• «Αττίλας 2»: 45 Χρόνια Μετά

    Σαν Σήμερα, 14 Αυγούστου 1974, πραγματοποιείται η δεύτερη φάσης της βάρβαρης τουρκικής εισβολής, «Αττίλας 2». Εικοσιτέσσερις μέρες μετά τις 20 Ιουλίου και την επίχριση «Αττίλας», ο τουρκικός στρατός πραγματοποιεί την δεύτερη φάση της εισβολής του στην Κύπρο.

    Εν μέσω φαινομενικής εκεχειρίας, την οποία οι τούρκοι παραβίασαν συνολικά 55 φορές, σε ανεπιτυχή συνάντηση μεταξύ των υπουργών εξωτερικών στις 13 Αυγούστου, απορρίπτονται οι εισηγήσεις του τότε υπηρεσιακού προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γλαύκου Κληρίδη. Την επόμενη μέρα, οι τουρκικές δυνάμεις ξεκινούν για να υλοποιήσουν την εισήγηση του Ντενκτάς στο συνέδριο του ΟΗΕ, την κατάκτηση δηλαδή του 37% των εδαφών της Κύπρου.

    Οι στρατιωτικές δυνάμεις της Κύπρου καλούνται προς υποχώρηση και ανασυγκρότηση στην γραμμή αντιπαράταξης της Λευκωσίας, ούτως ώστε να κρατηθεί ελεύθερη η πρωτεύουσα. Οι τουρκικές δυνάμεις, επιτίθονται αντ’ αυτού με κύρια κατεύθυνση την πόλη της Αμμοχώστου η οποία και πέφτει αμαχητί στις 16 Αυγούστου. Η κατάκτηση της Αμμοχώστου φέρνει και τον αποκλεισμό της χερσονήσου της Καρπασίας και έτσι οι τούρκοι καταλαμβάνουν το 34% του νησιού. Η κατάκτηση της περιοχής της Μόρφου ολοκληρώνει τα τουρκικά σχέδια.

    Οι Τούρκοι βίασαν, έσφαξαν και βεβήλωσαν τα πάντα στο πέρασμα τους. Ο απολογισμός για τον Κυπριακό Ελληνισμό μετά και το δεύτερο μέρος της εισβολής ανήλθε σε 5-6 χιλιάδες νεκρούς, 1619 αγνοούμενους και 200.000 πρόσφυγες.

    45 χρόνια μετά, με το αδιέξοδο των συνομιλιών να παραμένει εμφανές, οι τούρκοι συνεχίζουν να κρατούν αδιάλλακτη στάση και η εκάστοτε κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας παραμένει σταθερή σε δοτική πολιτική.
    45 χρόνια μετά, ξεχάσαμε τους πρόσφυγες, τους νεκρούς, τους αγνοούμενους, και από πρόβλημα εισβολής και κατοχής βαφτίσαμε το κυπριακό ως πρόβλημα δύο κοινοτήτων.
    45 χρόνια μετά, ξεχάσαμε την ελληνική μας ταυτότητα και τα δεινά του Κυπριακού Ελληνισμού, και διαβουλευόμαστε εξισώνοντας μια μειονότητα με κράτος.

    Οι πολιτικάντηδες αυτής της χώρας εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τον πόνο, την θλίψη και την απουσία των αγαπημένων μας προσώπων. Πλάσαραν και τους έθεσαν τα δικά τους παραμύθια στον Ελληνικό Κυπριακό λαό για να τον διχάσουν. Έπλασαν την δική τους ιστορία και γαλούχησαν τις μεταπολεμικές γενιές με σκοπό την απουσία εθνικής συνείδησης και απουσίας αυτών από τα κοινά. Μας τύφλωσαν στα ψέματα και δυστυχώς τους πιστέψαμε.

    Έφτασε όμως η ώρα της αφύπνισης! Με φάρο τους ήρωες μας πρέπει να ψάξουμε, να βρούμε και να πορευθούμε με γνώμονα την αλήθεια. Την αλήθεια που μας στέρησαν και μας έκρυψαν. Έφτασε η ώρα να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι. Οι καιροί άλλαξαν και η επίρριψη ευθυνών αποκλειστικά σε νεκρούς δεν μας ικανοποιεί. Χρέος μας η διαφάνεια, η εξιλέωση αυτών που κατηγορήθηκαν άδικα και η οδήγηση των πραγματικά υπαίτιων στην δικαιοσύνη.

    Διδαχτήκαμε ιστορία, γαλουχηθήκαμε με αξίες και ιδανικά, και μεγαλώσαμε με τις μνήμες των δικών μας στις κατεχόμενες σήμερα πόλεις και χωριά μας. Οι πρόγονοί μας, μας εμπιστεύθηκαν ότι κατάφεραν να φέρνουν μαζί τους από τα σπίτια μας και είναι καθήκον μας να τα υπερασπιστούμε μέχρι και την τελευταία μας πνοή.

     

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ

    ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ

     

     

  • Ήταν 14 Αυγούστου 1996

    Ήταν 14 Αυγούστου 1996, ο Σολωμός Σολωμού, ανήμερα της κηδείας του ξαδέλφου του, Τάσου Ισαάκ, επιχειρεί να κατεβάσει την σημαία του κατακτητή.

    Μετά τη δολοφονία του Τάσου, ο «Σολάκης» είχε εκφράσει σε φίλους και γνωστούς την πρόθεση του. Οι προτροπές τους δεν έπιαναν τόπο.  Με το τέλος της κηδείας του Ισαάκ, πλήθος κόσμου πήγε στο οδόφραγμα της Δερύνειας, στον χώρο δολοφονίας του, για κατάθεση στεφάνων. Το ποτήρι είχε ήδη ξεχειλίσει και ο κόσμος σιγόβραζε. Με ένα τσιγάρο στο στόμα, ο Σολωμός Σολωμού, ξέφυγε από τους κυανόκρανους του ΟΗΕ και σκαρφάλωσε στον ιστό για να κάνει τα λόγια του πράξη.

    «Που πας ρε μαλάκα. Γύρνα πίσω. Θα σου ρίξουν….» του φώναζε ο οπερατέρ Γιάννης Κολιγλιάτης, αλλά μάταια. Τίποτα δεν σταματούσε τον Σολάκη.

    Προτού καταφέρει να κατεβάσει την σημαία της ντροπής, ακούγονται πυροβολισμοί και ο Σολωμός πέφτει αιμόφυρτος. Οι σκοπευτές του τουρκικού φυλακίου τον δολοφονούν εν ψυχρώ.

    Από το οπτικοακουστικό υλικό, η Κυπριακή Αστυνομία αναγνώρισε τους δολοφόνους. Εκδόθηκαν διεθνή εντάλματα σύλληψης και υποτίθεται πως μέχρι σήμερα καταζητούνται από την Interpol. Ένας εκ των καταζητούμενων δολοφόνων είναι ο Κενάν Ακίν, ο άνθρωπος που έριξε την σφαίρα στον λαιμό του Σολωμού, ο «άνθρωπος» που δηλώνει υπερήφανα ότι θα τον πυροβολούσε ξανά. Ο Ακίν διετέλεσε υπουργός του ψευδοκράτους, ενώ σε διάφορες εκδηλώσεις παρουσιάζεται δίπλα από τον Μουσταφά Ακκιντζί.

    Παρά το γεγονός ότι ο Σολωμός πιθανών να ήξερε ότι η προσπάθεια του να κατεβάσει την τουρκική ημισέληνο θα είχε άσχημο τέλος, δεν το σκέφτηκε σε καμία στιγμή. Ήταν ένας άνθρωπος που δεν συμβιβάστηκε με την κατοχή του νησιού μας. Η αγάπη του για το έθνος ήταν πάνω από την ίδια του την ζωή και μαρτύρησε γι’ αυτό.

