• Η Ιστορία του Παύλου Μελά

    Στις 13 Οκτωβρίου 1904,  Ο Μακεδονομάχος Παύλος Μελάς πέφτει νεκρός από μια σφαίρα στη μέση, κατά τη διάρκεια μία Οθωμανικής ενέδρας στο χωριό Στάτιστα.

    Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1870, στην Μασσαλία της Γαλλίας. Από μικρή ηλικία ξεχώριζε από τα υπόλοιπα αδέρφια του, κυρίως για τη καλοσύνη του και για το ενδιαφέρον προς τους συνανθρώπους του. Το Ιδιαίτερο ενδιαφέρον που είχε προς τους καταπιεσμένους συνανθρώπους του ήταν εμφανές καθώς μεγαλώνοντας, συνείσφερε και ενίσχυε διαρκώς όποια φιλανθρωπική και εθνική οργάνωση μπορούσε.

    Από μικρή ηλικία, ο Παύλος άκουγε ιστορίες του ‘21 απ’ τον πατέρα του και η αγάπη του προς την πατρίδα όλο και μεγάλωνε. Ο πόθος του για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων όπου και καταγόταν, όλο και φούντωνε περισσότερο. Το 1885 όταν ήταν τελειόφοιτος γυμνασίου, ζούσε τα γεγονότα με τόσο μεγάλο πάθος που σχεδίαζε να καταταγεί εθελοντής στον ελληνικό στρατό για να πολεμήσει στον ελληνοτουρκικό πόλεμο, όμως αυτό δεν έγινε ποτέ αφού τον απέτρεψε ένα σπάσιμο του ποδιού του.

    Το 1886, ο Παύλος Μελάς, άδραξε την ευκαιρία για εισαγωγικές εξετάσεις στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ). Στο προσωπικό του σημειωματάριο, λίγες μέρες πριν τις εξετάσεις, γράφει: “Επιλέγων το στάδιο αυτό, δεν υπάκουσα παρά εις μίαν ιδέαν, να φανώ χρήσιμος εις τον πλησίον και εις τον τόπον μου … Αυτή είναι όλη μου η φιλοδοξία και, όπως κάθε καλός στρατιώτης, θέλω να υπηρετήσω την Πατρίδα μου και δι’ αυτήν να αποθάνω. Καμία δυσκολία δεν θα με σταματήσει … Δεν θα υποχωρήσω ποτέ προ των εμποδίων. Προς το παρόν, άλλωστε, δεν θα υποστώ εις την Στρατιωτικήν Σχολήν, παρά πειθαρχία, ολίγον σκληρά, και μερικές στερήσεις”

    Κατά την φοίτηση του στην ΣΣΕ, γνώρισε την Ναταλία Δραγούμη, αδελφή του πολιτικού Ίων Δραγούμη, την οποία και παντρεύτηκε τον Οκτώβριο του 1892. Στα μέσα του 1894 μάλιστα, γεννήθηκε και το πρώτο τους παιδί, ο Μιχαήλ.

    Τον Αύγουστο του 1891 αποφοίτησε από τη ΣΣΕ ως Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού. Τους πρώτους τρεις μήνες, επέλεξε να τους υπηρετήσει ως απλός στρατιώτης σε μονάδα πυροβολικού, αφού πίστευε πως για να γίνεις ένας σωστός διοικητής κάποια μέρα, χρειάζεται να γνωρίζεις τα πάντα και οι στρατιώτες σου να ξέρουν πως είσαι εξίσου καλός. Με τον χαρακτήρα που τον διακατείχε, οι στρατιώτες του, τον εμπιστεύονταν τόσο πολύ που κάποιοι τον φώναζαν ‘πατέρα’.

    Το 1897, η πυροβολαρχία του πρίγκιπα Νικολάου, στην οποία υπηρετεί ο Παύλος Μελάς, διατάζεται ν΄ αναχωρήσει για τη Λάρισα. Με την άφιξή τους στη Λάρισα τρεις μέρες μετά, ο Παύλος γράφει στη γυναίκα του: “… Είμαι ευτυχής μόνον μέ τήν ιδέαν ότι είμεθα εδώ διά νά υπερασπίσωμεν την πατρίδα…”. Αυτή η πρώτη του μάχη, έμελλε να ήταν απογοητευτική για τον ίδιο. Η εκκένωση της Λάρισας, η υποχώρηση του Ελληνικού Στρατού και το μήνυμα ανακωχής τον αρρώστησαν στην κυριολεξία. Επέστρεψε για ανάρρωση στην Αθήνα, αλλά πριν προλάβει να επανενταχθεί καλά καλά στο μέτωπο, αναγκάστηκε να επιστρέψει πίσω αφού ο άρρωστος πατέρας του, είχε αποβιώσει.

    Ο Παύλος Μελάς, ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1904, μαζί με τους λοχαγούς Αλέξανδρο Κοντούλη και Αναστάσιο Παπούλα και τον ανθυπολοχαγό Γεώργιο Κολοκοτρώνη για μυστική αποστολή στη Μακεδονία. Η κυβέρνηση Θεοτόκη αποφάσισε να τους παραχωρήσει ψεύτικα διαβατήρια για τους σκοπούς της αποστολής και έτσι “γεννήθηκε” ο Καπετάν Μίκης Ζέζας. Η επιλογή έγινε προς τιμήν των παιδιών του Μιχαήλ(Μίκης) και Ζωής (Ζέζα).

    Οι αξιωματικοί περιφέρονταν από χωριό σε χωριό, εμψυχώνοντας τους Έλληνες της περιοχής, ενώ ενισχύθηκαν και από μακεδόνες αγωνιστές. Τέλος Μαρτίου, ο  Ίωνας Δραγούμης, που υπηρετούσε ως υποπρόξενος στο Μοναστήρι, έστειλε επιστολή προς τον Μελά, για να τον ενημερώσει ότι οι κινήσεις τους έγιναν αντιληπτές από τούρκους της περιοχής. Αρχικά, προφανώς αγανακτισμένος, ο Παύλος αρνήθηκε να υπακούσει τις εντολές, αλλά τελικά με ο Κοντούλης τον έπεισε να επιστρέψουν σε ελληνικό έδαφος, αφού μπορεί να έθεταν σε κίνδυνο ολόκληρη την επιχείρηση.

    Ο Ζέζας τον Ιούλιο επέστρεψε στη Δυτική Μακεδονία και μετά από συνεννόηση με ελληνικά στοιχεία αποφάσισε την συγκρότηση ένοπλων σωμάτων στη Δυτική Μακεδονία, με στρατολόγηση ντόπιων ελληνόπουλων και εξασφάλιση όπλων από τις αθηναϊκές οργανώσει. Μέσα του ίδιου Αυγούστου πήρε τετράμηνη άδεια από το στράτευμα και ανέλαβε και επίσημα την αρχηγία του Μακεδονικού Αγώνα από την Καστοριά μέχρι το Μοναστήρι. Έτσι στις 28 Αυγούστου, συνοδευόμενος από Μακεδόνες, Λάκωνες και Κρήτες, διάβηκαν τα σύνορα και στα μέσα Σεπτεμβρίου στρατοπέδευσε στη Καστοριά.

