιλιάς, που πέθανε για την Μάνα Ελλάδα. Εκεί ακριβώς εμείς ταπεινά προσκυνούμε τη θυσία του. Γνωρίζουμε βέβαια, πως έχουμε και το δικό μας χρέος, εκεί ακριβώς που κάποιοι λύγισαν ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΟΡΘΙΟΙ, εκεί που άλλοι συμβιβάστηκαν ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΙ, εκεί που κάποιοι προτίμησαν την εύκολη οδό ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ, εκεί που αξίες και ιδανικά χάθηκαν ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ. Όπως ακριβώς θα έπραττε σήμερα ο ιδεολόγος Κυριάκος Μάτσης.

    «Μη ξεχνάτε πως από τη γενιά αυτή θα ξεπηδήσουν οι νέοι Λεωνίδες και οι νέοι Θεμιστοκλήδες, οι νέες Σουλιώτισσες και οι νέες Σπαρτιάτισσες. Μη ξεχνάτε ποτές πως είμαστε Έλληνες. Και σαν Έλληνες ας σταθούμε στο ύψος της ιστορίας μας περήφανοι κι αξιοπρεπείς. Να μη ξεχνάτε ποτές πως εμείς, οι σκλαβωμένοι Κύπριοι Έλληνες πρέπει ν’ ατενίζουμε την Ελλάδα κράζοντάς της πάντα το “άνοιξε μάνα μας γλυκειά, την άφθαρτη αγκαλιά σου κι αγκάλιασέ μας τα φτωχά, τα μαύρα τα παιδιά σου”. Αυτά είναι τα λόγια, που αιώνια θα βροντοφωνάζουμε, έως ότου δούμε την ιστορική μας νήσο στης μάνας μας την αγκαλιά. Κι ύστερα όλοι μας ας εργαζόμαστε για την μεγάλη εκείνη μέρα, κατά την οποία ο ζωογόνος της ελευθερίας άνεμος θα φωτίσει όλους τους σκλάβους λαούς της γης.
    Ελληνόπουλα, ας κλείσουμε βαθιά στη ψυχή μας τα αθάνατα αυτά ιδανικά. Έχουμε χρέος ιερό να το κάνουμε αυτό. Εμπρός, λοιπόν, ακρίτες των εθνικών μας επάλξεων. Ας της δώσουμε το κάθε τι. Και τη ζωή μας ακόμα. Γιατί αν πραγματικά μια φορά κανείς πεθαίνει, το να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα, θεία είν’ η δάφνη…»
    Κυριάκος Μάτσης

    Γραφείο Τύπου Μετώπου ΚΦΗΒ

    #MetopoUK

  • Πολυτεχνείο – Σύμβολο Φοιτητικών Αγώνων

    Συμπληρώνονται φέτος 45 χρόνια από τη μέρα που οι φοιτητές στην Αθήνα απαίτησαν Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία. Τόλμησαν να διεκδικήσουν το αυτονόητο από τη Χούντα των Συνταγματαρχών, την Δημοκρατία, όσο μη ρεαλιστικό κι αν φαινόταν την τότε εποχή. Στις 14 Νοεμβρίου του 1973, μια ομάδα φοιτητών προχωρεί στην κατάληψη του Πολυτεχνείου στην Αθήνα, η οποία μέχρι τις 16 Νοεμβρίου 1973 είχε μετατραπεί σε μια παλλαϊκή διαδήλωση, απαιτώντας τη πτώση της δικτατορίας. Η κατάσταση δεν μπορούσε να διαλυθεί από την αστυνομία, κάτι που οδήγησε την τότε κυβέρνηση να διατάξει την επέμβαση του Ελληνικού Στρατού ούτως ώστε να τερματίσει την εξέγερση, έχοντας ως αποτέλεσμα την πτώση της πύλης του Πολυτεχνείου από τεθωρακισμένο του Ελληνικού Στρατού.