    Στις 24 Ιουνίου 2008 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ένοχη την Τουρκία για τη δολοφονία των Σολωμού και Ισαάκ. Σύγχρονοι ήρωες σαν αυτούς τους 2 έπρεπε να ήταν πρότυπα για την κοινωνία.

    23 χρόνια μετά, στον τόπο της θυσίας τους άνοιξε οδόφραγμα – τουριστικό σημείο διέλευσης.

    23 χρόνια μετά, η μνήμη τους χλευάζεται με την απομάκρυνση του μνημείου του από τον τόπο θυσίας τους.
    23 χρόνια μετά, η επίσημη πολιτεία τους έχει ακόμη γυρισμένη την πλάτη.

    Φαίνεται πως κάποιοι θίχτηκαν που υπάρχει ένα μέρος της κοινωνίας που ακόμη θυμάται, και δυστυχώς για αυτούς, η βαρβαρότητα και τα εγκλήματα των τούρκων δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Εν αντίθεση με αυτούς που ξεχνούν, συμβιβάζονται και σκύβουν καθημερινά το κεφάλι, ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού δολοφονήθηκαν γιατί δεν αποδέχθηκαν την κατοχή. Όχι «κύριοι». Προκλητικό δεν είναι το μνημείο των Ηρώων μας. Προκλητικό είναι το γεγονός το ότι οι δολοφόνοι τους, όχι μόνο ακόμη να οδηγηθούν στην δικαιοσύνη παρά τα «διεθνές εντάλματα σύλληψης» της Interpol, αλλά εσείς συνομιλείτε με συνεργάτες τους χωρίς να απαιτείτε την άμεση παράδοσή τους στις αρχές. Προκλητικό είναι να ανοίγει το οδόφραγμα της Δερύνειας, τόπος θυσίας τους, ως Μέτρο Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης.  Προκλητικό είναι να συνομιλείτε σε αδελφικό κλίμα με τους πρώτους των εορτασμών της 20ης Ιουλίου και των βομβαρδισμών της Τηλλυρίας, οι οποίοι μάλιστα γίνονται με δική σας άδεια διέλευσης μέσω τον ελεύθερων εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Για εμάς όμως είναι απλό: Η ΜΝΗΜΗ ΦΕΡΝΕΙ ΕΛΠΙΔΑ.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ

  • «Ζήσε Ελεύθερα» Αύγουστος 1996 – Το Χρονικό

    «Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι, με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη, στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι, πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί και γελασμένοι. »

    Συμπληρώνονται φέτος 23 χρόνια από τον Αύγουστο του 1996, όταν περίπου 200 μοτοσικλετιστές από 12 ευρωπαϊκές χώρες, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Μοτοσικλετιστών με αφορμή την 22η επέτειο από την τουρκική εισβολή και συμμετείχαν σε διεθνή πορεία από το Βερολίνο ως την κατεχόμενη Κερύνεια. Ο συμβολισμός του πρώην μοιρασμένου Βερολίνου, και πλέον ενωμένου, ταίριαζε γάντι στον χαρακτήρα της πορείας, η οποία σαν σύνθημα είχε «Για έναν κόσμο χωρίς σύνορα-ζήσε ελεύθερα-οδήγησε ελεύθερα».

    Η πορεία διαμαρτυρίας των μοτοσικλετιστών ξεκίνησε στις 2 Αυγούστου από την Πύλη του Βραδιμβούργου με περίπου 150 μοτοσικλετιστές από Αγγλία, Αυστρία, Γαλλία, Γερμανία, Φιλανδία, Ιταλία και Ιρλανδία, ενώ συμμετείχαν επίσης ένας Αμερικάνος, ένας ομογενής από τη Νότια Αφρική, καθώς και διοργανωτές από την Κύπρο. Στα σύνορα της Σερβίας (τότε Γιουγκοσλαβίας) απαιτήθηκε το ποσό των 25 χιλιάδων δολαρίων, και έτσι η κάθοδος των μοτοσικλετιστών στην Ελλάδα έγινε μέσω Ρουμανίας και Βουλγαρίας υπό το καθεστώς καταιγίδων, οι οποίες προστέθηκαν στην κούραση και τα νεύρα των συμμετεχόντων για να τους δυσκολέψουν ακόμη περισσότερο. Στις 7 Αυγούστου όμως, παρά τα μικροατυχήματα, η πορεία σύσσωμη και χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς ή απώλειες, έφτασε στον Προμαχώνα. Η προγραμματισμένη υποδοχή στην Θεσσαλονίκη δεν έγινε λόγω της καθυστέρησης που υπήρξε, αλλά αρκετοί Κύπριοι μαζεύτηκαν στα σύνορα για να καλωσορίσουν τους μοτοσικλετιστές. Κατά την υποδοχή, ενσωματώθηκαν οι Βορειοελλαδίτες μοτοσικλετιστές και άλλοι Κύπριοι, αλλά και ένας Βέλγος που παράτησε τις διακοπές του στην Ελλάδα για τον ιερό σκοπό της πορείας. Στις 8 Αυγούστου η πορεία έφτασε στον Πειραιά και με την ενσωμάτωση των τελευταίων Ελλαδιτών μοτοσικλετιστών, επιβιβάστηκε στο πλοίο για Κύπρο.

    Οι μοτοσικλετιστές είχαν εκφράσει εξαρχής τις προθέσεις τους: τελικός προορισμός η Κερύνεια. Ο Ντενκτάς απειλούσε πως όποιος παραβιάσει την Πράσινη Γραμμή θα πυροβολείται και πως οι «εκπλήξεις» των Γκρίζων Λύκων για τους μοτοσικλετιστές θα έρχονταν μέσω της αντι-πορείας που ετοίμασαν. Καθώς τα ξένα ΜΜΕ διατυμπάνιζαν αναμενόμενες συγκρούσεις στο νησί, τα Κυπριακά ΜΜΕ ενίσχυαν τον πανικό με τις ευλογίες μάλιστα της τότε Κυπριακής Κυβέρνησης. Η Κυβέρνηση αντί να αφουγκραστεί την άποψη και το θέλημα του Κυπριακού Λαού και να προστατεύσει τους μοτοσικλετιστές, ξεκίνησε να πιέζει τους διοργανωτές για ματαίωση της πορείας, την ώρα μάλιστα που πέραν των 200 μοτοσικλετιστών από το εξωτερικό, βρίσκονταν εν πλω.

    Στις 10 Αυγούστου το πλοίο έφτασε στην Λεμεσό, με μια λαοθάλασσα κόσμου να περιμένει και να συνοδεύει τους μοτοσικλετιστές ως απάντηση στην Κυπριακή Κυβέρνηση. Ακολούθησε στάση για ξεκούραση και φαγητό στην Κοφίνου, οργανωμένη από την «Αδούλωτη Κερύνεια».