    Στις 13 Οκτωβρίου λοιπόν, οι Μακεδονομάχοι καθώς έκαναν στάση στο χωριό Στάτιστα, περικυκλώθηκαν από οθωμανικό απόσπασμα 150 ανδρών, έπειτα από αίτημα του Βούλγαρου αρχικομιτατζή Μήτρου Βλάχου, ο οποίος ήθελε να τους βγάλει από τη μέση.

    Στις συμπλοκές που ακολούθησαν ο Μελάς τραυματίστηκε από σφαίρα στη μέση. Το μεγαλείο του Παύλου Μελά φάνηκε για ακόμα μια φορά, όταν ζήτησε από τον οπλαρχηγό Πύρζα να δώσει τον σταυρό του στην γυναίκα του και το τουφέκι του στο Μίκη, δείχνοντας έτσι πως το καθήκον του το είχε εκπληρώσει. Η θυσία του Παύλου Μελά σήμανε την ουσιαστική αρχή του Μακεδονικού Αγώνα και κατ’ επέκταση την απαρχή των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-13.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών, νιώθουμε την ανάγκη να διατυμπανίσουμε την ιστορία του Παύλου Μελά, αφού όχι δεν είναι όσο γνωστή θα έπρεπε να ήταν την σήμερον ημέρα. Η ιστορία του Παύλου Μελά, θα έπρεπε όχι μόνο να διδάσκεται στα σχολεία μας, αλλά να υμνείτε από την κοινωνία μας. Ειδικά στις εποχές που ζούμε, εάν ο κόσμος γνώριζε τις θυσίες των μακεδονομάχων, που αγωνίσθηκαν για την υπεράσπιση της πατρίδας τους, δεν θα είχε τόσο απαθές ρόλο στα τεκταινόμενα του ξεπουλήματος των Πρεσπών.

     

    “ Σε κλαίει ο λαός. Πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι

    Στον τόπο, που σε πλάγιασε το βόλι, ω παλληκάρι.

    Πανάλαφρος ο ύπνος σου του Απρίλη τα πουλιά

    Σαν του σπιτιού σου να τ’ ακούς λογάκια και φιλιά,

    Και να σου φτάνουν του χειμώνα οι καταρράχτες,

    Σαν τουφεκιού αστραπόβροντα και σαν πολέμου κράχτες.

    Πλατειά του ονείρου μας η γη και απόμακρη. Και γέρνεις

    Εκεί και σβεις γοργά.

    […]

    Ιερή στιγμή. Σαν πιο πλατειά τη δείχνεις, και τη φέρνεις

    Σαν πιο κοντά!»

    -Κωστής Παλαμάς

     

     

     

     

     

  • 1η Οκτωβρίου 1960 – 1η Οκτωβρίου 2018

    Προσμονή και ύψιστος στόχος για κάθε λαό αποτελεί το να μπορεί να σκέφτεται, να οραματίζεται και να δρα ελεύθερα. Αμέτρητες είναι οι φορές όπου ξένες δυνάμεις και υποκινούμενες εξωτερικές παρεμβάσεις επιχείρησαν να σκλαβώσουν και να υποδουλώσουν τους Έλληνες της νήσου και να κάμψουν την θέληση και την αγωνιστικότητα τους. Παρότι κάποιοι ήταν επιτυχείς, δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν ποτέ, πως το να σκλαβώνεις το σώμα και να περιορίζεις την ελευθερία είναι ξεκάθαρα προσωρινό. Έχει αποδειχθεί, πως η ψυχή του Έλληνα, όσα χρόνια και αν περάσουν μένει αλώβητη, αγέρωχη και ελεύθερη, μέχρι να έρθει η μέρα που θα αντηχήσουν δυνατά τα εμβατήρια της νίκης και της ελευθερίας σε ολάκερη την επικράτεια του νησιού. Μία μέρα ορόσημο στην ιστορία της πολύπαθης Ελληνικής μας πατρίδας έμελλε να είναι η 1η Οκτωβρίου 1960, μέρα που αποτελεί την επίσημη ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Δυστυχώς όμως, ήταν γραφτό να είναι σύντομη η ανάσα του κυπριακού λαού. Οι ξένοι συντελεστές της νεοσύστατης Δημοκρατίας, είχαν ενθέσει κινδύνους, που μετέπειτα επίσπευσαν την κατάλυση των δημοκρατικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Κυπριακού Ελληνισμού. Είναι ξεκάθαρο πως το περιεχόμενο των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου (‘Ζ-Λ’) δεν ήταν δίκαιο, καθώς τα επακόλουθα αυτού μιλούν από μόνα τους:

    – Η Βρετανία κατοχύρωσε την αποικιοκρατία, διατηρώντας στρατιωτικές βάσεις    παρανόμως στην Κύπρο.

    – Η τουρκική μειονότητα της Κύπρου, εξισώθηκε σε συγκυρίαρχη κοινότητα.

    – Η Τουρκία απέκτησε επεμβατικά δικαιώματα στην μεγαλόνησο, δίνοντας τους πρόφαση για την βάρβαρη τουρκική εισβολή.

    Γενικότερα με τις συμφωνίες Ζ-Λ, ο σκοπός του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ προδόθηκε ετσιθελικά.

    Τα προαναφερθέντα ήταν αντιδημοκρατικά και κυρίως εγκληματικά ενάντια στον κυπριακό Ελληνισμό, ένα λαό, που πέρασε πολλά δεινά και κακουχίες, με μόνο στόχο την αναζωπύρωση του ονείρου της Ένωσης με τη μητέρα Ελλάδα. Η προσπάθεια για την αναθεώρηση των 13 σημείων του συμφωνηθέντος συντάγματος του 1960, είχε ως αποτέλεσμα την τουρκανταρσία, κατά την οποία αποδείχθηκε και η οποία αποτέλεσε προπομπό των τουρκικών στόχων (1974). Αυτός, δεν ήταν άλλος από τον διοικητικό και γεωγραφικό διαχωρισμό της Κύπρου, ο οποίος πρόκειται να νομιμοποιηθεί με την οποιαδήποτε τυχόν επικείμενη “λύση” στα πλαίσια Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

    Ο Αγώνας της ΕΟΚΑ είχε προκαλέσει τεράστιο πλήγμα στην τότε Βρετανική Αυτοκρατορία, με την κυπριακή αντιπροσωπεία να μην το εκμεταλλεύεται σε διπλωματικό επίπεδο. Η υπογραφή των συμφωνιών Ζ-Λ, ήταν αντίθετη με την λαϊκή εντολή και τον προαιώνιο πόθο των Κυπρίων για Ένωση. Η μετέπειτα αδυναμία αποκρυστάλλωσης των στόχων του εχθρού και η μη ρεαλιστική ερμηνεία των προνοιών που εμπεριείχαν οι Συμφωνίες, απέβησαν μοιραία λάθη. Εγκλώβισαν τον Κυπριακό Ελληνισμό σε ένα δοτό Σύνταγμα με μοναδικό στόχο την δημιουργία προϋποθέσεων για την διχοτόμηση της Κύπρου και την αποτροπή της μόνης συμβατής λύσης που ανταποκρίνεται στο διεθνές δίκαιο. Την Ένωση.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ, τονίζουμε πως το κυπριακό πρόβλημα, είναι πρωτίστως πρόβλημα καταπάτησης του δικαιώματος των λαών για αυτοδιάθεση. Μετέπειτα μεταβλήθηκε, με τα τετελεσμένα του 1974, σε πρόβλημα εισβολής και παράνομης κατοχής, παρόλο που κάποιοι επιτήδειοι επιμένουν να το παρουσιάζουν ως δικοινοτικό.