    Οι φοιτητές έδειξαν τον δρόμο στον ελληνικό λαό, σφυρηλατώντας έτσι την αγωνιστικότητα που διέπει το φοιτητικό κίνημα στον ευρύτερο ελληνικό χώρο μέχρι και σήμερα. Δεν ήταν «ονειροπόλοι», ούτε «ρομαντικοί». Αντιθέτως, αντιλαμβάνονταν το επικίνδυνο της κατάστασης, αλλά αυτοί παρέμειναν ατάραχοι στις θέσεις τους, πολεμώντας για τα ιδανικά τους. Δεν υποχώρησαν σε κανένα «οδυνηρό συμβιβασμό», δεν υπέκυψαν ούτε στον εκβιασμό, ούτε στο ξεπούλημα διαχρονικών ιδανικών. Δε συμβιβάστηκαν σε με τις λεγόμενες “ρεαλιστικές” και “εφικτές” λύσεις, αλλά πάλεψαν για το Δίκαιο της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Ήξεραν ότι ‘Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία’, καθώς διδάχθηκαν από τους Έλληνες προγόνους τους. Κυρίως όμως ήξεραν πως χρειάζεται αίμα και θυσίες, προτάσσοντας έτσι τα στήθη τους απέναντι στον φασισμό της δικτατορίας.

    Μόνο απογοήτευση και αποτροπιασμό προκαλούν συγκεκριμένοι κύκλοι οι οποίοι κατάφεραν και έκτισαν τις πολιτικές τους καριέρες εκμεταλλευόμενοι τον αγώνα των φοιτητών. Η περιβόητη μεταπολίτευση αντί να οδηγήσει την Ελλάδα σε μια βιώσιμη ευμάρεια, οδήγησε το λαό στη σημερινή λυπηρή οικονομική, και όχι μόνο, αθλιότητα αποτελώντας ντροπή για τη σημερινή επέτειο. Άτομα τα οποία ενώ ανέλαβαν το ελληνικό κράτος σε καίριο σημείο, προώθησαν τα προσωπικά τους συμφέροντα, καπηλεύτηκα την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού και δημιούργησαν ένα δυσλειτουργικό σύστημα διαφθοράς, ηττοπάθειας, λαϊκισμού, πνευματικής και πολιτιστικής φτώχειας, ένα φρούριο εθνικού ενδοτισμού.

    Επίσης, προκαλεί οργή το γεγονός πως ο χώρος της ευρύτερης αριστεράς, κατά κύριο λόγο, καπηλεύεται και μυθοποιεί τη συγκεκριμένη εξέγερση, για να αποκτήσει λόγο ύπαρξης. Οι αριστεροί του σήμερα, εμφανίζονται ως οι αυθεντίες της Δημοκρατίας, τη στιγμή που η βαθύτατη αντιδημοκρατική, ολοκληρωτική και απολυταρχική σκέψη χαρακτηρίζουν τις χρεοκοπημένες από την ιστορία ιδεοληψίες τους.

    Για αυτούς, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου δεν είναι μνημείο αντίστασης και δημοκρατίας αλλά μνημείο καπηλείας, παραχάραξης της ιστορίας και εθνομηδενισμού. Αποτελούν αφορμή για να βγαίνουν έξω στους δρόμους οι κουκουλοφόροι και να καταστρέφουν περιουσίες, να βεβηλώνουν μνημεία εθνικών αγώνων. Αυτοί είναι οι πάσης φύσεως αριστεροί που προσπαθούν να αποδείξουν ότι «τους ανήκει το Πολυτεχνείο», ως αποτέλεσμα την μεταξύ τους αντιπαράθεση, με απόδειξη τα πρόσφατα γεγονότα μεταξύ Αντιεξουσιαστών και Αναρχικών.