    Το πολιτικό σύστημα όμως, είχε διαφορετική άποψη. Όσα κόμματα αδυνατούσαν να διαφωνήσουν δημόσια με την πορεία, απλά κρατούσαν στάση σιγής. Ο μόνος που στήριξε ανοικτά την κίνηση ήταν ο Κύπριος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Κρανιδιώτης, ενώ θετική στάση κράτησε και ο Βάσος Λυσσαρίδης χωρίς όμως να στηρίζει ανοικτά την πορεία. Η κυβέρνηση Κληρίδη, χωρίς σωστό προγραμματισμό, και προσπαθώντας να κινηθεί τελευταία στιγμή, προχώρησε σε βεβιασμένες αντιδημοκρατικές κινήσεις. Έτσι, στις 10 Αυγούστου το βράδυ, προχώρησε σε προληπτικές συλλήψεις 20 περίπου διοργανωτών, με την κατηγορία κατοχής εκρηκτικών υλών. Οι στοχευμένες κατηγορίες προβοκάτσιας, όχι μόνο δημιουργούσαν τρομοκρατικό κλίμα ανασφάλειας, αλλά, άθελά τους, φανάτιζαν ακόμη περισσότερο τους κατακτητές. Ο πρόεδρος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Μοτοσικλετιστών έμεινε άυπνος όλο το βράδυ, αφού οι «επείγουσες συσκέψεις» σε Προεδρικό, Εισαγγελία και Αστυνομία, ήταν αλλεπάλληλες. Ο Κληρίδης, επιστρατεύοντας απόρρητες εκθέσεις του ΓΕΕΦ και της Αστυνομίας, έπαιξε τα τελευταία του χαρτιά. Ανήγγειλε δημόσια πως στην πορεία υπήρχαν προβοκάτορες με πιστόλια και μολότοφ, πως οι τούρκοι ήταν έτοιμοι να καταλάβουν την πράσινη γραμμή, πως ο Ντενκτάς επιστράτευσε γκρίζους λύκους για να πυροδοτήσει επεισόδιά ούτως ώστε να επέμβει ο τουρκικός στρατός και να καταλάβει την πράσινη γραμμή, και πως η Εθνική Φρουρά αδυνατεί να αντιμετωπίσει προέλαση των τούρκων.

    Η Κυβέρνηση πέτυχε τον πρωταρχικό στόχο της. Η ψυχολογική πίεση και το βάρος ευθύνης έπιασαν τόπο. Στις 11 το πρωί στο Λευκόθεο Στάδιο, ο πρόεδρος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Μοτοσικλετιστών, Γιώργος Χατζηκώστας, αναγγέλλει εν μέσω λυγμών, τη ματαίωση της πορείας.

    Ποιος όμως μπορεί να σταματήσει το πλήθος που ζητά τόσο απεγνωσμένα το αυτονόητο;

    Στο προγραμματισμένο σημείο διέλευσης προς τις κατεχόμενες μας περιοχές, οι μοτοσικλετιστές με επιτυχία διασπάνε την πράσινη γραμμή και βρέθοντε αντιμέτωποι με πλήθος Γκρίζων Λύκων και «αδελφών» τ/κ, οι οποίοι ήταν οπλισμένοι με λοστούς, τσεκούρια και κυνηγετικά. Οι δεκάδες «προβοκάτορες με τα πιστόλια» βρέθηκαν με άδεια χέρια μπροστά στο μένος των κατακτητών. Εκεί, μπροστά στις απαθείς Δυνάμεις του ΟΗΕ, τέσσερις Κύπριοι παγιδεύονται στα συρματοπλέγματα και οι τούρκοι ορμούν καταπάνω τους. «Οι Μοτοσικλετιστές τολμούν – Απελευθέρωση η Μόνη Λύση» έγραφε στη φανέλα του, και ο Τάσος Ισαάκ, έτρεξε να βοηθήσει. Η συνέχεια γνωστή. Ο Τάσος Ισαάκ περνά στο πάνθεο των ηρώων, ενώ άλλοι 50 τραυματίζονται.

    Η κηδεία του Τάσου αναμενόταν να μετατραπεί σε λαικό συλλαλητήριο και έτσι η κυβέρνηση την ανέβαλε τρεις φορές. Τελικά, στις 14 Αυγούστου, επέτειο της δεύτερης φάσης της εισβολής, πραγματοποιείται η κηδεία του στο Παραλίμνι. Οι μοτοσικλετιστές, εν μέσω οργής, επισκέφτηκαν τον τόπο του εγκλήματος για να καταθέσουν στεφάνι στα συρματοπλέγματα εις μνήμην του Τάσου. Ο τουρκικός στρατός, με πλήθος δημοσιογράφων ήταν ακόμη εκεί. Δεν υπήρχαν πουθενά όμως Γκρίζοι Λύκοι. Ο κόσμος, αγανακτισμένος, στεκόταν αγέρωχος μπροστά στο πεδίο μάχης. Ένας τρελός όμως, δεν άντεξε, και μονάχος του, μπροστάρης, ξεκίνησε να κατεβάσει την σημαία της ντροπής. Ο Σολωμός Σολωμού, περνά στο πάνθεο των ηρώων.

    Η θυσία του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού ανάγκασε την Κυπριακή Δημοκρατία, 22 χρόνια μετά την εισβολή, να αναγγείλει «εκστρατεία με συγκεκριμένο πρόγραμμα διαφώτισης της διεθνούς κοινής γνώμης». Την ίδια ώρα ήρθε και η αφύπνιση του Κυπριακού Ελληνισμού, που κάθε χρόνο ακόμα, συμμετέχει στις αχρωμάτιστες πορείες μοτοσικλετιστών που στέκονται βράχος ενάντια στην κατοχή και την προσφυγιά.

    Δυστυχώς όμως, αντί το οδόφραγμα της Δερύνειας να γίνει μνημείο για τους δύο ήρωές μας, έχει γίνει σημείο διέλευσης νεο-κυπρίων και τουριστών. Τα κόμματα, προδοτικά επέλεξαν να ατιμάσουν την μνήμη των ηρώων και δηλώνουν περήφανοι για το επίτευγμά τους.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β

    Υ.Γ: Να υπενθυμίσουμε στους ακόλουθους του Δημοκρατικού Συναγερμού, πως ο Αναστασιάδης είναι πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι «Ελληνοκύπριος ηγέτης» όπως αναφέρουν στην τελευταία ανακοίνωση της ΕΦΕΚ ΗΒ. Ακόμη, πως πρέπει να σταματήσει το ΔΗΣΑΚΕΛικό συμβούλιο της ΕΦΕΚ ΗΒ να προωθεί ομοσπονδιακή βάση λύσης, αγνοώντας επιδεικτικά το γεγονός ότι ο Σύλλογος θα έπρεπε να εκπροσωπεί σύσσωμο το φοιτητικό σύνολο. Εν κατακλείδι, η στάση αμφισβήτησης οποιασδήποτε βούλησης για λύση, καθώς και έμμεσης εξίσωσης της ηγεσίας της ΚΔ με αυτής του ψευδοκράτους, είναι λανθασμένη και άκρως επικίνδυνη για το μέλλον μας.

  • 20 Ιουλίου 1974: 45 Ολόκληρα Χρόνια

    45 oλόκληρα χρόνια. 45 ολόκληρα χρόνια κατοχής. 45 ολόκληρα χρόνια πίκρας, πόνου και θυμού.

    Αυτή η μέρα έμελλε να σημαδέψει για πάντα την Ελληνική ιστορία. Επικαλούμενοι το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου αλλά και το κάλεσμα της ομιλίας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ από το βήμα του ΟΗΕ προς τις εγγυήτριες δυνάμεις, στις 20 Ιουλίου 1974 ξεκίνησε με αεροπορικές και αποβατικές στρατιωτικές επιχειρήσεις η βάρβαρη τουρκική εισβολή στην Κύπρο, με την κωδική ονομασία «Αττίλας».

    Η «Ειρηνευτική Επιχείρηση», όπως παρουσιάζεται από την τουρκία, άφησε πίσω της 4 χιλιάδες νεκρούς, 200 χιλιάδες πρόσφυγες και 1619 αγνοούμενους. Οι τούρκοι σκότωσαν, βίασαν και λεηλάτησαν, ενώ δεν σεβάστηκαν ούτε γυναικόπαιδα ούτε και ηλικιωμένους.