    Το μήνυμα που θέλουμε να στείλουμε σε όσους στηρίζουν την ομοσπονδιακή πολιτική και παράλληλα την ΔΔΟ, είναι να αντιληφθούν τα λάθη του παρελθόντος, να σταματήσουν να προορίζουν την Κύπρο ως προτεκτοράτο και έτσι να ενισχύουν τα τουρκικά δικαιώματα στο νησί. Αυτό αποτελεί την κύρια αιτία αποτυχίας του Συντάγματος του 1960. 58 χρόνια πριν οι κυβερνώντες και εκπρόσωποι μας δεν ήταν πολιτικοί. Εν έτη 2018 όμως οι κυβερνώντες και εκπρόσωποι μας που θέλουν να ονομάζονται πολιτικοί, δεν έμαθαν από τα λάθη του παρελθόντος, δεν χρησιμοποιούν τις γνώσεις και την παιδεία τους, και δεν πράττουν ανάλογα με την θέση τους. Αυτό είναι που πρέπει να μας προβληματίσει περισσότερο.

    Η 1η Οκτωβρίου δεν είναι μέρα που προσφέρεται για εορτασμούς, ειδικά από τους ομοσπονδιακούς ακόλουθους που θέλουν την κατάλυση της τελευταίας ασπίδας του κυπριακού ελληνισμού. Η 1η Οκτωβρίου, είναι μέρα για σωστή αυτοκριτική της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και της πολιτικής που ακολουθήσαμε από την ίδρυση αυτής. Το συμπέρασμα είναι εύκολο, με απλά μαθηματικά: “Λάθος πολιτική + Λάθος χειρισμοί = τραγικά αποτελέσματα και η Κύπρος σε αδιέξοδο”. Ως Μέτωπο ΚΦΗΒ, σήμερα δηλώνουμε, απλά, τη πίστη μας στο απώτερο στόχο όλων των Ελλήνων. Την ελευθερία της Κύπρου.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου ΚΦΗΒ

     

  • Έναρξη Ακαδημαϊκής Χρονιάς 2018-19

    Συμφοιτήτριες/Συμφοιτητές,
    με την έναρξη της φετινής πανεπιστημιακής χρονιάς, θα ήθελα να σας ευχηθώ καλή τύχη και καλή σταδιοδρομία.

    Για ακόμη μία χρονιά ξεκινάμε τις σπουδές μας, γνωρίζοντας ότι η κατάσταση στην πατρίδα μας είναι ασταθής και το μέλλον μας αβέβαιο. Δεν είναι μόνο τα 45 χρόνια σκλαβιάς, αλλά είναι και τα σκάνδαλα οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής φύσεως. Είναι υποχρέωση του κάθε κύπριου φοιτητή να αγωνιστεί για ένα καλύτερο αύριο, τόσο για τον εαυτό του αλλά και για την πατρίδα του. Φέτος ο κύριος στόχος μας είναι να πράξουμε αυτό που τόσα χρόνια οι υπεύθυνοι – ανεύθυνοι δεν έχουν καταφέρει. Σε κάθε πόλη, σε κάθε πανεπιστήμιο και σε κάθε περιοχή που δραστηριοποιούμαστε, να περάσουμε το ξεκάθαρο μήνυμα, πως δεν υπάρχει βόρεια και νότια Κύπρος , πως το νησί δεν διαχωρίζεται σε ζώνες. Η Κύπρος είναι μια, και από το 1974, το 37% των εδαφών της τελεί παρανόμως υπό τουρκική κατοχή. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Δεν υπάρχει δικοινοτικό πρόβλημα αλλά πρόβλημα εισβολής και κατοχής.

    Είναι καιρός να περάσει το μήνυμα πως οι αλύτρωτες πατρίδες είναι υπαρκτές. Και όχι, δεν είναι μόνο οι ελληνικές, είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Δεν είναι μόνο η Μακεδονία, η Β. Ήπειρος, η Κύπρος, ο Πόντος και η Μικρά Ασία. Είναι και το Κόσοβο, η Παλαιστίνη, το Κουρδιστάν και η Συρία. Άραγε αν είναι “φασίστες” οι Έλληνες, “ είναι φασίστες” και οι Αρμένιοι ή οι Ασσύριοι; …“ΧΩΡΙΣ ΣΤΕΓΗ ΖΕΙΣ, ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΡΙΔΑ ΟΧΙ”

    Και αφού ο κόσμος μας πορεύεται στα πρότυπα του ορθολογισμού και της πολιτικής ορθότητας, η μοντέρνα δημοκρατία φαίνεται να έχει χτυπήσει και τα φοιτητικά δρώμενα, αφού μετά την ακύρωση των περσινών φοιτητικών εκλογών, οι κομματικοί ακόλουθοι βάλθηκαν να εξοντώσουν τον φοιτητικό σύλλογο, αφήνοντας την ΕΦΕΚ ακατάρτιστη. Και όχι μια παράταξη δεν δύναται να καταρτίσει την ΕΦΕΚ, ακόμα και με την σιωπηλή αποδοχή των υπολοίπων. Η σιωπή αποτελεί συνενοχή και δηλώνουμε με πλήρη υπευθυνότητα πως δεν θα τους αφήσουμε σε ησυχία.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου, υποσχόμαστε ότι θα σταθούμε δίπλα στον κύπριο φοιτητή. Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Μετώπου, πιστό στις καθαρές και διαχρονικές αξίες της παράταξής μας, δηλώνει παρόν στα φοιτητικά δρώμενα του Ηνωμένου Βασιλείου και έτοιμο να αντιταχθεί σε οτιδήποτε διαβάλλει τις αρχές και τις αξίες του Συλλόγου.

    Ανδρέας Γεωργίου
    Πρόεδρος Δ.Σ. Μετώπου Κ.Φ. ΗΒ

  • ΙΣΑΑΚ – ΣΟΛΩΜΕ, ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΞΕΧΝΩ ΠΟΤΕ

    Ολοκληρώθηκαν φέτος 22 χρόνια από την άνανδρη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ από τ/κ διαδηλωτές και ομάδες των γκρίζων λύκων. Εξοικειωμένοι οι κατακτητές με το «πολλοί εναντίον λίγων», στην συγκεκριμένη περίπτωση πολλοί εναντίον ενός, ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου τον Τάσο Ισαάκ, ο οποίος άφησε πίσω του ένα κοριτσάκι, αγέννητο ακόμα.

    Παρότι μέλη των Ηνωμένων Εθνών ήταν παρόντα, παρέμειναν απλοί θεατές και δεν έκαναν τίποτε. Συνένοχοι και αυτοί, μαζί και με τις δικές μας, εκάστοτε ηγεσίες της Κυπριακής Δημοκρατίας που επιτρέπουν, μετά από τόσα χρόνια, στους δολοφόνους του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού να κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι, παρότι υπάρχουν αδιάσειτα ντοκουμέντα και καταγεγραμμένα ονόματα.