    Το ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου, θυμάται, τιμά και εμπνέεται από τον αγώνα των φοιτητών για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, κατά του φασισμού και της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτά μαστίζουν και την πονεμένη μας Κύπρο λόγω του ιμπεριαλισμού της Τουρκίας από το 1974 μέχρι και σήμερα. Αναμφίβολα βέβαια, τασσόμαστε κατά της καπηλείας της εξέγερσης από την αριστερά. Οφείλουμε να σταθούμε αντάξιοι των ελληνικών αγώνων και όπως οι φοιτητές το 1973, κόντρα στο εφικτό και το ρεαλιστικό, να παλέψουμε για την απελευθέρωση της πατρίδας μας.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου ΚΦΗΒ

    #MetopoUK

  • «…που την ελέν λευτεριά…» – 15 Νοεμβρίου 2018

    Αυτό που προσδοκούσε ανέκαθεν η τουρκική πλευρά, και που όπως αποδεικνύεται, συνεχίζει να προσδοκά, ήταν να οδηγήσει με τις βάρβαρες ενέργειες της τις εξελίξεις προς την κατεύθυνση που θα διασφάλιζε την πλήρη εδραίωσή της στο νησί. Σαν σήμερα, συμπληρώνονται 35 χρόνια από την θλιβερή επέτειο της 15ης Νοεμβρίου, όταν με τις ευλογίες της Άγκυρας ιδρύθηκε ένα νέο παράνομο κρατίδιο και τα κατεχόμενα μας εδάφη μεταμορφώθηκαν εν μία νυκτί σε «ανεξάρτητο κράτος».

    Στις 14 Νοεμβρίου 1983, ο τότε κατοχικός ηγέτης και δολοφόνος Ραούφ Ντενκτάς, ενισχύει τα φυλάκια της πράσινης γραμμής, αποκόπτει κάθε επικοινωνία με τα κατεχόμενα και καλεί όλους τους «βουλευτές» της «νομοθετικής συνέλευσης» σε δείπνο όπου τους ανακοινώνει τις προθέσεις του για τα κατεχόμενα μας εδάφη και ανακηρύσσει την παράνομη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Με αυτή την κίνηση, καθίσταται σαφές πως η Τουρκία κατόρθωσε τον στόχο της, στον ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο της Κύπρου, που δεν ήταν άλλος από την υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Όπως είχε αναφέρει ο τότε εγκάθετος της Τουρκίας Ραούφ Ντενκτάς, «… για να αφήσετε ένα καλύτερο μέλλον σε αυτούς που θα έρθουν μετά από εσάς πρέπει να είστε ψυχολογικά έτοιμοι για κάθε αυτοθυσία. Πόσο ευτυχής που μπορώ να λέω ότι είμαι Τούρκος. Πόσο ευτυχής για την Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου…».Κάθε χρόνο με αφορμή την ανακήρυξη του παράνομου κρατιδίου γιορτάζουν στις κατεχόμενες περιοχές μας με στρατιωτικές παρελάσεις στις οποίες συμμετέχουν αξιωματικοί από την Τουρκία και συνεχώς οι Τούρκοι παραβιάζουν τον θαλάσσιο και εναέριο χώρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, με την παρουσία πολεμικών φρεγάδων και μαχητικών αεροσκαφών. Παράλληλα, και ενώ γνωρίζουν τις τουρκικές βλέψεις, οι εκάστοτε ηγεσίες του τόπου μας με συνεχείς διαχρονικές υποχωρήσεις οδηγούν το κράτος μας στα πρόθυρα της διάλυσης.