    Σήμερα, 45 χρόνια μετά,  το 37% της Κύπρου τελεί ακόμη παράνομα υπό τουρκική κατοχή. Σήμερα, 45 χρόνια μετά, στην Κύπρο εξακολουθεί να υπάρχει η μοναδική μοιρασμένη πρωτεύουσα. Σήμερα, 45 χρόνια μετά, οι πρόσφυγες ακόμη να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

    Οι σειρήνες ήχησαν ξανά στις 5:30 το πρωί. Ο ανατριχιαστικός τους ήχος, ξυπνά πάντα αυτές τις άσχημες μνήμες της τουρκικής βαρβαρότητας. Το άκουσμα τους όμως ξυπνά και τον Κυπριακό Ελληνισμό ο οποίος αποχαυνώθηκε μπροστά στη καθημερινή εικόνα του εκτρώματος με τα λαμπάκια στις ράχες του Πενταδαχτύλου.

    Οι καταγάλανες θάλασσες της Αμμοχώστου υπάρχουν χωρίς τον ήχο από τα γέλια των παιδιών. Η θύμηση της Κερύνειας έρχεται πλέον μόνο από τα τετράδια του δημοτικού, με την εικόνα του λιμανιού της και το χαρακτηριστικό «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» ως λεζάντα. Η εκκλησία του Αποστόλου Ανδρέα ερημωμένη και πνιγμένη στην μοναξιά της κατεχόμενης Καρπασίας.

    Η στρατηγική, ηττοπάθειας και συμβιβασμού που διαχρονικά διακατέχει τις ηγεσίες της Κυπριακής Δημοκρατίας, οδηγεί σταδιακά στην αναγνώριση του ψευδοκράτους, την νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής, και την υιοθέτηση των τουρκικών θέσεων μέσα από τα ΜΟΕ (Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης).

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Η.Β, καταδικάζουμε την βάρβαρη τουρκική εισβολή και την συνεχιζόμενη παράνομη κατοχή. Απαιτούμε για ακόμη μία φορά την ξεκάθαρη παρουσίαση και προβολή του κυπριακού προβλήματος ως πρόβλημα ΕΙΣΒΟΛΗΣ και ΚΑΤOΧΗΣ και όχι ως δικοινοτικό. Τασσόμαστε ενάντια σε οποιαδήποτε λύση η οποία νομιμοποιεί το ψευδοκράτος όπως οι προτεινόμενες λύσης Ομοσπονδιακής βάσης.
    Εν κατακλείδι, καλούμε την κοινωνία και ειδικά την κατά πλειοψηφία της, βαθιά κοιμωμένης νεολαίας, να ξυπνήσει, να σηκώσει κεφάλι και να αγωνιστεί για τα δίκαια της πατρίδας μας.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β

    ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

  • 29/05/1453: «Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών»

    Σαν σήμερα, 29 Μαΐου 1453, η Κωνσταντινούπολη, η Πόλη των Ελλήνων, έπεσε στα χέρια των βάρβαρων προαιώνιων εχθρών του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, σημαίνοντας το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

    Λόγω της οικονομικής της κατάστασης, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν σε παρακμή . Ο πολιτικός και θρησκευτικός διχασμός για την ένωση των Εκκλησιών (Ορθόδοξης και Καθολικής) έκαναν την κατάσταση χειρότερη. Το 1453 η Αυτοκρατορία περιοριζόταν στην Κωνσταντινούπολη, τα περίχωρά της και την Πελοπόννησο, όπου και στέφθηκε Αυτοκράτορας ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος το 1449. Από την άλλη, το οθωμανικό στρατόπεδο ανέλαβε ο Μωάμεθ Β’ ο οποίος είχε την εμμονή ιδέα να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη και να επεκταθεί στην Ευρώπη. Προτού ξεκινήσει την πολιορκία, είχε προτείνει στον Κωνσταντίνο να παραδώσει την πόλη με εγγύηση την ασφάλεια των κατοίκων και του ίδιου, πρόταση η οποία απορρίφθηκε.

    Στις 6 Απριλίου ξεκίνησε και επίσημα η πολιορκία της Πόλης. Ο αγώνας ήταν από την αρχή άνισος, αφού ο στρατός των Οθωμανών περιλάμβανε περίπου 150 χιλιάδες άνδρες ενώ του Βυζαντίου μόλις 7 χιλιάδες. Ο Αυτοκράτορας, αν και προσπάθησε να πάρει βοήθεια από τους Καθολικούς της Δύσης δεν τα κατάφερε. Παρόλα αυτά, οι επιθέσεις αποκρούονταν επιτυχώς και οι προσπάθειες των Οθωμανών έπεφταν στο κενό.

    Στις 21 Μαίου έστειλαν ξανά πρόταση στον Αυτοκράτορα με την οποία τον καλούσαν να παραδώσει την Πόλη, με τις ίδιες εγγυήσεις για την ασφάλεια του κόσμου. Ο Κωνσταντίνος του απάντησε λέγοντας”

    «Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ουτ΄ εμόν εστίν ουτ΄ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών».

    Για ακόμη μια φορά, οσάν Έλληνας, αρνήθηκε, αφού η κοινή γνώμη όλων των Βυζαντινών φώναζε ότι προτιμούσαν να αμυνθούν και να αντικρίσουν αξιοπρεπώς τον θάνατο,  παρά να υποταχθούν και να παραδώσουν την Πόλη αμαχητί.

    Στις 28 Μαίου έγινε η τελευτάια ακολουθία στην Αγία Σοφία, όπου ο Αυτοκράτορας κάλεσε τον κόσμο να δείξει γενναιότητα και με πίστη στον Θεό να αντισταθεί όσο μπορεί.

    Στις 29 του Μάη, οι Οθωμανοί επιτέθηκαν από 3 πλευρές ταυτόχρονα. Παρά το ότι αποκρούστηκαν, δημιουργήθηκαν ρήγματα στα τείχη όπου έκαναν την πτώση της Πόλης εφικτή. Μετά από εσωτερική προδοσία διά του ανοίγματος της Κερκόπορτας, οι Οθωμανοί κατάφεραν να μπουν στην Πόλη και να περικυκλώσουν τους Βυζαντινούς. Με την πτώση της Κωνσταντινούπολης, ξεκίνησε μαζική λεηλασία. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού προσπάθησε να σωθεί μπαίνοντας στην Αγία Σοφία, όμως οι Οθωμανοί  δεν έδειξαν οίκτο και έσφαξαν τους πάντες. Δεν έδειξαν κανένα σεβασμό βεβηλώνοντας εκκλησίες, κλέβοντας  περιουσίες του κόσμου και σκοτώνοντας άμαχους.

    Ο Αυτοκράτορας έπεσε μαχόμενος, με τον θρύλο να αναφέρει πως «Άγγελοι Κυρίου» τον άρπαξαν όταν βρέθηκε περικυκλωμένος από τους Οθωμανούς. Ο θρύλος αναφέρει ότι τον μαρμάρωσαν στα έγκατα της Αγίας Σοφίας, για να εγερθεί όταν θα φτάσει η ώρα να επιστρέψει στα χέρια των Ελλήνων η Πόλη, στέλνοντας τους Τούρκους πίσω στην Κόκκινη Μηλιά και φέρνοντας τότε την διάλυση της Τουρκίας. Όπως αυτός ο θρύλος, έτσι κι άλλοι πολλοί που συνδέονται με την επιστροφή της Κωνσταντινούπολης στους Έλληνες, σε συνδυασμό με τα Ελληνικά στοιχεία σε κάθε γωνιά της Πόλης, στοιχειώνουν και τρομοκρατούν τους Τούρκους μέχρι και σήμερα, αφού μέχρι και αρκετοί από αυτούς πιστεύουν πως μια μέρα, η Πόλη θα επιστρέψει στα χέρια των αληθινών της δικαιούχων.