    Τρείς μέρες αργότερα, σαν σήμερα, στις 14 Αυγούστου 1996, πραγματοποιείται η κηδεία του Τάσου Ισαάκ. Με το πέρας της, φίλοι, συγγενείς και απλός κόσμος μεταβαίνουν στο οδόφραγμα Δερύνειας για κατάθεση στεφάνων και για να διαμαρτυρηθούν για την δολοφονία του Τάσσου Ισαάκ.

    Το αίμα βράζει, τα συναισθήματα έντονα όσο ποτέ, και τότε ο Σολωμός Σολωμού περνάει από τον έλεγχο ασφαλείας και μπαίνει μέσα στην ουδέτερη ζώνη με σκοπό να ανεβεί επάνω στον ιστό και να κατεβάσει την τούρκικη ημισέλινο.

    Μπροστά στα έντρομα μάτια των παρευρισκομένων, οι σφαίρες από το όπλο του Σενάν Ακίν τραυματίζουν θανάσιμα τον Σολωμό, οδηγόντας τον στο Πάνθεον των ηρώων, εκεί όπου τον περίμενε ο ηρωικός ξάδερφος του, Τάσος Ισαάκ.

    Οι ψυχές τους μπορεί να εγκατέλειψαν το σώμα τους, έγιναν όμως φάρος για όλους εμάς, διδάσκοντας μας πώς πρέπει να αγωνιζόμαστε για αυτά στα οποία πιστεύουμε, την αξιοπρέπεια μας και τη λευτεριά μας.

    Τα έντονα ακόμα στις μνήμες μας, γεγονότα του 1996 οφείλουν όμως να μας υπενθυμίζουν και το με ποιους έχουμε να κάνουμε.

    Οι συνομιλίες για την δήθεν επίλυση του Κυπριακού στα πλαίσια της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας δεν οδηγούν πουθενά, γι’ αυτό καλούμε για ακόμη μια φορά την κυβέρνηση να αλλάξει πορεία πλεύσης αλλά και να σταματήσει να υποβαθμίζει εαυτόν, δίνοντας συγκατάθεση στις συνεχόμενες και απαράδεκτες απαιτήσεις του κατακτητή, συμπεριλαμβανομένης και της πιο πρόσφατης, που αφορούσε το άνοιγμα του οδοφράγματος του Λιμνίτη με σκοπό την δίοδο 66 λεωφορείων τα οποία μετέφεραν 1300 τούρκους οι οποίοι σκόπευαν να γιορτάσουν τον βομβαρδισμό της Τηλλυρίας το 1964, περνώντας παρανόμως στον θύλακα των Κοκκίνων.

    Είναι καιρός να αντιληφθούν οι κυβερνόντες πως τέτοιες ενέργειες υποτιμούν την νοημοσύνη των πολιτών και αγγίζουν επικίνδυνα τα όρια της κρατικής μας ύπαρξης.

    Εμείς παραμένουμε πιστοί στις πράξεις αυτών που υπέγραψαν με το αίμα τους τις εντολές που μας έδωσαν – Εξ΄ άλλου ήταν γραμμένο στη μπλούζα του: «Απελευθέρωση η μόνη λύση».

    Γραφείο Τύπου
    Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Η.Β.

  • 20η Ιουλίου 1974 – 44 χρόνια από την τελική φάση για την ολοκλήρωση της προδοσίας της Κύπρου

    44 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την μαύρη εκείνη μέρα που έμελλε να ξημερώσει στο πολύπαθο νησί μας. Η Κύπρος γίνεται για ακόμη μια φορά θύμα των ξένων συμφερόντων, έχοντας ως αποτέλεσμα την παράνομη τουρκική εισβολή, την παράνομη κατοχή του 37% του νησιού από την τουρκία, τον θάνατο πολλών Ελλήνων της Κύπρου, βιασμούς Ελληνίδων γυναικών της Κύπρου από τούρκους στρατιώτες, αιχμαλωσίες Ελλήνων στρατιωτών, Έλληνες πρόσφυγες ξεριζωμένοι μέσα στον ίδιο τους τον τόπο και Έλληνες αγνοούμενους που η τύχη τους δεν έχει εξακριβωθεί μέχρι και σήμερα. Η βαρβαρότητα της τουρκίας σε όλο της το μεγαλείο. Ύπουλοι, απάνθρωποι, ένας λαός με ποινικό μητρώο. Η ιστορία αυτόν τον τίτλο τους προσδίδει.

    Για άλλη μια φορά μας ξύπνησαν οι σειρήνες της κατοχής, μα ακόμα κάποιοι θεληματικά κοιμούνται, αρνούμενοι να δουν τα πράγματα ως έχουν. Αρνούνται να παραδεχτούν πως στον βωμό του «συντάγματος» και της εξουσίας, κάποιοι ξεπούλησαν την μισή Κύπρο στην τουρκία. Αρνούνται να ανοίξει ο φάκελος της Κύπρου για να φανεί επιτέλους ποιοι πούλησαν πραγματικά την Κύπρο και ποιοι δικαίως ονομάστηκαν Άξια Τέκνα της Πατρίδος. Αρνούνται πως το Κυπριακό πρόβλημα δεν είναι δικοινοτικό, αλλά πρόβλημα παράνομης εισβολής και συνεχιζόμενης παράνομης κατοχής από την τουρκία. Αρνούνται πως η τουρκία διέπραξε εγκλήματα πολέμου για τα οποία μέχρι σήμερα παραμένει ατιμώρητη. Αρνούνται πως η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία δεν είναι ούτε βιώσιμη, ούτε εφικτή, ούτε δίκαιη λύση του Κυπριακού.

    Ως ΜΕΤΩΠΟ ΚΥΠΡΙΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, η απάντηση μας προς όλους αυτούς οι οποίοι αρνούνται τα πιο πάνω είναι πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, τα γεγονότα και η ιστορία θα δικάσουν και θα κρίνουν ΚΑΙ τους αίτιους, ΚΑΙ τους προδότες. Το μόνο σίγουρο είναι πως εμείς έχουμε το μέτωπο και την συνείδηση μας καθαρή απέναντι σε όσους θυσιάστηκαν. Παραμένουμε πιστοί στις αξίες και τα ιδεώδη των προγόνων μας, συνεχιστές στον αγώνα τους, στον αγώνα για την Λύτρωση του Ελληνισμού της Κύπρου, στον Αγώνα για την Λευτεριά!

    Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΛΑ ΜΟΙΡΑΣΤΕΙ ΣΤΑ ΔΥΟ – Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΗΜΙΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ 

  • Η άλωση της Πόλης

    Λονδίνο, 29 Μαΐου 2018

    565 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς και παρ’ όλα τα έτη, η πληγή παραμένει βαθιά στον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία, εφόσον η κοιτίδα τους βρίσκεται υπό ξένη κυριαρχία.