    Το Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Η.Β. αντιτίθεται ξεκάθαρα στα όποια σχέδια διάλυσης και ξεπουλήματος της πατρίδας μας, τύπου «Διζωνικής – Δικοινοτικής Ομοσπονδίας» και παραγώγων της, καθώς μια τέτοια ενέργεια νομιμοποιεί το παράνομο αυτό κρατίδιο και συμβάλλει συνάμα στην τουρκοποίηση του τόπου μας. Θα πρέπει να αντιληφθούμε πως οι διάφορες ενέργειες των κάθε λογής νεο-κυπρίων, δείχνουν για άλλη μια φορά την παντελή αδιαφορία που επικρατεί σχετικά με το πρόβλημα κατοχής του νησιού. Τα μεγάλα χρηματικά ποσά που ξοδεύουν οι τελευταίοι στα κατεχόμενα, αποδεικνύουν την απόλυτη απουσία συνείδησης και την πλήρη ανυπαρξία οποιουδήποτε ηθικού φραγμού, στοιχεία που πρόκειται να παίξουν καθοριστικό ρόλο σε ότι θα έπρεπε με νύχια και με δόντια να προσπαθούμε να αποφύγουμε: Την οριστική νομιμοποίηση του παράνομου καθεστώτος. Κοντολογίς, η βάρβαρη εισβολή και η συνεχιζόμενη παράνομη κατοχή ξεχάστηκαν. Το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» διεγράφη από το σχολικά βιβλία και η ελληνική ιστορία διαστρεβλώνεται συνεχώς από αυτούς που εδώ και χρόνια προσπαθούν να παραγράψουν τα εγκλήματα της Τουρκίας.

    Την ίδια ώρα που οι Τούρκοι δηλώνουν «ευτυχείς» για την καταγωγή τους και «έτοιμοι για κάθε αυτοθυσία» , κάποιοι βάλθηκαν να γαλουχήσουν τον κυπριακό λαό με την επαναπροσεγγιστική νοοτροπία. Είναι όντως ηλίου φαεινότερον, πως ενεργούν με απώτερο σκοπό να αμφισβητείται ακατάπαυστα η ελληνικότητα του τόπου μας. Αντιθέτως, εμείς δηλώνουμε ξεκάθαρα και υπεύθυνα πως αρνούμαστε να ξεχάσουμε, κρατώντας βαθιά χαραγμένα στη μνήμη μας τους αγώνες που πότισαν με αίμα τα χώματά μας. Οι λέξεις ‘υποχώρηση’ και ‘συμβιβασμός’ δεν συνάδουν, με ό,τι αφορά τα εθνικά μας ζητήματα, με τις αξίες που μας δίδαξαν οι πρόγονοι μας. Εμείς δεν είμαστε διατεθειμένοι, αλλά ούτε και μας αφήνει η συνείδησή μας, να κρατήσουμε παρόμοια στάση από τους διάφορους καλοθελητές. Εντούτοις, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το μέλλον της πατρίδας μας, καθώς γνωρίζουμε πως τίποτα δεν χαρίζεται χωρίς μάχη. Εξάλλου, αν είσαι υπόδουλος, οφείλεις να πολεμήσεις για να απελευθερωθείς. Εφ’ όσον θέλουμε να μας αντιμετωπίζουν ως κράτος το οποίο σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να πράττουμε σεβόμενοι το ιστορικό μας χρέος, έχοντας πάντα κατά νου πως η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά μόνο κερδίζεται, και πως οφείλουμε στους εαυτούς μας, στους απόντες και στους επόμενους, την ευλογία του να ζήσουμε επιτέλους ελεύθεροι, σε ένα νησί που είχε την ευλογία να ποτιστεί με αίμα ηρώων.

    «και τη λιτή γλυκειά κυρά, που την ελέν λευτεριά…»

    ΤΟ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ ΣΑΣ Η ΜΙΣΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ!

    Γραφείο Τύπου Μετώπου ΚΦΗΒ

    #MetopoUK

  • Γεώργιος Νικολάου – «Εφονεύθη εις το στρατόπεδον Ξερού υπό Άγγλων, κατόπιν βασανιστηρίων»

    Σαν σήμερα, 13 Νοεμβρίου 1956, ο Γεώργιος Νικολάου περνάει στο πάνθεον των ηρώων.

    «Εφονεύθη εις το στρατόπεδον Ξερού υπό Άγγλων, κατόπιν βασανιστηρίων», γράφει στα απομνημονεύματα του ο Γ.Γ.Διγενής.

    Ο Γεώργιος Νικολάου, από το 1950, συνεργαζόταν με τον Ανδρέα Ζάκο στην εθνική διαφώτιση των κατοίκων της περιοχής τους. Μυήθηκε στην ΕΟΚΑ από τις αρχές του 1955, αναλαμβάνοντας με την έναρξη του Αγώνα τον τομέα Τυλληρίας (Πηγαίνια, Παχύαμμος, Πάνω και Κάτω Πύργος), χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Δάφνιος». Διατηρούσε κρησφύγετο στο σπίτι του, όπου φιλοξενήθηκαν οι πρώτοι πυρήνες αντάρτικου της περιοχής. Η δράση του δεν περιοριζόταν όμως μόνο στον τομέα του, αφού βοήθησε σε διάφορες επιχειρήσεις την αντάρτικη ομάδα του Μάρκου Δράκου, όντας εξωτερικός σύνδεσμός της.

    Στις 27 Οκτωβρίου 1956, οι Άγγλοι συνέλαβαν δέκα χωριανούς, ένας εκ των οποίων ήταν ο Γεώργιος Νικολάου, και τους μετέφεραν σε στρατόπεδο στο δρόμο Πεντάγειας – Ξερού. Δύο εβδομάδες μετά, στις 12 Νοεμβρίου, ο αδελφός του, Τάκης Νικολάου, καταφέρνει να μπει μυστικά στο στρατόπεδο και να τον συναντήσει. Ο Γεώργιος καταπονημένος, αποκάλυψε στον αδελφό του κάποια από τα βασανιστήρια των Άγγλων. Οι Εγγλέζοι στρατιώτες του είχαν συνθλίψει τα γεννητικά όργανα, χρησιμοποίησαν δυναμίτιδα για να του προκαλέσουν κώφωση από εκρήξεις, και τον είχαν δεμένο με ανοιχτές πληγές στην θάλασσα για ένα ολόκληρο βράδυ.

    Η βαρβαρότητα των αποικιοκρατών, διαφαίνεται στο τραγικό τέλος του ήρωα. Όταν λοιπόν ζητήθηκε γιατρός και δικηγόρος, επιτράπηκε στην οικογένεια του να δει. Οι δικοί του τον βρήκαν νεκρό. Ο θάνατος του προήλθε από βασανιστήρια, και πιο συγκεκριμένα όταν οι ανακριτές χρησιμοποίησαν πετρέλαιο με πριονίδι για βασανισμό πνιγμού. Τα θρυμματισμένα πόδια και σφαίρα στην πλάτη που δέχτηκε μεταθανάτια, φανερώνουν το μίσος των αποικιοκρατών προς τον αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου.

    Άξιο αναφοράς είναι το πως ο ήρωας, άφησε πίσω εκτός από την γυναίκα του Πελαγία και την κόρη του Ανδρούλλα, ακόμη ένα παιδί. Η Γεωργία, την οποία δεν γνώρισε ποτέ, γεννήθηκε εννέα μέρες μετά τον θάνατο του πατέρα της.

    Ως Μέτωπο ΚΦΗΒ, δηλώνουμε υπεύθυνα, πως η θυσία των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, καθώς και όλων όσων έδωσαν την ζωή τους για την ελευθερία του Κυπριακού Ελληνισμού, θα μείνει άσβεστη στο πέρασμα του χρόνου και φάρος στις ζωές μας. Αναγκαζόμαστε ακόμα, να προειδοποιήσουμε τον κάθε κομματικό ακόλουθο, πως δεν θα συνεχίσουμε να ανεχόμαστε το γεγονός πως χρησιμοποιούν την μνήμη των ηρώων μας ως μέσο ανάδειξης των ψεύτικων πατριωτικών τους προσωπείων.

    #MetopoUK