    Παρά την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο Ελληνισμός επιβίωσε μέσα στον χρόνο. Με πίστη και αγώνα κατάφερε να κρατήσει ζωντανή την φλόγα για απελευθέρωση η οποία ήρθε εν μέρει μετά από περίπου 350 χρόνια. Ο Ελληνισμός μέσα από την ιστορία του, ποτέ δεν υποτάχθηκε, ποτέ δεν δέχθηκε να ταπεινωθεί, ποτέ δεν αποδέχτηκε «συμβιβαστικές» προτάσεις, και έτσι απετράπη ο ενδεχόμενος σταδιακός του αφανισμός. Με φάρο των αγώνα των Βυζαντινών, καλούμαστε να υπερασπιστούμε την εθνική μας ταυτότητα αλλά και εδάφη μας, όσο δύσκολος και αν είναι ο Αγώνας για την Λευτεριά.

    Αν και ο κόσμος λέει ότι «οι καιροί αλλάξαν», κάποια χαρακτηριστικά παραμένουν τα ίδια, όπως λόγου χάρη, η επεκτατική πολιτική των Τούρκων, ο αριθμητικά άνισος αγώνας και η μη-υποστήριξη από τις ξένες δυνάμεις παρά τις προσδοκίες. Όπως και τότε έτσι και σήμερα, οι Τούρκοι δεν έδειξαν κανένα σεβασμό σε εκκλησίες και άμαχους αφού λεηλάτησαν τα πάντα. Παρά την μειονεκτική μας θέση, πρέπει να σταθούμε αντάξιοι των προγόνων μας και να απαρνηθούμε κάθε «συμβιβαστική» πρόταση. Δεν έχει κανένας μας το δικαίωμα να παραδώσουμε την εκάστοτε «Πόλη», αν και πολλοί είναι σήμερα που ανοίγουν τις σιγά σιγά τις Κερκόπορτες, περιμένοντας την σταδιακή τουρκοποίηση του νησιού

    Εάλω η Πόλις, μα οι ψυχές μας ποτέ. Ο προαιώνιος πόθος τον Ελλήνων δεν σβήνει, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Η Αγιά Σοφιά στέκει αλύγιστη στο χρόνο, σαν φωτεινό ορόσημο στην καρδιά της Πόλης και μας δείχνει ποια κατεύθυνση πρέπει να ακολουθήσουμε. Δεν ξεχάσαμε και δεν θα ξεχάσουμε ποτέ πως όλα αυτά είναι Ελληνικά κι Ορθόδοξα, γι’ αυτό,

    «Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι».

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ

     

     

  • 100 Χρόνια Μετά: «Η Ρωμανία αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο»

    Σαν σήμερα, 19 Μαΐου 1919, σηματοδοτείται η έναρξη της τελικής και σκληρότερης φάσης της Γενοκτονίας των Ποντίων, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στην Σαμψούντα.

    Το πλάνο της μεθοδευμένης γενοκτονίας τέθηκε σε ισχύ το 1915, με το τέλος του Ρωσο-Οθωμανικού πολέμου, όταν μετά από την επίρριψη της πλήρους ευθύνης στους Έλληνες που υπηρέτησαν στον οθωμανικό στρατό, ξεκίνησε η καταπίεση του Ελληνικού πληθυσμού στον Πόντο. Αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ποντιακών θυλάκων αντίστασης, που έφερε αποκλεισμό, με μέχρι και το 70% των κατοίκων να πεθαίνουν από τις κακουχίες.

    Η τελική φάση, πραγματοποιήθηκε με τις επιχειρήσεις πλήρους αφανισμού του πληθυσμού. Οι φρικιαστικοί αριθμοί των μαζικών εκτοπίσεων και σφαγών, καθιστούν εμφανή την οθωμανική θηριωδία.

    Ο τελικός απολογισμός μέχρι και την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 εκτιμάται σε:

    • 326 000 – 382 000 Νεκρούς Έλληνες
    • 303 000 Εκτοπισμένους Έλληνες
    • 80 000 Μετανάστες στην Ρωσία
    • 815 αφανισμένες κοινότητες
    • 1 134 λεηλατημένες εκκλησίες
    • 960 κατεστραμμένα σχολεία

     

    Στις 24 Φεβρουαρίου 1994, η Βουλή των Ελλήνων, όρισε ως ημέρα μνήμης και τιμής της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού την 19η Μαΐου. Η Διεθνής Επιτροπή Γενοκτονιών αναγνώρισε την Γενοκτονία, μόλις τον Δεκέμβριο του 2007, μαζί με την Γενοκτονία των Ασσυρίων. Ο συμβολικός αριθμός 353 χιλιάδων νεκρών, αριθμός εντός τον ιστορικών εκτιμήσεων, τέθηκε το 1925 από τον μελετητή Γεώργιο Βαλαβάνη.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου, κρατώντας άσβεστη την μνήμη της Ελληνικής Ψυχής του Πόντου, θεωρούμε πως η χειρότερη προσβολή προς τα θύματα της Γενοκτονίας είναι η άρνηση του ιστορικού γεγονότος. Φέτος, 100 Χρόνια μετά, η ανάγκη ορθολογισμού και ενημέρωσης για το ποινικό μητρώο της Τουρκίας είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Αρμένιοι, Κούρδοι, Έλληνες του Πόντου, της Κύπρου και της Ηπείρου, καθημερινά καλούν την διεθνή κοινότητα να πορευθεί με γνώμονα την ιστορική αλήθεια. Η μνήμη παραμένει άσβεστη, η πίστη για απελευθέρωση παραμένει αλώβητη και ελπίδα για επιστροφή στις Χαμένες Πατρίδες παραμένει ζωντανή.

    «Η Ρωμανία αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο»

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β

  • Καραολής & Δημητρίου: «Τα Ελληνόπουλα δεν ξέρουν μόνο πως πρέπει να ζουν»

    Σαν σήμερα, 10 Μαΐου 1956, απαγχονίζονται οι ήρωες, Ανδρέας Δημητρίου και Μιχαλάκης Καραολής.

    «Το μόνο που λυπούμαι, είναι που δεν θα προλάβω να δω την Κύπρο μας ελεύθερη.» – Ανδρέας Δημητρίου.

    «Τα Ελληνόπουλα δεν ξέρουν μόνο πως πρέπει να ζουν. Ξέρουν και πώς να πεθαίνουν. Kαι πως την πατρίδα να τιμούν.» – Μιχαλάκης Καραολής.

    Λόγια δύο μεγάλων ηρώων. Μεγάλων όσο η δράση, η φήμη και η ανδρεία τους. Οι δύο πρώτοι της αγχόνης. Οι πρώτοι που αντιμετώπισαν την δειλία και είδαν το πραγματικό πρόσωπο του Άγγλου κατακτητή. Δύο ηρώων που η ιστορία τους ξεσήκωσε το πανελλήνιο.

    Στις 9 Μαΐου 1956, ο ελληνικός λαός της πρωτεύουσας ξεχύθηκε στους δρόμους των Αθηνών. Η κυβέρνηση Καραμανλή αγνοώντας τα δίκαια αιτήματα για ματαίωση του απαγχονισμού τους και Ένωση της Κύπρου με την Μάνα Ελλάδα, διέταξε την χρήση πραγματικών πυρών, με απολογισμό 265 τραυματίες και 4 νεκρούς (Ιωάννης Κωνσταντόπουλος, Φραγκίσκος Νικολάου, Ευάγγελος Γερόντης και Αστυφύλακας Κωνσταντίνος Γιαννακούρης).

    Ο Ανδρέας Δημητρίου, ως υπεύθυνος για την αρπαγή όπλων από τις στρατιωτικές αποθήκες Αμμοχώστου, στις οποίες εργαζόταν, υπήρξε καταλύτης στην εξόπλιση της ΕΟΚΑ. Καταδικάστηκε σε θάνατο στις 28 Νοεμβρίου 1955 έχοντας κατηγορηθεί για εκτέλεση Άγγλου στην Αμμόχωστο.

    Ο Μιχαλάκης Καραολής συνελήφθη έπειτα από ταυτοποίηση των πινακίδων του ποδηλάτου του μετά από την επιτυχημένη δολοφονία του προδότη ειδικού αστυνομικού Ηρόδοτου Πουλλή στις 28 Αυγούστου 1955. Φυλακίστηκε στις Κεντρικές Φυλακές και καταδικάστηκε σε θάνατο στις 28 Οκτωβρίου του 1955, ασχέτως αν η σφαίρα που τραυμάτισε θανάσιμα τον Πουλλή δεν ήταν δική του. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός πως στην δίκη του Καραολή, με τον Ραούφ Ντενκτάς να εμφανίζεται ως δημόσιος Κατήγορος, καταπατήθηκε κάθε αρχή δικαίου αφού ούτε βάσει των ψευδομαρτυριών δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία που να δικαιολογούν απόφαση εκτέλεσης.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου, δεν λησμονούμε τις θυσίες των ηρώων μας «δια την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού» και Ένωση με την μητέρα Ελλάδα, καθώς επίσης ούτε την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διέπραξε η Βρετανική Αυτοκρατορία κατά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, για τις οποίες ακόμα παραμένει ατιμώρητη. Οι θυσίες Καραολή και Δημητρίου μας προστάζουν να κρατήσουμε άσβεστη την φλόγα αγωνιστικότητας και αυτοθυσίας, μέχρι και την τελική λύτρωση της πατρίδας μας από οποιονδήποτε κατέχει παράνομα τα ιερά ελληνικά μας εδάφη, είτε ονομάζεται τουρκικός στρατός είτε βρετανικές βάσεις.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β

     

  • Μπόμπι Σαντς: Ο «Φυλακισμένος Βουλευτής» του ΙΡΑ

    Σαν σήμερα, 5 Μαΐου 1981, πεθαίνει από απεργία πείνας στις φυλακές Μέιζ της Βόρειας Ιρλανδίας, το μέλος του «Ιρλανδικόυ Δημοκρατικού Στρατού» (ΙΡΑ), Μπόμπι Σαντς. Ο θά­να­τος του απο­τέ­λε­σε σταθ­μό στην αιματοβαμμένη ιστο­ρία του αγώνα για ανε­ξαρ­τη­σία της Ιρ­λαν­δί­ας από την Μεγάλη Βρετανία.

    Το 1977, ο εικοσάχρονος Σαντς, μέλος του ΙΡΑ από το 1972, καταδικάζεται σε 14 χρόνια φυλάκισης για υπόθεση βομβιστικής επίθεσης και ανταλλαγής πυρών, χωρίς όμως να υπάρχουν επαρκή στοιχεία.

    Οι κρατούμενοι πολέμου της Βόρειας Ιρλανδίας, κατατάσσονταν από την τότε Βρετανική Κυβέρνηση σε ειδική κατηγορία περιορισμένων δικαιωμάτων, κάτι που οδήγησε σε άμεσες κινητοποιήσεις. Η αρχή έγινε με την «Διαμαρτυρία της Κουβέρτας», όταν οι κρατούμενοι αρνούνταν να φορούν στολές φυλακής, ζητώντας να μην εργάζονται για αυτήν, με κύρια αιτήματα την ελεύθερη συναναστροφή με τους υπόλοιπους κρατούμενους και το δικαίωμα να δέχονται επισκέψεις, γράμματα και δέματα μια φορά την εβδομάδα. Χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα, οι κινητοποιήσεις συνεχίστηκαν με νέο αίτημα αναγνώρισης τους ως «πολιτικούς κρατούμενους», αλλά και πάλι οι προσπάθειές τους ήταν ανεπιτυχείς. Με την επιτακτική ανάγκη για πιο δραστικές κινητοποιήσεις, ξεκινάει την 1η Μαρτίου 1981 η μεγάλη «Απεργία Πείνας της Πτέρυγας “Η”» με μπροστάρη τον Μπόμπι Σαντς. Πεπεισμένος, ότι μόνο ένας θάνατος θα μπορούσε να ευαισθητοποιήσει την διεθνή κοινότητα, και έτσι να ασκηθούν οι απαραίτητες πιέσεις προς την Βρετανική Κυβέρνηση για αποδοχή των αιτημάτων των κρατουμένων του ΙΡΑ, ο Σαντς γίνεται ο πρώτος που απορρίπτει την σίτισή του.

    «Δεν θα με λυγίσουν, καθώς η επιθυμία για ελευθερία και την ελευθερία του Ιρλανδικού λαού, βρίσκεται στην καρδιά μου. Θα φθάσει η μέρα, όπου όλος ο λαός της Ιρλανδίας θα έχει την επιθυμία για ελευθερία. Τότε θα αλλάξουν τα πράγματα».

     

    Ήταν τότε, που το κόμμα «Σιν Φέιν», η  πο­λι­τι­κή πτέ­ρυ­γα του ΙΡΑ, αποφασίζει να θέσει τον Μπόμπι Σαντς ως υποψήφιο στης εκλογές της 9ης Απριλίου 1981. Ο Σαντς, έπειτα από 40 μέρες απεργίας πείνας, κερδίζοντας περισσότερες από 30 000 ψήφους, εκλέγεται βουλευτής μέσα από την φυλακή, τραβώντας έτσι το ενδιαφέρων της κοινής γνώμης.

    Ο βουλευτής πλέον Μπόμπι Σαντς, έπειτα από 66 μέρες απεργίας πείνας, αφήνει την τελευταία του πνοή μέσα στην φυλακή, στις 5 Μαΐου 1981. Η κηδεία του εξελίσσεται σε διαμαρτυρία πέραν των 100 χιλιάδων ατόμων.

    Μετά από ακόμη 9 θανάτους, η λαϊκή κατακραυγή αναγκάζει την Βρετανική Κυβέρνηση να παραχωρήσει μερικά δικαιώματα στους εναπομείναντες κρατούμενους του ΙΡΑ, τερματίζοντας έτσι την απεργία στις 3 Οκτωβρίου 1981. Αν και ποτέ δεν αναγνωρίστηκαν επίσημα ως πολιτικοί κρατούμενοι, οι αγωνιστές του ΙΡΑ κατάφεραν μέσα από τις φυλακές να συγκεντρώσουν το ενδιαφέρων της κοινής γνώμης και των ΜΜΕ ανά το παγκόσμιο, καθώς και να ενδυναμώσουν την δραστηριότητα του ΙΡΑ.

    Οι δύο αγώνες απελευθέρωσης ενάντια στην αυτοκρατορία της Μεγάλης Βρετανίας, της ΕΟΚΑ και του ΙΡΑ, είναι ξεκάθαρα συσχετισμένοι. Αυτό, όχι μόνο από τις ομοιότητες στους σκοπούς και την ιστορία των αγώνων, αλλά και στις ομοιότητες των κακουχιών των αγωνιστών και των δύω λαών γενικότερα. Οι δύο οργανώσεις μάλιστα, έχουν και κοινές σελίδες ιστορίας, αφού κατάδικοι αγωνιστές της ΕΟΚΑ συνεργάστηκαν με κατάδικους αγωνιστές του ΙΡΑ στις φυλακές της Αγγλίας. Κύπριοι και Ιρλανδοί κατάδικοι λειτουργούσαν ως σύνολο, προστατεύοντας ο ένας τον άλλο και συμμετέχοντας σε κοινές απεργίας πείνας. Οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ μάλιστα, είχαν διδάξει σε αγωνιστές του ΙΡΑ την ελληνική γλώσσα, αλλά και μοιράστηκαν γνώσεις και τακτικές ανταρτοπόλεμου, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν αργότερα από το ΙΡΑ. Αποκορύφωμα των σχέσεων των αγωνιστών ήταν η απόπειρα απόδρασης από τις φυλακές «Γουέκφιλντ» τον Φεβρουάριο του 1957, όπου δραπέτευσε o Σίμους Μέρφυ.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ, θεωρούμε πως η ιστορία του Μπόμπι Σαντς και γενικότερα του ΙΡΑ, πρέπει να γίνει γνωστή σε κάθε Έλληνα. Η μορφή του Μπόμπι Σαντς επιβάλλεται να μείνει ως σύμβολο αγωνιστικότητας και πείσματος, καθώς οι πατρίδες μας ακόμα αναζητούν δικαίωση.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β

    «Ένα μήνυμα θέλω να δώσω στους αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Ζείτε βαθιά μέσα στην ψυχή μου, σε μια ανεπανάληπτη εποχή αγώνων. Αδέλφια συνεχίστε τον αγώνα σας ασταμάτητα μέχρι την νίκη» – Seamus Murphy 1986

  • Γενοκτονία των Αρμενίων: «Οι χριστιανοί καίγονταν σαν τα ζωύφια»

    Σαν σήμερα, το 1915 ξεκινά από τους τούρκους ένα σχέδιο εξόντωσης των Αρμενίων που κατοικούσαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Σύμφωνα με τις πλείστες πηγές, 1.5 εκατομμύριο Αρμένιοι σκοτώθηκαν από τους τούρκους και αρκετοί άλλοι εκδιώχθηκαν με βίαιο τρόπο. Η Γενοκτονία των Αρμενίων είναι ΓΕΓΟΝΟΣ, και κανείς δεν έχει δικαίωμα να το αμφισβητεί.

    Τον 15ο αιώνα η Αρμενία είχε περάσει στα χέρια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η μεταχείριση του Αρμένικου Λαού ήταν εξ’ αρχής άδικη. Τα δικαιώματα των Αρμενίων ήταν ελάχιστα. Ως κάθε λογικά σκεπτόμενος λαός, έτσι και οι Αρμένιοι προσπάθησαν να σηκώσουν κεφάλι, ξεκινώντας με εκστρατεία αποκατάστασης των βασικών πολιτικών τους δικαιωμάτων. Η κίνησή τους αυτή, και σε συνδυασμό με την Χριστιανική τους Πίστη, εναντίωσε ακόμη περισσότερο τους τούρκους απέναντι τους.

    Από το 1894 μέχρι το 1896 οι τούρκοι λεηλατούσαν τις πόλεις των Αρμενίων και δολοφόνησαν περίπου 300 χιλιάδες Αρμένιους. Το 1908, η άνοδος των Νεότουρκων στην κυβέρνηση έκανε τους Αρμένιους να πιστέψουν σε μια καλύτερη μεταχείριση. Αντιθέτως, αυτή η κυβέρνηση θεωρούσε τους μη-τούρκους και ειδικά τους χριστιανούς σαν μια σοβαρή απειλή για την αυτοκρατορία τους. Το 1914 όταν ξεκινούσε ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος η τουρκική κυβέρνηση διατυμπάνιζε ότι εθελοντικά τάγματα Αρμενίων τάχθηκαν στο ρωσικό αντίπαλο στρατόπεδο της Τουρκίας. Η εναντιοποίηση προς τους Αρμένιους αυξήθηκε δραματικά, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η “Ειδική Οργάνωση” από τους Νεότουρκους. Μια οργάνωση που αποτελείτο από δολοφόνους και πρώην κατάδικους. Την 24η Απριλίου το 1915, 250 επιφανείς Αρμένιοι φυλακίστηκαν και απαγχονίστηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Στην συνέχεια, άρχισε ο φρικιαστικός διωγμός των Αρμενίων με απάνθρωπα μέτρα και βασανιστήρια. «Οι χριστιανοί καίγονταν σαν τα ζωύφια» αναφέρει η βρετανική εφημερίδα “The Graphic” της εποχής. Δεν γλίτωσαν ούτε τα γυναικόπαιδα από τις κτηνωδίες. Οι γυναίκες βιάστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν ως σκλάβες, ενώ τα παιδιά απήχθησαν και δόθηκαν σε τουρκικές οικογένειες για να εξισλαμισθούν. Στο τέλος, τα περιουσιακά στοιχεία που κατασχέθηκαν χαρίστηκαν σε μουσουλμάνους, όπου κατοίκησαν στα σπίτια των Αρμενίων. Το 1922, απαριθμήθηκαν μόνο 388 χιλιάδες Αρμένιοι, οι οποίοι κατάφεραν να επιβιώσουν της Γενοκτονίας.

    Στις 15 Απριλίου 2015 το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο αναγνώρισε αυτή την σφαγή ως γενοκτονία, αλλά ακόμη ο Ερντογάν το αγνοεί επιδεικτικά, όπως άλλωστε είναι η πάγια πολιτική του. Τα κοινά στις κτηνωδίες, τον διωγμό και την πολιτική στάση των τούρκων εις βάρος του Αρμένικου και του Ελληνικού λαού είναι εμφανή. Οι Γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ποντίων, η Μικρασιατική Καταστροφή, η εισβολή και κατοχή της Κύπρου, όπως και η συνεχιζόμενη καταπίεση των Κούρδων, φανερώνουν ξεκάθαρα πως η Τουρκία τον 19ο αιώνα δεν έγραφε την ιστορία της,αλλά γέμιζε το ποινικό της μητρώο με βάρβαρα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ, απαιτούμε την άμεση και καθολική αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Είναι καιρός, τα εγκλήματα των τούρκων κατά των Αρμενίων, αλλά και των Ελλήνων και των Κούρδων, να φτάσουν στα αυτιά του κάθε ανθρώπου σε αυτόν τον πλανήτη. Όπως ούτε οι Αρμένιοι, αλλά ούτε και οι Κούρδοι, έτσι ούτε και εμείς έχουμε δικοινοτικό πρόβλημα. Τα πράγματα πρέπει να θέτονται ως έχουν, χωρίς να επαλείφονται με γλυκαντικές ουσίες: Γενοκτονία των Αρμενίων, Εισβολή και Κατοχή της Κύπρου.  Η Τουρκία πρέπει επιτέλους να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου και να δικαστεί για τα εγκλήματα της. Ούτως ή αλλιώς είναι καθήκον της ανθρωπότητας να το πράξει εις μνήμη των ψυχών που χάθηκαν εξαιτίας της τουρκική θηριωδίας και ακόμη ζητούν δικαίωση.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. ΗΒ

  • «ΟΧΙ» Όσες Φορές Κι Αν Χρειαστεί

    Σαν σήμερα, πριν από 15 χρόνια, οι Έλληνες της Κύπρου απέρριψαν το έκτρωμα εν ονόματι ”Σχέδιο Ανάν” με το συντριπτικό 76%. Συνάμα απέρριψαν το ρατσισμό, τη νομιμοποίηση της εισβολής, τη νομιμοποίηση των εποίκων, τη νομιμοποίηση της παράνομης κατοχής των περιουσιών μας και την υποταγή στον Τούρκο κατακτητή. Έστειλαν το μήνυμα στους πολιτικάντηδες του νησιού, καθώς και σε ολόκληρη την υφήλιο, ότι η Γη των Ελλήνων προγόνων μας ΔΕΝ είναι προς πώληση και ΔΕΝ πρόκειται να τουρκοποιηθεί με δική μας υπογραφή. Οι υποστηρικτές του Σχεδίου, έπειτα από προετοιμασία ετών, τεράστια προπαγάνδα, κοινωνικό διχασμό, απειλές και εκφοβισμούς για επερχόμενη «μικρασιατική καταστροφή», πήραν τελικά από την συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνισμού της Κύπρου την απάντηση, πως στη Γη που γέννησε τον Αυξεντίου και τον Παλληκαρίδη δεν χωράει η λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Ήταν η μόνη φορά που ο λαός μας ερωτήθηκε για την τύχη της Πατρίδας του και περήφανα απάντησε στον κάθε Νενέκο, πως ΤΟΥΤΗ Η ΓΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΗ.  

    Πέρασαν 15 χρόνια από την μέρα του ηχηρού «ΟΧΙ» του Ελληνισμού της Κύπρου και αυτοί που αντιστάθηκαν συνεχίζουν να δικαιώνονται μέχρι σήμερα, αφού τα όσα οι ΝΑΙνέκοι υποστήριζαν πως θα επέλθουν σε περίπτωση απόρριψης του σχεδίου, ακόμη τα περιμένουμε. Ούτε η Κυπριακή Δημοκρατία απομονώθηκε, ούτε Διχοτόμηση έγινε, ούτε αναβαθμίστηκε το ψευδοκράτος για αυτό τον λόγο. Εν αντιθέσει, στις 24 Απριλίου 2004, οι Έλληνες της Κύπρου απορρίπτοντας την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, απέρριψαν μια λύση άδικη και ρατσιστική, μια λύση που θα κατέλυε το  Ελληνικό στοιχείο στην Κύπρο, μια λύση που θα παρέδιδε την ολοκληρωτική κυριαρχία του Βόρειου τμήματος της Κύπρου στην Τουρκία όπως και συγκυριαρχία του Νότιου τμήματος. Μια λύση δοτή και σχεδιασμένη από τους διαχρονικούς εχθρούς της Πατρίδας μας, τους Τούρκους και τους Βρετανούς. Μια λύση που προσπαθούν εδώ και περίπου 50 χρόνια να μας επιβάλουν οι γνωστοί «φίλοι» μας. Αυτή ήταν λοιπόν η λύση που ο Κυπριακός Ελληνισμός με ένα βροντερό «ΟΧΙ», απέρριψε στις 24 Απριλίου του 2004!

    Από το 2004 εώς σήμερα, η ιδιαιτέρα μας Πατρίδα έφθασε να είναι αντιμέτωπη με την οικονομική κρίση, το σαθρό πολιτικό σύστημα, την εξωφρενική προπαγάνδα από τα ΜΜΕ και έτσι να είμαστε πλέον ξανά μάρτυρες στο θέατρο του παραλόγου. Οι ίδιοι που το 2004 απειλούσαν τον λαό, σήμερα κατέχουν την εξουσία και σερβίρουν ξανά τις ίδιες απειλές, ούτως ώστε να περάσουν ένα νέο «Σχέδιο Ανάν». Χωρίς καμιά δυσκολία κατάφεραν να πείσουν του πιστούς ακόλουθους τους, γνωστούς και ως κομματόσκυλα, πως η ΔΔΟ είναι η μόνη εφικτή, δίκαιη, μέχρι και «πατριωτική» λύση, για την «Απελευθέρωση» του νησιού. Τολμούν μάλιστα να χρησιμοποιούν και να διαχωρίζουν τους πρόσφυγες, στους Βαρωσιώτες, που δήθεν θα συμφέρει η λύση και θα επιστρέψουν στις πατρογονικές τους εστίες, και στους υπόλοιπους πρόσφυγες, που ενώ δεν θα επιστρέψουν ποτέ στα σπίτια τους, θα σταματήσουν να θεωρούνται πρόσφυγες. Είμαστε βέβαιοι όμως, πως ο κάθε πρόσφυγας θα απαντήσει καταλλήλως όταν έρθει ξανά η ώρα!

    Η κατάντια αυτού του σάπιου πολιτικού συστήματος καλά κρατεί εδώ και πολλά χρόνια στο νησί, ΜΑ ΑΝΤΕΞΑΜΕ. Αντέξαμε μια καταστροφική 5ετή διακυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια-ΑΚΕΛ, που έφτασε την οικονομία της Κύπρου στο πάτο, προσπάθησε να εξαλείψει κάθε τι Ελληνικό, δολοφόνησε 13 λεβέντες και κατήργησε κάθε όρο Δημοκρατίας. Συνεχίζουμε να αντέχουμε μια δεύτερη 5ετία με τον Νίκο Ανα(ν)στασιάδη στο πηδάλιο του κράτους. Με τον εντεταλμένο των ξένων συμφερόντων και του χρήματος, που προσπάθησε να μας πείσει το 2004 να υποστηρίξουμε το Σχέδιο Ανάν, που παρέλαβε ένα οικονομικά διαλυμένο κράτος και αντί να το βοηθήσει να ανακάμψει, προτίμησε στα γρήγορα να κλέψει τους Έλληνες της Κύπρου και που μέχρι σήμερα, αντιδημοκρατικά εργάζεται για την Ομοσπονδιοποίηση της Πατρίδας μας. Όσα ανδρίκελα κι αν βρεθούν να εξυπηρετήσουν τα ξένα συμφέροντα, όσο κι αν παρουσιάζουν το ψευτοδίλημμα «ΔΔΟ ή Διχοτόμηση» χαρακτηρίζοντας αυτούς που αντιτίθενται στη ΔΔΟ ως διχοτομιστές, όσο ρημαγμένος οικονομικά κι αν είναι τούτος ο λαός και του παρουσιάζουν την ΔΔΟ ως λύση οικονομικής σωτηρίας, ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΑΝΤΕΧΕΙ! Όποιοι κι αν έρθουνε καιροί, θα σταθεί περήφανος και θα φωνάξει ξανά σε κάθε νέο προδοτικό σχέδιο λύσης, πιο δυνατά, ένα ακόμη «ΟΧΙ».

    Ως ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου, δεν ξεχνούμε και υπενθυμίζουμε, προς πάσα κατεύθυνση, πως θα μας βρουν εμπόδιο μπροστά σε κάθε προδοτική δια-«λύση» τύπου ομοσπονδίας. Εξάλλου για αυτό ιδρυθήκαμε σαν Παράταξη και για αυτό θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε. Η αντίσταση μερικών φοιτητών στο Η.Β, το 2005, κατά της ομοσπονδίας στον απόηχο του Σχεδίου Ανάν και ο πόθος τους για Απελευθέρωση, ακόμη καλεί τον φοιτητόκοσμο να κρατήσει φραγμένο το δρόμο στα προδοτικά σχέδια κάθε ξεφτιλισμένου εθνομηδενιστή. Η Ελληνική Ιστορία του νησιού μας και ο λόγος ίδρυσης της Παράταξης μας, μας προστάζουν να συνεχίσουμε τον αγώνα για την διατήρηση της Εθνικής Ελληνικής μας ταυτότητας, τον αγώνα για την Απελευθέρωση της Πατρίδας μας, τον αγώνα για Αυτόνομη σκέψη.

    Δεν θα σταματήσουμε ΠΟΤΕ να απαιτούμε τα αυτονόητα (πλέον) από τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες: Αλλαγή πορείας και στρατηγικής για επίλυση του Εθνικού μας προβλήματος. Προώθηση της λύσης του Ενιαίου Κράτους στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Διασάφηση του Κυπριακού ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής από την Τουρκία και απομάκρυνση από την ιδέα του δικοινοτικού προβλήματος.

    Με τις δικοινοτικές συνομιλίες, τις υποχωρήσεις, το παζάρεμα της γης μας και την προώθηση της «Δ.Δ.Ο», δεν καταφέρνουμε τίποτα περισσότερο από την αναβάθμιση και την αναγνώριση του ψευδοκράτους, καθώς και την παράλληλη υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν ζητάμε κάτι παράλογο ή άδικο. Απλά, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να εφαρμοστεί το δίκαιο. Να ελευθερωθεί η Πατρίδα μας, χωρίς κατοχικά στρατεύματα και με τον τελευταίο πρόσφυγα να επιστρέφει στο σπίτι του. Μόνο τότε θα υπάρξουν πραγματικά οι αρχές της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ και της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

    Μέχρι τότε, «ΟΧΙ», ΞΑΝΑ, ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΙ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ!

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β.

    ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟΙ
     Η ΚΥΠΡΟΣ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ – ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