    Όταν ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος στέφθηκε αυτοκράτορας του Βυζαντίου το 1449 στο Μυστρά, ήξερε ότι η άλλοτε κραταιά αυτοκρατορία βρισκόταν σε δεινή θέση, οικονομικά και στρατηγικά, εφόσον τα ταμεία ήταν άδεια και είχε χάσει όλα σχεδόν τα εδάφη της από τους Άραβες και τους Οθωμανούς. Παρ’ όλα αυτά, πριν στεφθεί αυτοκράτορας, ο ίδιος με τα αδέρφια του, ιδιαίτερα το Θωμά Παλαιολόγο, είχαν καταφέρει να επανακτήσουν την κυριαρχία ολόκληρης σχεδόν της Πελοποννήσου από τους Φράγκους και αυτό ίσως του έδινε μια αμυδρή ελπίδα ότι θα κατάφερνε να διατηρήσει υπό την κυριαρχία του ό,τι είχε μείνει από την αυτοκρατορία. Λαμβάνοντας υπόψη, δε, την Ένωση της Ανατολικής (Ορθόδοξης) Εκκλησίας με την Δυτική (Καθολική) Εκκλησία που είχε «επιτύχει» ο προκάτοχος του, και αδερφός του, Ιωάννης H’ Παλαιολόγος, προσέβλεπε σε βοήθεια από τη Δύση σε περίπτωση κινδύνου.

    Η μεγαλύτερη μερίδα του λαού και του κλήρου, όμως, της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν σύμφωνοι με αυτή την ένωση των Εκκλησιών και το θεωρούσαν μάλιστα βλασφημία προς το Θεό. Διχασμός και φανατισμός επικρατούσε στην Πόλη μεταξύ των υποστηρικτών και των πολέμιων της ένωσης. Παράλληλα, στον οθωμανικό θρόνο ανέβηκε ο Μωάμεθ Β’, ο οποίος ήταν εξαιρετικά φιλόδοξος και είχε σκοπό της ζωής του να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη με κάθε μέσο.

    Στις 6 Απριλίου του 1453 άρχισε η πολιορκία της Πόλης από τους Οθωμανούς, η οποία διήρκεσε 54 μέρες. Ο οθωμανικός στρατός ήταν πολυάριθμος, καλύτερα εξοπλισμένος και απέκλεισε την Πόλη από στεριά και θάλασσα. Οι υπερασπιστές ήταν ελάχιστοι. Η βοήθεια από τη Δύση, για την οποία τόσα και τόσα έγιναν, δεν ήρθε ποτέ. Ο αγώνας ήταν άνισος αλλά εντούτοις, οι Οθωμανοί απωθούνταν. Ο Μωάμεθ έστειλε πολλές φορές πρεσβευτές στον Αυτοκράτορα ζητώντας του να παραδοθεί και να παραδώσει την Πόλη, «σώζοντας» έτσι τον εαυτό του και τους πολίτες του. Στο τελευταίο από αυτό τα μηνύματα ο Κωνσταντίνος απάντησε «Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ουτ΄ εμόν εστίν ουτ΄ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών», (μτφ «Το να σου παραδώσουμε την Πόλη, δεν είναι δικαίωμα ούτε άλλου από τους κατοικούντες σε αυτή. Γιατί απόφαση όλων μας είναι να πέσουμε, αμυνόμενοι με τη θέλησή μας και δεν θα λυπηθούμε τη ζωή μας»).

    Το βράδυ της 28ης Μαΐου τελείται στην Αγία Σοφία η τελευταία μεγάλη λειτουργία, παρουσία του αυτοκράτορα. Ο Κωνσταντίνος και οι υπόλοιποι υπερασπιστές της Πόλης, όπως και όλος ο λαός, μεταλαμβάνουν των Αχράντων Μυστηρίων και είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τη μοίρα τους. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 29ης Μαΐου ξεκινά η μεγάλη επίθεση. Παρ’ όλες τις προσπάθειες των υπερασπιστών, οι Οθωμανοί καταφέρνουν να μπουν στην Πόλη και ο αυτοκράτορας πέφτει μαχόμενος έξω από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού. Η Πόλις εάλω.

    Ο Ελληνισμός δεν στηρίζεται μόνο στην αρχαία Ελλάδα αλλά στηρίζεται μέσω του Χριστιανισμού και στο Βυζάντιο, κάτι που πολλοί λησμονούν. Κοιτάζοντας πίσω σήμερα, μπορούμε να μάθουμε πολλά από τα γεγονότα που οδήγησαν στην τελειωτική κατάλυση μιας αυτοκρατορίας που διήρκεσε πάνω από δέκα αιώνες. Καταρχάς, δεν γίνεται να παραβλέψουμε το γεγονός ότι, για άλλη μια φορά, μια από τις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας μας γράφτηκε έχοντας φόντο τη διχόνοια. Ο λαός μας πρέπει να κατανοήσει ότι, ειδικά στις δύσκολες ώρες, μόνο με ομόνοια και ενότητα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις όποιες προκλήσεις. Κατά δεύτερο, γνωρίζοντας για την ηρωική θυσία του Αυτοκράτορα και των υπόλοιπων υπερασπιστών της Κωνσταντινούπολης, βλέπουμε ότι επέλεξαν το θάνατο ως έσχατη λύση παρά να παραδώσουν ό,τι αγαπούσαν στον εχθρό. Ο Κωνσταντίνος πολέμησε για χρόνια για την αυτοκρατορία και εξάντλησε όλες τις πιθανές λύσεις για τη σωτηρία της: στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση, μια δυσβάστακτη οικονομική συμφωνία-συμβιβασμό με τον Μωάμεθ και τέλος τη σθεναρή αντίσταση σε μια ασφυκτική πολιορκία. Και εφόσον το απευκταίο μετατράπηκε σε πραγματικότητα, τότε προτίμησε τον τιμημένο θάνατο από μια ατιμασμένη ζωή ή από την εξορία.

    Παίρνοντας παράδειγμα, λοιπόν, από αυτή τη λαμπρή, και όχι όσο μνημονευμένη της αξίζει, μορφή της ιστορίας, πρέπει και εμείς σήμερα ως Έλληνες της Κύπρου να αγωνιστούμε για τα δίκαια της πατρίδας μας, τα οποία καταπατούνται κατάφωρα, σε πολλά επίπεδα. Ο δρόμος για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη είναι σίγουρα δύσβατος και ανηφορικός αλλά μόνο έτσι αξίζει να πορευθείς.

    Γραφείο τύπου,

    Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Η.Β.

  • Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

    Λονδίνο, 19 Μαΐου 2018

    Υπό κανονικές συνθήκες θα λέγαμε σήμερα πως συμπληρώνονται φέτος 99 χρόνια από την γενοκτονία των Ποντίων. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύουμε πως η γενοκτονία δεν έχει τελειώσει αλλά συνεχίζεται μέχρι και σήμερα: η γενοκτονία μνήμης και η άρνησή της είναι το όγδοο και τελευταίο στάδιο μιας γενοκτονίας, σύμφωνα με τον ακαδημαϊκο Στάντον.

    Κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας 1.134 εκκλησίες λεηλατήθηκαν, 960 σχολεία καταστράφηκαν, 815 κοινότητες εξαφανίστηκαν και 353.000 ζωές Ελλήνων χάθηκαν από τη περιοχή του Πόντου. Για να γενοκτονήσεις ένα τέτοιο μεγάλο αριθμό ανθρώπων χρειάζεται στρατηγική, δεν είναι εύκολο να σκοτώσεις ένα-ένα τόσους πολλούς ανθρώπους. Και αυτό ακριβώς είναι που την κάνει τόσο τραγική· η γενοκτονία είναι η ιδέα του πώς να έχεις το τέλειο έγκλημα. Με άλλα λόγια, η γενοκτονία προσπαθεί εξ αρχής να αποδείξει πως δεν ήταν γενοκτονία για να μην μπορούν τα θύματα να αντιδράσουν.

    Είναι αναμενόμενο ότι ο δράστης θα αρνηθεί τη γενοκτονία αλλά το πιο επικίνδυνο είναι πως υπάρχουν άτομα που μιλούν για σφαγές αντί για γενοκτονία, για συνωστισμό αντί για καταστροφή, παραλείποντας την ιστορική αλήθεια. Όλοι αυτοί αλλά και άλλοι κεμαλολάγνοι και ισλαμολάγνοι θα έπρεπε ήδη να είναι στον κάλαθο της πολιτικής ιστορίας, καθώς με τις πράξεις τους διογκώνουν και διαιωνίζουν τα προβλήματα. Βλέπουμε την ιστορία να επαναλαμβάνεται ενάντια των Κούρδων αυτή τη φορά, σε όλη την νοτιοανατολική Τουρκία αλλά και στη Συρία. Θέλουμε να θυμίσουμε, όμως, στην Τουρκία και στους «δικούς» μας προαναφερθέντες πως και μόνο η ύπαρξη σήμερα των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ποντίων είναι μια ήττα των γενοκτόνων σηματοδοτώντας πως δεν έκαναν σωστά την δουλειά τους και πως η ιστορική δικαίωση θα έρθει από τα εκατομμύρια ανιδιοτελών στρατιωτών.

    Η γενοκτονία των ποντίων θα έπρεπε να είναι μείζον ζήτημα της εξωτερικής πολιτικής των κρατών του ελληνισμού, όχι από εθνικισμό αλλά από ανθρωπισμό. Η Ευρώπη έχει ίδιον συμφέρον στο να επικρατήσει η ανθρωπιά και η αδελφοσύνη ενάντια στον σκοταδισμό και τον σωβινισμό. Πρέπει να κατανοήσουν πως δεν υπάρχει κυπριακό πρόβλημα, κουρδικό πρόβλημα, πρόβλημα στο Αγαίο, στη Θράκη, στο Αφρίν, πρόβλημα γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ποντίων. Το μόνο πρόβλημα είναι το τουρκικό πρόβλημα και όσο πιο γρήγορα το κατανοήσει η διεθνής κοινότητα (πάντα με την συμβολή μας στη βάση συμφερόντων) τόσο το καλύτερο για την ανθρωπότητα. Ο λαός θα πρέπει να προοδεύει μέσω της ιστορικής γνώσης και όχι μέσω της απόκρυψης της αλήθειας, ιδίως όταν αυτή αναφέρεται σε ανοιχτές ιστορικές πληγές. Συνεπώς, η απόκρυψη της αλήθειας, πέρα από σκοταδιστική, αντιφιλελεύθερη και ελιτίστικη πρακτική, δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε την ειρήνη ούτε τη μη επανάληψη της Ιστορίας, παρά μόνο συμβάλλει στην περιθωριοποίηση της μνήμης μέρους του Ελληνικού λαού (των Ποντίων) καθώς και στην παραχάραξη της Ελληνικής Ιστορίας.

    Η 19η Μαΐου ορίστηκε από τη βουλή των Ελλήνων ως η Ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου καθώς αυτή την μέρα το 1919 άρχισε η δεύτερη και σκληρότερη φάση της γενοκτονίας με την αποβίβαση του γενοκτόνου Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα.  Όπως πρότεινε και ο κ. Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ο οποίος πρωτοστάτησε μαζί με τον ακαδημαϊκό Κωνσταντίνο Φωτιάδη για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων στην ελληνική βουλή, στις 19 Μαΐου 2019 στα 100 χρόνια δηλαδή μετά την γενοκτονία να γίνει μια παγκόσμια ημερίδα αιμοδοσίας στον Μαραθώνα που θα στείλει σε όλο τον πλανήτη πολλαπλούς συμβολισμούς. Αυτό θα συμβολίζει πως οι γενοκτονημένοι λαοί δεν ζητούν το αίμα τους πίσω ως μέσο εκδίκησης, αλλά δίνουν το αίμα τους για τους συνανθρώπους τους.

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

  • ΕΟΚΑ – «Για Ένωση και Λευτεριά»

    Λονδίνο, 1η Απριλίου 2018

    «Με τη βοήθεια του Θεού, με πίστη εις τον τίμιο αγώνα μας , με τη συμπαράσταση ολόκληρου του Ελληνισμού και με τη βοήθεια των Κυπρίων, αναλαμβάνουμε τον αγώνα δια την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίο μας κατέλιπαν οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκην – Ή ταν ή επί τας».

    Με αυτήν την απλή-ρητή προκήρυξη, ο αρχηγός της ΕΟΚΑ, Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας «Διγενής» ανακοίνωσε την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ενάντια στους αποικιοκράτες με στόχο τη Λευτεριά-Αυτοδιάθεση και Ένωση της Κύπρου με τον πατρογονικό κορμό της Ελλάδος.

    Η κατ’ επανάληψιν άρνηση της Μ. Βρετανίας να εγκρίνει την απαίτηση των Ελλήνων της Κύπρου για τη δια νόμου Ένωση του νησιού με την Ελλάδα ώθησε τον κυπριακό λαό να καταφύγει στον ένοπλο αγώνα και να διεκδικήσει αυτό που αδίκως στερείτω από τους Βρετανούς. Τα ξημερώματα της 1ης Απριλίου 1955, οι πρώτες βόμβες σείουν συθέμελα το αποικιοκρατικό καθεστώς. Ο λαός της Κύπρου αγκάλιασε τον πολυδιάστατο αγώνα της ΕΟΚΑ και ο καθείς είτε ως αντάρτης στα βουνά, είτε ως μαθητής στις τάξεις της ΑΝΕ, είτε ως μέλος της ΠΕΚΑ, συνέβαλε στα μέγιστα έχοντας πάντα κατά νου τον αντικειμενικό σκοπό της Ένωσης με την Ελλάδα.

    Η υιοθέτηση του ανταρτοπόλεμου ως μέσο καταπολέμησης μιας στρατιωτικής υπερδύναμης όπως η Μ. Βρετανία δεν ήτο δυνατό να κατασταλεί αποτελεσματικά από τους αποικιοκράτες. Ως αποτέλεσμα της στοχευμένης δράσης της ΕΟΚΑ, οι πανικόβλητες Βρετανικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη λήψη σκληρών μέτρων όπως η επιβολή κατ’ οίκον περιορισμού, η χρήση υπέρμετρης βίας και οι εν ψυχρώ εκτελέσεις δια απαγχονισμού ηρώων οι οποίοι αγωνίζονταν για το αυτονόητο – την Ελευθερία των ιδίων και του λαού τους.

    Δυστυχώς η επιθυμία των Ελλήνων της Κύπρου για Ένωση με την Ελλάδα η οποία αποτέλεσε και την προϋπόθεση για το έναυσμα του αγώνα δεν έτυχε του ανάλογου σεβασμού από την τότε πολιτική σκηνή του ελληνισμού. Η Αθηναϊκή κυβέρνηση παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό απαθής και άβουλη μπροστά στην παλλαϊκή απαίτηση του Έθνους για Ένωση και δεν επεδίωξε στον απαιτούμενο βαθμό την άσκηση πιέσεων ούτως ώστε η Κύπρος να ενταχθεί στον εθνικό κορμό του ελληνικού κράτους. Η δε άρχοντες της τότε κυπριακής πολιτικής σκηνής, υπό την ηγεσία και τυφλή πίστη στο Μακάριο Γ’ αποδέχθησαν το καταστροφικό, όπως αποδείχτηκε και στην πράξη, Σύνταγμα του 1960 το οποίο

    • Αντικατέστησε το στόχο της Ένωσης με μια κουτσουρεμένη δημοκρατία
    • Καλλιεργούσε τη διχόνοια και το διχασμό με κύριο συστατικό στοιχείο την αναβάθμιση των Τ/κ σε προνομιούχους πολίτες (και έκτοτε την απαίτηση των Τ/κ για ολοένα και περισσότερα-δυσανάλογα προνόμια-προτερήματα εις βάρος των Ελλήνων της Κύπρου).
    • Δημιουργούσε μια δήθεν ανεξαρτησία – καθώς μόνο ως τέτοια μπορεί να χαρακτηριστεί μια «ανεξαρτησία» της οποίας πέραν του κατάλοιπου των βάσεων, υπεύθυνες εγγυήτριες δυνάμεις ορίστηκαν οι Βρετανοί (πρώην αποικιοκράτες) και οι Τούρκοι (νυν κατακτητές).

    Ως φοιτητές, ενεργοί πολίτες και συνεχιστές της πολύπαθης ιστορίας του νησιού μας οφείλουμε να θυμόμαστε και να τιμούμε τον αγώνα της ΕΟΚΑ και όσους θυσίασαν εαυτόν με γνώμονα το καλό του τόπου μας. Ταυτόχρονα έχουμε υποχρέωση να θυμόμαστε την έκβαση του αγώνα η οποία δεν συνέπιπτε με την απαίτηση και το στόχο των Ελλήνων της Κύπρου. Ο λαός μας δυστυχώς, ίσως λόγω και του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, χειραγωγήθηκε από άτομα τα οποία ένεκα και της θέσης τους στην κοινωνία έτυχαν εμπιστοσύνης αλλά εκ των υστέρων αθέτησαν τους όρκους και τις υποσχέσεις που έδιδαν κατά την έναρξη του ένοπλου αγώνα της ΕΟΚΑ.

    Σήμερα, ο επίσημος στόχος της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας όσον αφορά τη λύση του κυπριακού προβλήματος αποτελεί η «λύση» Δι-ζωνικής Δι-κοινοτικής Ομοσπονδίας. Οι πολιτικοί άρχοντες, για ακόμη μια φορά, χωρίς να ρωτήσουν το λαό και παρά το μήνυμα που εστάλει στο δημοψήφισμα του 2004, διαπραγματεύονται μια λύση η οποία εισάγει περεταίρω διχοτομικά στοιχεία σε ένα ήδη προβληματικό Σύνταγμα το οποίο παλεύει να εκσυγχρονιστεί. Ως λαός έχουμε υποχρέωση προς τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ να μην προδώσουμε για δεύτερη φορά τη θυσία τους και να παλέψουμε για την ενίσχυση και τον εκσυγχρονισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας που για πολλούς αποτελεί το τελευταίο προπύργιο για τη διατήρηση του ελληνισμού ενάντια στον στόχο της τουρκοποίησης του νησιού μας.

    Ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν πρέπει να θεωρείτε «χαμένος» ένεκα της έκβασής του. Τουναντίον, αποτελεί μια διδαχή για την πορεία που καλούμαστε να χαράξουμε και ένα παράδειγμα αγωνιστικότητας η οποία δίνει κατεύθυνση στους μελλοντικούς αγώνες μας. Η ΕΟΚΑ επισκιάζει την προπαγάνδα της Δι-ζωνικής Δι-κοινοτικής Ομοσπονδίας και προσδίδει πορεία στο στόχο που καλούμαστε να διεκδικήσουμε – δηλαδή – την άνευ όρων απελευθέρωση των κατεχόμενων εδαφών μας και την αποκατάσταση του κρατικού ελέγχου σε όλη την επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Ηνωμένου Βασιλείου

  • 25η Μαρτίου – Ζήτω το Έθνος

    Λονδίνο, 25 Μαρτίου 2018

    Την 25η Μαρτίου 1821 ο Ελληνισμός ξεσηκώνεται ενάντια στους Οθωμανούς κατακτητές έπειτα από 400 και πλέον χρόνια σκλαβιάς με σύνθημα εκείνο το «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ» το οποίο βρίσκεται ενσωματωμένο στη σημαία του Έθνους μας. Τέσσερις ολάκεροι αιώνες οθωμανοκρατίας δεν κατέστησαν αρκετοί να γονατίσουν και να σβήσουν το αρχέγονο ελληνικό έθνος. Μια χούφτα Ελλήνων, έπειτα από 4 αιώνες κατοχής, 400 χρόνια βαρβαρότητας και δεκάδες γενιές καταπίεσης και παιδομαζώματος βρήκε το σθένος να επαναστατήσει ενάντια στην τότε υπερδύναμη και να διεκδικήσει το αναφέρετο δικαίωμα του ανθρώπου για Λευτεριά και Αυτοδιάθεση.

    Η λαός της Κύπρου, ως αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνισμού, δήλωσε παρόν και στάθηκε δίπλα στους Ελλαδίτες αδελφούς με έμψυχο και άψυχο υλικό. Ο φόβος των Οθωμανών για εξάπλωση της επανάστασης στην Κύπρο αποτέλεσε την αιτία για τη σφαγή του Αρχιεπίσκοπου Κυπριανού και άλλων θρησκευτικών ηγετών. Μια σφαγή της οποίας το αποτέλεσμα αποτυπώθηκε πολύ εύστοχα μέσα από τους στίχους του Βασίλη Μιχαηλίδη:

    «Σφάξε μας ούλους τζι ας γενεί το γαίμαν μας αυλάτζιν,

    κάμε τον κόσμον ματζιελλειόν τζιαι τους Ρωμιούς τραούλλια,

    αμμά ξέρε πως ύλαντρον όντας κοπεί καβάτζιν

    τριγύρου του πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια».

    Πέραν από τον αξιοσημείωτο ηρωισμό που επέδειξε η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνισμού, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούμε και στα κακώς έχοντα κατά τη διάρκεια αλλά και με το πέρας της ελληνικής επανάστασης. Το δίλημμα για το αν ήταν ρεαλιστική και εφικτή η επικράτηση επί των Οθωμανών οδήγησε ορισμένους Έλληνες να δηλώσουν υποταγή στους Οθωμανούς. Το δίλημμα αυτό απαντήθηκε εκ των υστέρων με την έκβαση της ίδιας της επανάστασης αλλά και εκ των προτέρων από την περιβόητη φράση του Θεόδωρου Κολωκοτρόνη:

    «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!».

    Δυστυχώς, μετά το πέρας της επανάστασης επικράτησε η διχόνοια που είχε ως αποτέλεσμα ένας εκ των επιφανών ηρώων της επανάστασης, ο Γέρος του Μοριά, να φυλακιστεί κατηγορούμενος για ‘εσχάτη προδοσία’. Αυτή δεν ήταν η τελευταία φορά που ο ελληνισμός στρέφεται σε εμφύλιες διαμάχες και συρράξεις έπειτα από εθνικές επιτυχίες. Παρόμοιες καταστάσεις βιώσαμε και στον εθνικό διχασμό μετά την απελευθέρωση από τη φασιστική Γερμανία αλλά και στην Κύπρο μετά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ.

    Η απάντηση ενάντια στη διχόνοια ανάμεσα στους Έλληνες ήρθε από τον ίδιο τον Κολωκοτρώνη κατά την αποφυλάκισή του ο οποίος απευθυνόμενος στον ελληνικό λαό είπε τα εξής:

    «Έλληνες! Πριν βγω στ’ Ανάπλι, έριξα στη θάλασσα τα πικρά τα περασμένα. Κάντε και σεις το ίδιο… Εκεί στο λάκκο μέσα ρίξτε και τα μίση τα δικά σας»

    Η Ελληνική επανάσταση και κατ’ επέκταση τα λόγια του Κολοκοτρώνη αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία πρέπει να χτίσουμε τον αγώνα για απελευθέρωση της Κύπρου μας. Οφείλουμε να αφήσουμε στην άκρη τα πάθη και τη διχόνοια του παρελθόντος και να αγωνιστούμε για την επιστροφή στις κατεχόμενες πατρίδες μας. Όταν διακυβεύεται η αυτοδιάθεση και η κυριαρχία ενός λαού επί των εδαφών του και επί της καθημερινότητας του δεν υπάρχουν έμμεσες λύσεις και συμβιβασμοί παρά μόνον μία λύση – η ενότητα και ο αγώνας απελευθέρωση. Τα 400 χρόνια σκλαβιάς τα οποία άφησαν αναλλοίωτο τον ελληνισμό αποδεικνύουν ότι τα χρονοδιαγράμματα δεν μπορούν να τίθενται ενοποιών μας ως απειλή. Ο ελληνισμός δεν πεθαίνει, η μνήμη δε σβήνει και η γη μας δεν παραδίδεται σε αλλότριους κατακτητές:

    «Όχι τα κλαριά να μας κόψεις, όχι τα δένδρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, μήτε πέτρα απάνω στην πέτρα να μη μείνει, εμείς δεν προσκυνάμε. Μόνο ένας Έλληνας να μείνει, πάντα θα πολεμούμε. Και μην ελπίζεις πως τη γη μας θα την κάνεις δική σου, βγάλ’ το από το νου σου».

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

  • Θεόφιλος Γεωργιάδης: Η δολοφονία ενός αγνού πατριώτη

    Λονδίνο, 20 Μαρτίου 2018

    Κατά τις δεκαετίες του 80’-’90 η Τουρκία βρισκόταν σε μια συνεχιζόμενη διένεξη με τον Κουρδικό λαό ο οποίος ξεσηκώθηκε ενάντια στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Με αφορμή τον κουρδικό αγώνα και τον αγώνα για απελευθέρωση της Κύπρου από τον Αττίλα, ο Θεόφιλος Γεωργιάδης σε συνεννόηση με Κούρδους μαχητές ίδρυσε το 1989 την «Επιτροπή Αλληλεγγύης του Κουρδιστάν». Η δράση της επιτροπής επικεντρώθηκε στη διεθνοποίηση του κουρδικού προβλήματος και σε συνυφασμό με την τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου επέκρινε τις βάρβαρες πρακτικές της Άγκυρας κατά των Κούρδων και των Ελλήνων της Κύπρου.

    Ο Θεόφιλος υπό την ιδιότητά του ως τουρκολόγος ήταν από τους πρώτους Κύπριους που αντελήφθησαν ότι ο αγώνας για ελευθερία της κατεχόμενης πατρίδας μας έπρεπε να γίνει γνωστός και εκτός συνόρων και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που ανέπτυξε σχέσεις με το Κουρδικό κίνημα το οποίο αποτελούσε το κυριότερο εσωτερικό αλλά και εθνικό ζήτημα της Άγκυρας.

    H επιτροπή που ίδρυσε το 1988 είχε σαν στόχο την ενημέρωση της διεθνούς κοινότητας για τις θηριωδίες της Τουρκίας με σκοπό την πρόκληση πολιτικού κόστους στην Άγκυρα, σκοπός ο οποίος επετεύχθη σε μεγάλο βαθμό στις 12 και 13 Μαρτίου 1994 όταν στο παγκόσμιο συνέδριο των Βρυξελλών εξέθεσε τα εγκλήματα που διέπραττε η Τουρκία ενάντια στους Κούρδους πολίτες.

    Οι ενέργειες της «Επιτροπής» που ίδρυσε ο Θεόφιλος θορύβησαν την Άγκυρα. Λίγες μέρες μετά το συνέδριο στις Βρυξέλλες, στις 20 Μαρτίου 1994, ο Θεόφιλος δολοφονείται από Τούρκους πράκτορες έξω από το σπίτι του στη Λευκωσία. Η δολοφονία του Θεόφιλου παραμένει μέχρι και σήμερα ένα από τα πολλά εγκλήματα για τα οποία η Τουρκία καλείται να λογοδοτήσει.

    Το Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ τιμά τη μνήμη και τη θυσία του Θεόφιλου Γεωργιάδη ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα κατά της τουρκικής βαρβαρότητας. Ένας άνθρωπος ανιδιοτελής ο οποίος μας δίδαξε πως ο εθνικός αγώνας της Κύπρου για απελευθέρωση αποτελεί πρωτίστως ανθρωπιστικό αγώνα ενάντια στα εγκλήματα που διέπραξε και διαπράττει η Άγκυρα.

    Πέραν τούτου, ο Θεόφιλος Γεωργιάδης είχε ταχθεί ενάντια στην Δι-ζωνικής Δι-κοινοτικής Ομοσπονδίας καθώς πίστευε ότι η λύσης του κυπριακού προϋποθέτει την απελευθέρωση και εκδημοκράτηση του ενιαίου κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Ο αγώνας που ξεκίνησε ο Θεόφιλος εξακολουθεί παραμένει επίκαιρος καθώς η Τουρκία συνεχίζει να καταπατά και να παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα εντός και εκτός συνόρων: Η Κύπρος  συνεχίζει να βρίσκεται υπό κατοχή, οι Κούρδοι της Τουρκίας ζουν υπό συνθήκες τρομοκρατίας και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις προχωρούν σε εκκαθαρίσεις στις κουρδικές περιοχές του Αφρίν της Συρίας.

    Εάν ένα άτομο όπως ο Θεόφιλος κατάφερε να λαβώσει την Τουρκία στα μάτια της διεθνούς κοινότητας και να προκαλέσει πολιτικό κόστος στο «βαθύ τουρκικό κράτος» θεωρούμε απαραίτητη τη συνέχιση αυτής της προσπάθειας από τον καθένα μας ξεχωριστά αλλά ιδίως από το κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας το οποίο διαθέτει τους τρόπους αλλά και τα μέσα για να το επιδιώξει.

    Γραφείο Τύπου
    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου