• 29/05/1453: «Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών»

    Σαν σήμερα, 29 Μαΐου 1453, η Κωνσταντινούπολη, η Πόλη των Ελλήνων, έπεσε στα χέρια των βάρβαρων προαιώνιων εχθρών του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, σημαίνοντας το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

    Λόγω της οικονομικής της κατάστασης, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν σε παρακμή . Ο πολιτικός και θρησκευτικός διχασμός για την ένωση των Εκκλησιών (Ορθόδοξης και Καθολικής) έκαναν την κατάσταση χειρότερη. Το 1453 η Αυτοκρατορία περιοριζόταν στην Κωνσταντινούπολη, τα περίχωρά της και την Πελοπόννησο, όπου και στέφθηκε Αυτοκράτορας ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος το 1449. Από την άλλη, το οθωμανικό στρατόπεδο ανέλαβε ο Μωάμεθ Β’ ο οποίος είχε την εμμονή ιδέα να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη και να επεκταθεί στην Ευρώπη. Προτού ξεκινήσει την πολιορκία, είχε προτείνει στον Κωνσταντίνο να παραδώσει την πόλη με εγγύηση την ασφάλεια των κατοίκων και του ίδιου, πρόταση η οποία απορρίφθηκε.

    Στις 6 Απριλίου ξεκίνησε και επίσημα η πολιορκία της Πόλης. Ο αγώνας ήταν από την αρχή άνισος, αφού ο στρατός των Οθωμανών περιλάμβανε περίπου 150 χιλιάδες άνδρες ενώ του Βυζαντίου μόλις 7 χιλιάδες. Ο Αυτοκράτορας, αν και προσπάθησε να πάρει βοήθεια από τους Καθολικούς της Δύσης δεν τα κατάφερε. Παρόλα αυτά, οι επιθέσεις αποκρούονταν επιτυχώς και οι προσπάθειες των Οθωμανών έπεφταν στο κενό.

    Στις 21 Μαίου έστειλαν ξανά πρόταση στον Αυτοκράτορα με την οποία τον καλούσαν να παραδώσει την Πόλη, με τις ίδιες εγγυήσεις για την ασφάλεια του κόσμου. Ο Κωνσταντίνος του απάντησε λέγοντας”

    «Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ουτ΄ εμόν εστίν ουτ΄ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών».

    Για ακόμη μια φορά, οσάν Έλληνας, αρνήθηκε, αφού η κοινή γνώμη όλων των Βυζαντινών φώναζε ότι προτιμούσαν να αμυνθούν και να αντικρίσουν αξιοπρεπώς τον θάνατο,  παρά να υποταχθούν και να παραδώσουν την Πόλη αμαχητί.

    Στις 28 Μαίου έγινε η τελευτάια ακολουθία στην Αγία Σοφία, όπου ο Αυτοκράτορας κάλεσε τον κόσμο να δείξει γενναιότητα και με πίστη στον Θεό να αντισταθεί όσο μπορεί.

    Στις 29 του Μάη, οι Οθωμανοί επιτέθηκαν από 3 πλευρές ταυτόχρονα. Παρά το ότι αποκρούστηκαν, δημιουργήθηκαν ρήγματα στα τείχη όπου έκαναν την πτώση της Πόλης εφικτή. Μετά από εσωτερική προδοσία διά του ανοίγματος της Κερκόπορτας, οι Οθωμανοί κατάφεραν να μπουν στην Πόλη και να περικυκλώσουν τους Βυζαντινούς. Με την πτώση της Κωνσταντινούπολης, ξεκίνησε μαζική λεηλασία. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού προσπάθησε να σωθεί μπαίνοντας στην Αγία Σοφία, όμως οι Οθωμανοί  δεν έδειξαν οίκτο και έσφαξαν τους πάντες. Δεν έδειξαν κανένα σεβασμό βεβηλώνοντας εκκλησίες, κλέβοντας  περιουσίες του κόσμου και σκοτώνοντας άμαχους.

    Ο Αυτοκράτορας έπεσε μαχόμενος, με τον θρύλο να αναφέρει πως «Άγγελοι Κυρίου» τον άρπαξαν όταν βρέθηκε περικυκλωμένος από τους Οθωμανούς. Ο θρύλος αναφέρει ότι τον μαρμάρωσαν στα έγκατα της Αγίας Σοφίας, για να εγερθεί όταν θα φτάσει η ώρα να επιστρέψει στα χέρια των Ελλήνων η Πόλη, στέλνοντας τους Τούρκους πίσω στην Κόκκινη Μηλιά και φέρνοντας τότε την διάλυση της Τουρκίας. Όπως αυτός ο θρύλος, έτσι κι άλλοι πολλοί που συνδέονται με την επιστροφή της Κωνσταντινούπολης στους Έλληνες, σε συνδυασμό με τα Ελληνικά στοιχεία σε κάθε γωνιά της Πόλης, στοιχειώνουν και τρομοκρατούν τους Τούρκους μέχρι και σήμερα, αφού μέχρι και αρκετοί από αυτούς πιστεύουν πως μια μέρα, η Πόλη θα επιστρέψει στα χέρια των αληθινών της δικαιούχων.

    Παρά την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο Ελληνισμός επιβίωσε μέσα στον χρόνο. Με πίστη και αγώνα κατάφερε να κρατήσει ζωντανή την φλόγα για απελευθέρωση η οποία ήρθε εν μέρει μετά από περίπου 350 χρόνια. Ο Ελληνισμός μέσα από την ιστορία του, ποτέ δεν υποτάχθηκε, ποτέ δεν δέχθηκε να ταπεινωθεί, ποτέ δεν αποδέχτηκε «συμβιβαστικές» προτάσεις, και έτσι απετράπη ο ενδεχόμενος σταδιακός του αφανισμός. Με φάρο των αγώνα των Βυζαντινών, καλούμαστε να υπερασπιστούμε την εθνική μας ταυτότητα αλλά και εδάφη μας, όσο δύσκολος και αν είναι ο Αγώνας για την Λευτεριά.

    Αν και ο κόσμος λέει ότι «οι καιροί αλλάξαν», κάποια χαρακτηριστικά παραμένουν τα ίδια, όπως λόγου χάρη, η επεκτατική πολιτική των Τούρκων, ο αριθμητικά άνισος αγώνας και η μη-υποστήριξη από τις ξένες δυνάμεις παρά τις προσδοκίες. Όπως και τότε έτσι και σήμερα, οι Τούρκοι δεν έδειξαν κανένα σεβασμό σε εκκλησίες και άμαχους αφού λεηλάτησαν τα πάντα. Παρά την μειονεκτική μας θέση, πρέπει να σταθούμε αντάξιοι των προγόνων μας και να απαρνηθούμε κάθε «συμβιβαστική» πρόταση. Δεν έχει κανένας μας το δικαίωμα να παραδώσουμε την εκάστοτε «Πόλη», αν και πολλοί είναι σήμερα που ανοίγουν τις σιγά σιγά τις Κερκόπορτες, περιμένοντας την σταδιακή τουρκοποίηση του νησιού

    Εάλω η Πόλις, μα οι ψυχές μας ποτέ. Ο προαιώνιος πόθος τον Ελλήνων δεν σβήνει, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Η Αγιά Σοφιά στέκει αλύγιστη στο χρόνο, σαν φωτεινό ορόσημο στην καρδιά της Πόλης και μας δείχνει ποια κατεύθυνση πρέπει να ακολουθήσουμε. Δεν ξεχάσαμε και δεν θα ξεχάσουμε ποτέ πως όλα αυτά είναι Ελληνικά κι Ορθόδοξα, γι’ αυτό,

    «Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι».

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ

     

     

  • 100 Χρόνια Μετά: «Η Ρωμανία αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο»

    Σαν σήμερα, 19 Μαΐου 1919, σηματοδοτείται η έναρξη της τελικής και σκληρότερης φάσης της Γενοκτονίας των Ποντίων, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στην Σαμψούντα.

    Το πλάνο της μεθοδευμένης γενοκτονίας τέθηκε σε ισχύ το 1915, με το τέλος του Ρωσο-Οθωμανικού πολέμου, όταν μετά από την επίρριψη της πλήρους ευθύνης στους Έλληνες που υπηρέτησαν στον οθωμανικό στρατό, ξεκίνησε η καταπίεση του Ελληνικού πληθυσμού στον Πόντο. Αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ποντιακών θυλάκων αντίστασης, που έφερε αποκλεισμό, με μέχρι και το 70% των κατοίκων να πεθαίνουν από τις κακουχίες.

    Η τελική φάση, πραγματοποιήθηκε με τις επιχειρήσεις πλήρους αφανισμού του πληθυσμού. Οι φρικιαστικοί αριθμοί των μαζικών εκτοπίσεων και σφαγών, καθιστούν εμφανή την οθωμανική θηριωδία.

    Ο τελικός απολογισμός μέχρι και την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 εκτιμάται σε:

    • 326 000 – 382 000 Νεκρούς Έλληνες
    • 303 000 Εκτοπισμένους Έλληνες
    • 80 000 Μετανάστες στην Ρωσία
    • 815 αφανισμένες κοινότητες
    • 1 134 λεηλατημένες εκκλησίες
    • 960 κατεστραμμένα σχολεία

     

    Στις 24 Φεβρουαρίου 1994, η Βουλή των Ελλήνων, όρισε ως ημέρα μνήμης και τιμής της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού την 19η Μαΐου. Η Διεθνής Επιτροπή Γενοκτονιών αναγνώρισε την Γενοκτονία, μόλις τον Δεκέμβριο του 2007, μαζί με την Γενοκτονία των Ασσυρίων. Ο συμβολικός αριθμός 353 χιλιάδων νεκρών, αριθμός εντός τον ιστορικών εκτιμήσεων, τέθηκε το 1925 από τον μελετητή Γεώργιο Βαλαβάνη.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου, κρατώντας άσβεστη την μνήμη της Ελληνικής Ψυχής του Πόντου, θεωρούμε πως η χειρότερη προσβολή προς τα θύματα της Γενοκτονίας είναι η άρνηση του ιστορικού γεγονότος. Φέτος, 100 Χρόνια μετά, η ανάγκη ορθολογισμού και ενημέρωσης για το ποινικό μητρώο της Τουρκίας είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Αρμένιοι, Κούρδοι, Έλληνες του Πόντου, της Κύπρου και της Ηπείρου, καθημερινά καλούν την διεθνή κοινότητα να πορευθεί με γνώμονα την ιστορική αλήθεια. Η μνήμη παραμένει άσβεστη, η πίστη για απελευθέρωση παραμένει αλώβητη και ελπίδα για επιστροφή στις Χαμένες Πατρίδες παραμένει ζωντανή.

    «Η Ρωμανία αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο»

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β

  • Καραολής & Δημητρίου: «Τα Ελληνόπουλα δεν ξέρουν μόνο πως πρέπει να ζουν»

    Σαν σήμερα, 10 Μαΐου 1956, απαγχονίζονται οι ήρωες, Ανδρέας Δημητρίου και Μιχαλάκης Καραολής.

    «Το μόνο που λυπούμαι, είναι που δεν θα προλάβω να δω την Κύπρο μας ελεύθερη.» – Ανδρέας Δημητρίου.

    «Τα Ελληνόπουλα δεν ξέρουν μόνο πως πρέπει να ζουν. Ξέρουν και πώς να πεθαίνουν. Kαι πως την πατρίδα να τιμούν.» – Μιχαλάκης Καραολής.

    Λόγια δύο μεγάλων ηρώων. Μεγάλων όσο η δράση, η φήμη και η ανδρεία τους. Οι δύο πρώτοι της αγχόνης. Οι πρώτοι που αντιμετώπισαν την δειλία και είδαν το πραγματικό πρόσωπο του Άγγλου κατακτητή. Δύο ηρώων που η ιστορία τους ξεσήκωσε το πανελλήνιο.

    Στις 9 Μαΐου 1956, ο ελληνικός λαός της πρωτεύουσας ξεχύθηκε στους δρόμους των Αθηνών. Η κυβέρνηση Καραμανλή αγνοώντας τα δίκαια αιτήματα για ματαίωση του απαγχονισμού τους και Ένωση της Κύπρου με την Μάνα Ελλάδα, διέταξε την χρήση πραγματικών πυρών, με απολογισμό 265 τραυματίες και 4 νεκρούς (Ιωάννης Κωνσταντόπουλος, Φραγκίσκος Νικολάου, Ευάγγελος Γερόντης και Αστυφύλακας Κωνσταντίνος Γιαννακούρης).

    Ο Ανδρέας Δημητρίου, ως υπεύθυνος για την αρπαγή όπλων από τις στρατιωτικές αποθήκες Αμμοχώστου, στις οποίες εργαζόταν, υπήρξε καταλύτης στην εξόπλιση της ΕΟΚΑ. Καταδικάστηκε σε θάνατο στις 28 Νοεμβρίου 1955 έχοντας κατηγορηθεί για εκτέλεση Άγγλου στην Αμμόχωστο.

    Ο Μιχαλάκης Καραολής συνελήφθη έπειτα από ταυτοποίηση των πινακίδων του ποδηλάτου του μετά από την επιτυχημένη δολοφονία του προδότη ειδικού αστυνομικού Ηρόδοτου Πουλλή στις 28 Αυγούστου 1955. Φυλακίστηκε στις Κεντρικές Φυλακές και καταδικάστηκε σε θάνατο στις 28 Οκτωβρίου του 1955, ασχέτως αν η σφαίρα που τραυμάτισε θανάσιμα τον Πουλλή δεν ήταν δική του. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός πως στην δίκη του Καραολή, με τον Ραούφ Ντενκτάς να εμφανίζεται ως δημόσιος Κατήγορος, καταπατήθηκε κάθε αρχή δικαίου αφού ούτε βάσει των ψευδομαρτυριών δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία που να δικαιολογούν απόφαση εκτέλεσης.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου, δεν λησμονούμε τις θυσίες των ηρώων μας «δια την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού» και Ένωση με την μητέρα Ελλάδα, καθώς επίσης ούτε την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διέπραξε η Βρετανική Αυτοκρατορία κατά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, για τις οποίες ακόμα παραμένει ατιμώρητη. Οι θυσίες Καραολή και Δημητρίου μας προστάζουν να κρατήσουμε άσβεστη την φλόγα αγωνιστικότητας και αυτοθυσίας, μέχρι και την τελική λύτρωση της πατρίδας μας από οποιονδήποτε κατέχει παράνομα τα ιερά ελληνικά μας εδάφη, είτε ονομάζεται τουρκικός στρατός είτε βρετανικές βάσεις.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β

     

  • Μπόμπι Σαντς: Ο «Φυλακισμένος Βουλευτής» του ΙΡΑ

    Σαν σήμερα, 5 Μαΐου 1981, πεθαίνει από απεργία πείνας στις φυλακές Μέιζ της Βόρειας Ιρλανδίας, το μέλος του «Ιρλανδικόυ Δημοκρατικού Στρατού» (ΙΡΑ), Μπόμπι Σαντς. Ο θά­να­τος του απο­τέ­λε­σε σταθ­μό στην αιματοβαμμένη ιστο­ρία του αγώνα για ανε­ξαρ­τη­σία της Ιρ­λαν­δί­ας από την Μεγάλη Βρετανία.

    Το 1977, ο εικοσάχρονος Σαντς, μέλος του ΙΡΑ από το 1972, καταδικάζεται σε 14 χρόνια φυλάκισης για υπόθεση βομβιστικής επίθεσης και ανταλλαγής πυρών, χωρίς όμως να υπάρχουν επαρκή στοιχεία.

    Οι κρατούμενοι πολέμου της Βόρειας Ιρλανδίας, κατατάσσονταν από την τότε Βρετανική Κυβέρνηση σε ειδική κατηγορία περιορισμένων δικαιωμάτων, κάτι που οδήγησε σε άμεσες κινητοποιήσεις. Η αρχή έγινε με την «Διαμαρτυρία της Κουβέρτας», όταν οι κρατούμενοι αρνούνταν να φορούν στολές φυλακής, ζητώντας να μην εργάζονται για αυτήν, με κύρια αιτήματα την ελεύθερη συναναστροφή με τους υπόλοιπους κρατούμενους και το δικαίωμα να δέχονται επισκέψεις, γράμματα και δέματα μια φορά την εβδομάδα. Χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα, οι κινητοποιήσεις συνεχίστηκαν με νέο αίτημα αναγνώρισης τους ως «πολιτικούς κρατούμενους», αλλά και πάλι οι προσπάθειές τους ήταν ανεπιτυχείς. Με την επιτακτική ανάγκη για πιο δραστικές κινητοποιήσεις, ξεκινάει την 1η Μαρτίου 1981 η μεγάλη «Απεργία Πείνας της Πτέρυγας “Η”» με μπροστάρη τον Μπόμπι Σαντς. Πεπεισμένος, ότι μόνο ένας θάνατος θα μπορούσε να ευαισθητοποιήσει την διεθνή κοινότητα, και έτσι να ασκηθούν οι απαραίτητες πιέσεις προς την Βρετανική Κυβέρνηση για αποδοχή των αιτημάτων των κρατουμένων του ΙΡΑ, ο Σαντς γίνεται ο πρώτος που απορρίπτει την σίτισή του.

    «Δεν θα με λυγίσουν, καθώς η επιθυμία για ελευθερία και την ελευθερία του Ιρλανδικού λαού, βρίσκεται στην καρδιά μου. Θα φθάσει η μέρα, όπου όλος ο λαός της Ιρλανδίας θα έχει την επιθυμία για ελευθερία. Τότε θα αλλάξουν τα πράγματα».

     

    Ήταν τότε, που το κόμμα «Σιν Φέιν», η  πο­λι­τι­κή πτέ­ρυ­γα του ΙΡΑ, αποφασίζει να θέσει τον Μπόμπι Σαντς ως υποψήφιο στης εκλογές της 9ης Απριλίου 1981. Ο Σαντς, έπειτα από 40 μέρες απεργίας πείνας, κερδίζοντας περισσότερες από 30 000 ψήφους, εκλέγεται βουλευτής μέσα από την φυλακή, τραβώντας έτσι το ενδιαφέρων της κοινής γνώμης.

    Ο βουλευτής πλέον Μπόμπι Σαντς, έπειτα από 66 μέρες απεργίας πείνας, αφήνει την τελευταία του πνοή μέσα στην φυλακή, στις 5 Μαΐου 1981. Η κηδεία του εξελίσσεται σε διαμαρτυρία πέραν των 100 χιλιάδων ατόμων.

    Μετά από ακόμη 9 θανάτους, η λαϊκή κατακραυγή αναγκάζει την Βρετανική Κυβέρνηση να παραχωρήσει μερικά δικαιώματα στους εναπομείναντες κρατούμενους του ΙΡΑ, τερματίζοντας έτσι την απεργία στις 3 Οκτωβρίου 1981. Αν και ποτέ δεν αναγνωρίστηκαν επίσημα ως πολιτικοί κρατούμενοι, οι αγωνιστές του ΙΡΑ κατάφεραν μέσα από τις φυλακές να συγκεντρώσουν το ενδιαφέρων της κοινής γνώμης και των ΜΜΕ ανά το παγκόσμιο, καθώς και να ενδυναμώσουν την δραστηριότητα του ΙΡΑ.

    Οι δύο αγώνες απελευθέρωσης ενάντια στην αυτοκρατορία της Μεγάλης Βρετανίας, της ΕΟΚΑ και του ΙΡΑ, είναι ξεκάθαρα συσχετισμένοι. Αυτό, όχι μόνο από τις ομοιότητες στους σκοπούς και την ιστορία των αγώνων, αλλά και στις ομοιότητες των κακουχιών των αγωνιστών και των δύω λαών γενικότερα. Οι δύο οργανώσεις μάλιστα, έχουν και κοινές σελίδες ιστορίας, αφού κατάδικοι αγωνιστές της ΕΟΚΑ συνεργάστηκαν με κατάδικους αγωνιστές του ΙΡΑ στις φυλακές της Αγγλίας. Κύπριοι και Ιρλανδοί κατάδικοι λειτουργούσαν ως σύνολο, προστατεύοντας ο ένας τον άλλο και συμμετέχοντας σε κοινές απεργίας πείνας. Οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ μάλιστα, είχαν διδάξει σε αγωνιστές του ΙΡΑ την ελληνική γλώσσα, αλλά και μοιράστηκαν γνώσεις και τακτικές ανταρτοπόλεμου, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν αργότερα από το ΙΡΑ. Αποκορύφωμα των σχέσεων των αγωνιστών ήταν η απόπειρα απόδρασης από τις φυλακές «Γουέκφιλντ» τον Φεβρουάριο του 1957, όπου δραπέτευσε o Σίμους Μέρφυ.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ, θεωρούμε πως η ιστορία του Μπόμπι Σαντς και γενικότερα του ΙΡΑ, πρέπει να γίνει γνωστή σε κάθε Έλληνα. Η μορφή του Μπόμπι Σαντς επιβάλλεται να μείνει ως σύμβολο αγωνιστικότητας και πείσματος, καθώς οι πατρίδες μας ακόμα αναζητούν δικαίωση.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β

    «Ένα μήνυμα θέλω να δώσω στους αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Ζείτε βαθιά μέσα στην ψυχή μου, σε μια ανεπανάληπτη εποχή αγώνων. Αδέλφια συνεχίστε τον αγώνα σας ασταμάτητα μέχρι την νίκη» – Seamus Murphy 1986

  • Γενοκτονία των Αρμενίων: «Οι χριστιανοί καίγονταν σαν τα ζωύφια»

    Σαν σήμερα, το 1915 ξεκινά από τους τούρκους ένα σχέδιο εξόντωσης των Αρμενίων που κατοικούσαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Σύμφωνα με τις πλείστες πηγές, 1.5 εκατομμύριο Αρμένιοι σκοτώθηκαν από τους τούρκους και αρκετοί άλλοι εκδιώχθηκαν με βίαιο τρόπο. Η Γενοκτονία των Αρμενίων είναι ΓΕΓΟΝΟΣ, και κανείς δεν έχει δικαίωμα να το αμφισβητεί.

    Τον 15ο αιώνα η Αρμενία είχε περάσει στα χέρια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η μεταχείριση του Αρμένικου Λαού ήταν εξ’ αρχής άδικη. Τα δικαιώματα των Αρμενίων ήταν ελάχιστα. Ως κάθε λογικά σκεπτόμενος λαός, έτσι και οι Αρμένιοι προσπάθησαν να σηκώσουν κεφάλι, ξεκινώντας με εκστρατεία αποκατάστασης των βασικών πολιτικών τους δικαιωμάτων. Η κίνησή τους αυτή, και σε συνδυασμό με την Χριστιανική τους Πίστη, εναντίωσε ακόμη περισσότερο τους τούρκους απέναντι τους.

    Από το 1894 μέχρι το 1896 οι τούρκοι λεηλατούσαν τις πόλεις των Αρμενίων και δολοφόνησαν περίπου 300 χιλιάδες Αρμένιους. Το 1908, η άνοδος των Νεότουρκων στην κυβέρνηση έκανε τους Αρμένιους να πιστέψουν σε μια καλύτερη μεταχείριση. Αντιθέτως, αυτή η κυβέρνηση θεωρούσε τους μη-τούρκους και ειδικά τους χριστιανούς σαν μια σοβαρή απειλή για την αυτοκρατορία τους. Το 1914 όταν ξεκινούσε ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος η τουρκική κυβέρνηση διατυμπάνιζε ότι εθελοντικά τάγματα Αρμενίων τάχθηκαν στο ρωσικό αντίπαλο στρατόπεδο της Τουρκίας. Η εναντιοποίηση προς τους Αρμένιους αυξήθηκε δραματικά, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η “Ειδική Οργάνωση” από τους Νεότουρκους. Μια οργάνωση που αποτελείτο από δολοφόνους και πρώην κατάδικους. Την 24η Απριλίου το 1915, 250 επιφανείς Αρμένιοι φυλακίστηκαν και απαγχονίστηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Στην συνέχεια, άρχισε ο φρικιαστικός διωγμός των Αρμενίων με απάνθρωπα μέτρα και βασανιστήρια. «Οι χριστιανοί καίγονταν σαν τα ζωύφια» αναφέρει η βρετανική εφημερίδα “The Graphic” της εποχής. Δεν γλίτωσαν ούτε τα γυναικόπαιδα από τις κτηνωδίες. Οι γυναίκες βιάστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν ως σκλάβες, ενώ τα παιδιά απήχθησαν και δόθηκαν σε τουρκικές οικογένειες για να εξισλαμισθούν. Στο τέλος, τα περιουσιακά στοιχεία που κατασχέθηκαν χαρίστηκαν σε μουσουλμάνους, όπου κατοίκησαν στα σπίτια των Αρμενίων. Το 1922, απαριθμήθηκαν μόνο 388 χιλιάδες Αρμένιοι, οι οποίοι κατάφεραν να επιβιώσουν της Γενοκτονίας.

    Στις 15 Απριλίου 2015 το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο αναγνώρισε αυτή την σφαγή ως γενοκτονία, αλλά ακόμη ο Ερντογάν το αγνοεί επιδεικτικά, όπως άλλωστε είναι η πάγια πολιτική του. Τα κοινά στις κτηνωδίες, τον διωγμό και την πολιτική στάση των τούρκων εις βάρος του Αρμένικου και του Ελληνικού λαού είναι εμφανή. Οι Γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ποντίων, η Μικρασιατική Καταστροφή, η εισβολή και κατοχή της Κύπρου, όπως και η συνεχιζόμενη καταπίεση των Κούρδων, φανερώνουν ξεκάθαρα πως η Τουρκία τον 19ο αιώνα δεν έγραφε την ιστορία της,αλλά γέμιζε το ποινικό της μητρώο με βάρβαρα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ, απαιτούμε την άμεση και καθολική αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Είναι καιρός, τα εγκλήματα των τούρκων κατά των Αρμενίων, αλλά και των Ελλήνων και των Κούρδων, να φτάσουν στα αυτιά του κάθε ανθρώπου σε αυτόν τον πλανήτη. Όπως ούτε οι Αρμένιοι, αλλά ούτε και οι Κούρδοι, έτσι ούτε και εμείς έχουμε δικοινοτικό πρόβλημα. Τα πράγματα πρέπει να θέτονται ως έχουν, χωρίς να επαλείφονται με γλυκαντικές ουσίες: Γενοκτονία των Αρμενίων, Εισβολή και Κατοχή της Κύπρου.  Η Τουρκία πρέπει επιτέλους να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου και να δικαστεί για τα εγκλήματα της. Ούτως ή αλλιώς είναι καθήκον της ανθρωπότητας να το πράξει εις μνήμη των ψυχών που χάθηκαν εξαιτίας της τουρκική θηριωδίας και ακόμη ζητούν δικαίωση.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. ΗΒ

  • «ΟΧΙ» Όσες Φορές Κι Αν Χρειαστεί

    Σαν σήμερα, πριν από 15 χρόνια, οι Έλληνες της Κύπρου απέρριψαν το έκτρωμα εν ονόματι ”Σχέδιο Ανάν” με το συντριπτικό 76%. Συνάμα απέρριψαν το ρατσισμό, τη νομιμοποίηση της εισβολής, τη νομιμοποίηση των εποίκων, τη νομιμοποίηση της παράνομης κατοχής των περιουσιών μας και την υποταγή στον Τούρκο κατακτητή. Έστειλαν το μήνυμα στους πολιτικάντηδες του νησιού, καθώς και σε ολόκληρη την υφήλιο, ότι η Γη των Ελλήνων προγόνων μας ΔΕΝ είναι προς πώληση και ΔΕΝ πρόκειται να τουρκοποιηθεί με δική μας υπογραφή. Οι υποστηρικτές του Σχεδίου, έπειτα από προετοιμασία ετών, τεράστια προπαγάνδα, κοινωνικό διχασμό, απειλές και εκφοβισμούς για επερχόμενη «μικρασιατική καταστροφή», πήραν τελικά από την συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνισμού της Κύπρου την απάντηση, πως στη Γη που γέννησε τον Αυξεντίου και τον Παλληκαρίδη δεν χωράει η λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Ήταν η μόνη φορά που ο λαός μας ερωτήθηκε για την τύχη της Πατρίδας του και περήφανα απάντησε στον κάθε Νενέκο, πως ΤΟΥΤΗ Η ΓΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΗ.  

    Πέρασαν 15 χρόνια από την μέρα του ηχηρού «ΟΧΙ» του Ελληνισμού της Κύπρου και αυτοί που αντιστάθηκαν συνεχίζουν να δικαιώνονται μέχρι σήμερα, αφού τα όσα οι ΝΑΙνέκοι υποστήριζαν πως θα επέλθουν σε περίπτωση απόρριψης του σχεδίου, ακόμη τα περιμένουμε. Ούτε η Κυπριακή Δημοκρατία απομονώθηκε, ούτε Διχοτόμηση έγινε, ούτε αναβαθμίστηκε το ψευδοκράτος για αυτό τον λόγο. Εν αντιθέσει, στις 24 Απριλίου 2004, οι Έλληνες της Κύπρου απορρίπτοντας την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, απέρριψαν μια λύση άδικη και ρατσιστική, μια λύση που θα κατέλυε το  Ελληνικό στοιχείο στην Κύπρο, μια λύση που θα παρέδιδε την ολοκληρωτική κυριαρχία του Βόρειου τμήματος της Κύπρου στην Τουρκία όπως και συγκυριαρχία του Νότιου τμήματος. Μια λύση δοτή και σχεδιασμένη από τους διαχρονικούς εχθρούς της Πατρίδας μας, τους Τούρκους και τους Βρετανούς. Μια λύση που προσπαθούν εδώ και περίπου 50 χρόνια να μας επιβάλουν οι γνωστοί «φίλοι» μας. Αυτή ήταν λοιπόν η λύση που ο Κυπριακός Ελληνισμός με ένα βροντερό «ΟΧΙ», απέρριψε στις 24 Απριλίου του 2004!

    Από το 2004 εώς σήμερα, η ιδιαιτέρα μας Πατρίδα έφθασε να είναι αντιμέτωπη με την οικονομική κρίση, το σαθρό πολιτικό σύστημα, την εξωφρενική προπαγάνδα από τα ΜΜΕ και έτσι να είμαστε πλέον ξανά μάρτυρες στο θέατρο του παραλόγου. Οι ίδιοι που το 2004 απειλούσαν τον λαό, σήμερα κατέχουν την εξουσία και σερβίρουν ξανά τις ίδιες απειλές, ούτως ώστε να περάσουν ένα νέο «Σχέδιο Ανάν». Χωρίς καμιά δυσκολία κατάφεραν να πείσουν του πιστούς ακόλουθους τους, γνωστούς και ως κομματόσκυλα, πως η ΔΔΟ είναι η μόνη εφικτή, δίκαιη, μέχρι και «πατριωτική» λύση, για την «Απελευθέρωση» του νησιού. Τολμούν μάλιστα να χρησιμοποιούν και να διαχωρίζουν τους πρόσφυγες, στους Βαρωσιώτες, που δήθεν θα συμφέρει η λύση και θα επιστρέψουν στις πατρογονικές τους εστίες, και στους υπόλοιπους πρόσφυγες, που ενώ δεν θα επιστρέψουν ποτέ στα σπίτια τους, θα σταματήσουν να θεωρούνται πρόσφυγες. Είμαστε βέβαιοι όμως, πως ο κάθε πρόσφυγας θα απαντήσει καταλλήλως όταν έρθει ξανά η ώρα!

    Η κατάντια αυτού του σάπιου πολιτικού συστήματος καλά κρατεί εδώ και πολλά χρόνια στο νησί, ΜΑ ΑΝΤΕΞΑΜΕ. Αντέξαμε μια καταστροφική 5ετή διακυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια-ΑΚΕΛ, που έφτασε την οικονομία της Κύπρου στο πάτο, προσπάθησε να εξαλείψει κάθε τι Ελληνικό, δολοφόνησε 13 λεβέντες και κατήργησε κάθε όρο Δημοκρατίας. Συνεχίζουμε να αντέχουμε μια δεύτερη 5ετία με τον Νίκο Ανα(ν)στασιάδη στο πηδάλιο του κράτους. Με τον εντεταλμένο των ξένων συμφερόντων και του χρήματος, που προσπάθησε να μας πείσει το 2004 να υποστηρίξουμε το Σχέδιο Ανάν, που παρέλαβε ένα οικονομικά διαλυμένο κράτος και αντί να το βοηθήσει να ανακάμψει, προτίμησε στα γρήγορα να κλέψει τους Έλληνες της Κύπρου και που μέχρι σήμερα, αντιδημοκρατικά εργάζεται για την Ομοσπονδιοποίηση της Πατρίδας μας. Όσα ανδρίκελα κι αν βρεθούν να εξυπηρετήσουν τα ξένα συμφέροντα, όσο κι αν παρουσιάζουν το ψευτοδίλημμα «ΔΔΟ ή Διχοτόμηση» χαρακτηρίζοντας αυτούς που αντιτίθενται στη ΔΔΟ ως διχοτομιστές, όσο ρημαγμένος οικονομικά κι αν είναι τούτος ο λαός και του παρουσιάζουν την ΔΔΟ ως λύση οικονομικής σωτηρίας, ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΑΝΤΕΧΕΙ! Όποιοι κι αν έρθουνε καιροί, θα σταθεί περήφανος και θα φωνάξει ξανά σε κάθε νέο προδοτικό σχέδιο λύσης, πιο δυνατά, ένα ακόμη «ΟΧΙ».

    Ως ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου, δεν ξεχνούμε και υπενθυμίζουμε, προς πάσα κατεύθυνση, πως θα μας βρουν εμπόδιο μπροστά σε κάθε προδοτική δια-«λύση» τύπου ομοσπονδίας. Εξάλλου για αυτό ιδρυθήκαμε σαν Παράταξη και για αυτό θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε. Η αντίσταση μερικών φοιτητών στο Η.Β, το 2005, κατά της ομοσπονδίας στον απόηχο του Σχεδίου Ανάν και ο πόθος τους για Απελευθέρωση, ακόμη καλεί τον φοιτητόκοσμο να κρατήσει φραγμένο το δρόμο στα προδοτικά σχέδια κάθε ξεφτιλισμένου εθνομηδενιστή. Η Ελληνική Ιστορία του νησιού μας και ο λόγος ίδρυσης της Παράταξης μας, μας προστάζουν να συνεχίσουμε τον αγώνα για την διατήρηση της Εθνικής Ελληνικής μας ταυτότητας, τον αγώνα για την Απελευθέρωση της Πατρίδας μας, τον αγώνα για Αυτόνομη σκέψη.

    Δεν θα σταματήσουμε ΠΟΤΕ να απαιτούμε τα αυτονόητα (πλέον) από τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες: Αλλαγή πορείας και στρατηγικής για επίλυση του Εθνικού μας προβλήματος. Προώθηση της λύσης του Ενιαίου Κράτους στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Διασάφηση του Κυπριακού ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής από την Τουρκία και απομάκρυνση από την ιδέα του δικοινοτικού προβλήματος.

    Με τις δικοινοτικές συνομιλίες, τις υποχωρήσεις, το παζάρεμα της γης μας και την προώθηση της «Δ.Δ.Ο», δεν καταφέρνουμε τίποτα περισσότερο από την αναβάθμιση και την αναγνώριση του ψευδοκράτους, καθώς και την παράλληλη υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν ζητάμε κάτι παράλογο ή άδικο. Απλά, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να εφαρμοστεί το δίκαιο. Να ελευθερωθεί η Πατρίδα μας, χωρίς κατοχικά στρατεύματα και με τον τελευταίο πρόσφυγα να επιστρέφει στο σπίτι του. Μόνο τότε θα υπάρξουν πραγματικά οι αρχές της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ και της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

    Μέχρι τότε, «ΟΧΙ», ΞΑΝΑ, ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΙ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ!

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β.

    ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟΙ
     Η ΚΥΠΡΟΣ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ – ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • «Άστα τα παιδία…»

    Συμφοιτήτρια/Συμφοιτητή,

    Είμαστε στην δυσάρεστη θέση να αναγκαζόμαστε να τοποθετηθούμε για θέματα τα οποία ξεπερνούν κάθε όριο φαντασίας. Με ανακοίνωση της η παράταξη των πολλών προσωπείων, κατηγορεί δημόσια το ΜΕΤΩΠΟ Κύπριων Φοιτητών ΗΒ, χωρίς να αναλογίζεται την δίκη της δράση τα τελευταία χρόνια. Δεν μας μένει άλλη επιλογή από το να πάρουν την απάντηση τους, όπως τους αρμόζει.

    Ας θέσουμε λοιπόν κάποια πράγματα επι τάπητος.

    Κατηγορηθήκαμε από την ΦΠΚ Πρωτοπορία ΗΒ, ότι δεν προωθήσαμε κάποιο Εθνικό Θέμα. Φυσικά και χαιρετίζουμε την οποιαδήποτε προσπάθεια φίμωσης προπαγανδιστικών προσπαθειών εκ μέρους Τούρκων, όπως η κίνηση στο Πανεπιστήμιο του Manchester. Πέραν τούτου όμως, όταν θες να κανείς μια σοβαρή κίνηση και πραγματικά επιθυμείς να επιλυθεί το θέμα με την συμβολή όλων και όχι να το λύσεις εσύ για δίκη σου προβολή, προχωρείς στην χρήση κάθε δυνατού μέσου σε αυτή σου την προσπάθεια για να ενημερωθούν όλοι. Με ένα μήνυμα στο Facebook προς τους Προέδρους των Societies και οποίος το είδε καλώς, δεν πράττεις αυτό. Στη τελική ούτε στα πρακτικά των συνεδριάσεων της ΕΦΕΚ δεν υπήρχε αναφορά στο εν λόγω ζήτημα.

    Όπως και να ‘χει, ηγετικό στέλεγχος του ΜΕΤΩΠΟΥ ΚΦΗΒ και πιο συγκεκριμένα ο Αντιπρόεδρος της Παράταξης μας, σε συνομιλία του με τον Πρόεδρο της ΕΦΕΚ του ανέφερε χαρακτηριστικά «Όσο για το Manchester καλώς έπραξες». Το ότι θα ερχόσασταν να επιζητούσατε δημόσια επιβράβευση για τις πράξεις σας Πρωτοπόροι και εκ των υστέρων «βοήθεια», πραγματικά μας ξεπερνά. Βέβαια, η πράξη σας κουβαλάει και τεράστιο θράσος, από την στιγμή που όταν με μεγάλο αγώνα, ανακοινώσεις, προσωπικά τηλεφωνήματα και αμέτρητα μηνύματα για παρόμοιο θέμα, απλά δέσατε τα χέρια σας και το χαιρετήσατε εντός των πρακτικών της ΕΦΕΚ την περασμένη χρονιά. Πού είσασταν όταν έπρεπε να δράσετε για την Έκθεση Πανεπιστημίων στα Κατεχόμενα μας εδάφη; Μήπως το αφήσατε για να κάνετε την ίδια προσπάθεια με την νέα χρόνια για να φανεί ότι ΕΣΕΙΣ δράσατε για το θέμα; Πάντως ούτε αυτή την φορά είδαμε κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια επικοινωνίας ή δημοσίευσης (έστω και στα πρακτικά της ΕΦΕΚ) για να επιλυθεί το νέο ζήτημα. Συνεχίστε να προσπαθείτε να καπηλεύεστε αγώνες.

    Κατηγορούν οι της Πρωτοπορίας το ΜΕΤΩΠΟ, ως λασπολόγους. Αυτοί που καθημερινά πριν τις εκλογές κατηγορούσαν την μόνη αυτόνομη παράταξη ως νεολαία κομμάτων και ως λήπτες χορηγιών για συμφέροντα, γνωρίζοντας την αλήθεια, απλά για να εξυπηρετήσουν προεκλογικούς τους σκοπούς και να μας λασπολογήσουν. Μήπως η ανακοίνωση σας ήρθε ως απάντηση για την δημοσίευση περι της προσπάθειας σας να «κατακτήσετε» όλα τα societies των πανεπιστημίων στο ΗΒ; Σχετικά με τις ειρωνίες σας, λοιπόν, για την Αυτονομία μας θα σας πούμε το εξής, επειδή δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα και κανέναν. Για άλλη μια φορά σας τονίζουμε ότι, ΟΥΤΕ ΕΙΧΑΜΕ, ΟΥΤΕ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ποτέ σχέση ή χρηματοδότηση από οποιοδήποτε κόμμα. Όποιος πιστεύει το αντίθετο, ας παρουσιάσει επιτέλους κάποια επίσημη απόδειξη που να δείχνει το αντίθετο. Μπουχτίσαμε πλέον με την αβάσιμη καραμέλα σας. Ξέρουμε πως είναι αδύνατο να χωρέσει το στενό σας μυαλουδάκι ότι κάποιοι ακόμη μάχονται με μόνη δύναμη τα πιστεύω τους, αλλά καιρός είναι να το εμπεδώσετε γιατί καταντήσατε γελίοι. Σας βαρεθήκαμε!

    Κατηγορούν οι της Πρωτοπορίας το ΜΕΤΩΠΟ για αφάνεια τα τελευταία χρόνια. Αυτοί που πέρσι ακύρωσαν τις φοιτητικές εκλογές, αυτοί που κρατούσαν παράνομα τις θέσεις τους στον φοιτητικό σύλλογο και με αυτοδυναμία εξυπηρετούσαν την δίκη τους αντζέντα μέσω του Συλλόγου των Φοιτητών, αυτοί που αλλάζουν τις μάσκες σαν τα πουκάμισα. Κατηγορούν οι της Πρωτοπορίας για αποχή του ΜΕΤΩΠΟΥ από τα φοιτητικά δρόμενα. Αυτοί που βάζουν συνεδριάσεις της ΕΦΕΚ καθημερινές μέρες ή εν μέσω διακοπών για να βολεύει μόνο τους δικούς τους, αυτοί που ξέχασαν ότι η έδρα της ΕΦΕΚ ΗΒ είναι στο Λονδίνο, αυτοί που αρνούνται να κάνουν διαδύκτιακες συνεδρίες εν καιρώ που ο άνθρωπος πάτησε το πόδι του στο φεγγάρι.

    Κατηγορούν οι της Πρωτοπορίας πως η σελίδα του ΜΕΤΩΠΟΥ είναι «ιστορικό επετειολόγιο». Το λοιπόν, επειδή  κάπου αρχίσατε να ξεφεύγετε. Δεν πρόκειτε να δώσουμε λογαριασμό σε κανέναν υπέρμαχο της Ομοσπονδίας κατά πόσο οι υποστηρικτές της παράταξής μας, θέλουν να εκφράζουν τις σκέψεις τους και να γράφουν σχετικά με διάφορες Εθνικές Επετείους, για τους ήρωες μας ή για ότι άλλο τους απασχολεί και το δημοσιεύουμε στη σελίδα μας. ΟΥΤΕ ΝΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΑΣ ΝΙΩΘΟΥΜΕ, ΟΥΤΕ ΑΙΣΘΗΜΑ ΚΑΤΩΤΕΡΟΤΗΤΑΣ ΕΧΟΥΜΕ.  Προπάντων σε σχέση με  αυτούς που είναι υπέρμαχοι της ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ, αυτούς που 2 βδομάδες μετά το άνοιγμα του οδοφράγματος της Δερύνειας φώναζαν για τον Τάσο Ισαακ και τον Σολωμό Σολωμού, αυτούς που βάζουν το πατριωτικό τους προσωπείο όταν το ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ το απαιτεί κατά καιρούς.

    Τόλμησαν οι γελοίοι να χαρακτηρίσουν εμάς, ανήθικους. Περιμένετε μίσο λεπτό κομματόσκυλλα να σας εξηγήσουμε τι εστί ανήθικο. Ανήθικο είναι να προσπαθείς να εξαγοράσεις ψήφους! Κάποιοι φέτος, δεν προσπάθησαν να βοηθήσουν τον φοιτητή να κατέλθει στις κάλπες, αλλά λειτούργησαν ως ταξιδιωτικό γραφείο που προωθεί ταξιδιωτικά πακέτα όλων των ειδών.

    Ας αναλογιστούν λοιπόν οι της Πρωτοπορίας τις πράξεις τους, την απραγία τους και την βρωμιά τους πριν να ξαναπάρουν το ΜΕΤΩΠΟ ΚΦ ΗΒ στο στόμα τους. Ο φοιτητόκοσμος δεν θέλει να ασχολείται με τα κόμπλεξ σας, αλλά θέλει να βλέπει ουσιαστικό έργο. Καλή συνέχεια «κύριοι»…

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κύπριων Φοιτητών ΗΒ

    Υ.Γ. 1: Για όσους Πρωτοπόρους θεωρούν πως τιμούν τον αγώνα της ΕΟΚΑ, θα τους υπενθυμίσουμε πως Γρίβας και Κληρίδης, ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΜΑΖΙ. Αυτούσιο απόσπασμα από ομιλία του Αρχηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή σε εκδήλωση της ΕΦΕΚ Αθήνας εν έτει 1971, αφιερωμένο προς κάθε κομματικό υπάλληλο:

     «[…]κλείστε τα αυτιά σας στις σειρήνες του “εφικτού”, στις σειρήνες της δήθεν ενότητος και της ηρεμίας, γιατί χωρίς αγώνες δεν αποκτάται η νίκη, χωρίς αγώνες δεν υπάρχει πρόοδος[…] Μην κοιτάτε τί γίνεται στην Κύπρο και μήν απαισιοδοξείτε. Εκεί είναι ντροπή. Κοιτάτε σ’εμάς, κοιτάτε μπροστά, εδώ είναι η τιμή σας. Διότι μόνο με αυτό τον τρόπο θα είναι δυνατό να οικοδομήσουμε μια Κύπρο όπως τη θέλουμε, ελεύθερη, ενωμένη με την Ελλάδα… Πρέπει να είστε έτοιμοι να καταλάβετε τις θέσεις σας εις τας επάλξεις του αγώνος, ενωμένοι, πειθαρχημένοι, αποφασιστικοί. Και τότε να είστε βέβαιοι ότι όπως και κατά την εποχή της ΕΟΚΑ, ότι η λευτεριά η οποία πλανάται πάνω στους τάφους των σκοτωμένων παιδιών της, μή θέλουσα να τους εγκαταλείψει, θα αγκαλιάσει το άμοιρο και βασανισμένο νησί μας. Εις τον αγώνα αυτόν δε θα είστε μόνοι. Θα είναι μαζί σας το Πανελλήνιο. Θα είμαστε μαζί σας και εμείς, η παλαιά φρουρά, σημαιοφόροι και οδηγοί σας και τότε πράγματι σε σας θα ανήκει η τιμή, ότι ξεπλύνατε και την ντροπή με την οποία μας εκάλυψαν οι όλίγοι λιπόψυχοι και εκμεταλλευτές του αγώνος των παλληκαριών της ΕΟΚΑ, τα οποία τιμάμε σήμερα».

    Ναι «κύριοι», οι παρακαταθήκες του Αρχηγού, μας καλούν να συνεχίσουμε τον Αγώνα όσων θυσιάστηκαν!

    Υ.Γ 2: Πρωτοπόροι, την Ελένη Σταύρου τί την ποτίζετε;

    Υ.Γ 3: Όσον αφορά την «Κάρτα Φιλάθλου», έχετε και εκεί διαφορετική γραμμή από την Πινδάρου;

     

     

  • 1η Απριλίου 1955: «Διά Την Αποτίναξιν Του Αγγλικού Ζυγού»

    «Με την βοήθειαν του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν του αγγλικού ζυγού». – Πρώτη Προκήρυξη Αρχηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή (01/04/1955).

    Μέχρι το 1955 ο Ελληνικός λαός της Κύπρου προσπαθούσε με ειρηνικούς τρόπους να ελευθερωθεί από τον Άγγλο αποικιοκράτη, χωρίς όμως κάποια επιτυχία. Το Ενωτικό Δημοψήφισμα του 1φ950, με την συντριπτική πλειοψηφία του 95.71% υπέρ της Ένωσης, βρήκε απέναντι του τους άγγλους αποικιοκράτες, οι οποίοι ως κατακτητές δεν λειτουργούσαν βάση των επιθυμιών του Λαού. Ο πόθος για Ελευθερία και Ένωση με την μάνα Ελλάδα φούντωνε ολοένα και περισσότερο, οδηγώντας στην δημιουργία της ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών).

    Η ΕΟΚΑ με αρχηγό τον Γεώργιο Γρίβα Διγενή, πολέμησε μέσω ένοπλου Αγώνα για την απελευθέρωση της Κύπρου από τους Άγγλους, με απώτερο στόχο την Ένωση με την μάνα Ελλάδα. Σταδιακά δημιουργήθηκε η ΠΕΚΑ (Πολιτική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνος) και η ΑΝΕ (Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ) οι οποίες υπάγονταν στην οργάνωση.

    Ξημερώματα 1ης Απριλίου 1955, υπό τη μερική κάλυψη ενός πρωταπριλιάτικου αστείου, με εκρήξεις σε κυβερνητικά κτίρια, αστυνομικούς σταθμούς, τον ραδιοσταθμό και τις στρατιωτικές βάσεις Δεκέλειας, ξεκίνησε η δράση της ΕΟΚΑ. Ο Αγώνας θεμελιώθηκε με την θυσία του πρώτου αγωνιστή, Μόδεστου Παντελή. Σιγά σιγά ο Κυπριακός Ελληνισμός αγκάλιασε την προσπάθεια και εντάχθηκε στον πατριωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ. Ο Κυπριακός Ελληνισμός αγωνίστηκε για τα ιδανικά του, την ιστορία του και το μέλλον του, πολεμώντας και διαδηλώνοντας εναντίον του Άγγλου κατακτητή. Ο Κυπριακός Ελληνισμός, παρά της ποσοτικής έλλειψης έμψυχου και άψυχου υλικού, πορεύθηκε προς την νίκη. Οι Άγγλοι προχώρησαν στη λήψη σκληρών μέτρων προσπαθώντας να τσακίσουν το ηθικό των Κυπρίων. Βασάνισαν και δολοφόνησαν τους ήρωες μας, όμως ο Ελληνισμός της Κύπρου δεν πτοήθηκε. Αντιθέτως, οι αγωνιστές μας με την ανιδιοτέλεια που τους διακατείχε, και άσβεστη την δίψα για Απελευθέρωση και Ένωση, συνέχιζαν να αγωνίζονται.

    Η Βρετανική κυριαρχία τερματίστηκε με την συμφωνία «Ζυρίχης-Λονδίνου» στις 19 Φεβρουαρίου 1959, με αντάλλαγμα όμως την παραχώρηση βάσεων στους Άγγλους. Μια συμφωνία που προέβλεπε την ανεξαρτησία της Κύπρου με εγγυήτριες δυνάμεις την Ελλάδα, την Αγγλία και την Τουρκία. Η ενωτική φωνή δεν εισακούστηκε και ο τελικός στόχος για Ένωση με την Ελλάδα δεν επιτεύχθηκε ποτέ. Το ουσιαστικό αποτέλεσμα αυτής της συμφωνίας, ήταν η μετέπειτα εισβολή της Τουρκίας στην χώρα μας και η κατοχή του 37% του νησιού μας μέχρι και σήμερα από τον τουρκικό ζυγό.

    Το 1989, η 1η Απριλίου αναγνωρίζεται και επίσημα ως εθνική επέτειος της έναρξης του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ μετά από ψήφισμα στην Κυπριακή βουλή. Ως Έλληνες της Κύπρου, οφείλουμε να θυμόμαστε και να τιμούμε τον ιστορικό αγώνα της ΕΟΚΑ και τους ήρωες που αγωνίστηκαν για μια Κύπρο Ελεύθερη και Ελληνική. Δυστυχώς, το αποτέλεσμα δεν ήταν το επιθυμητό, αφού αντί για Ένωση με την Ελλάδα, πήραμε ελεγχόμενη «ανεξαρτησία»με εγγυήτριες δυνάμεις τους κατακτητές, Τουρκία και τους Αγγλία.

    Και φτάνουμε στο σήμερα… όπου το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να μας πλασάρει ότι η μοναδική λύση για το Κυπριακό Πρόβλημα είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Μια λύση-διάλυση, η οποία παραγράφει την εισβολή, την κατοχή και τα εγκλήματα που έγιναν κατά του Κυπριακού Ελληνισμού.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Η.Β, καλούμε τον λαό να κλείσει τα αυτιά του σε αυτούς που καπηλεύονται τις Εθνικές μας γιορτές για να μαζέψουν ψήφους. Αυτούς που βάζοντας τα πατριωτικά τους προσωπεία, φαίνεται να τιμούν τον αγώνα της ΕΟΚΑ μόνο στα μνημόσυνα και τις εκδηλώσεις, ενώ τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου προσκυνούν τον κατακτητή και ξεπουλάνε το νησί μας. Αυτούς που οι αγωνιστές μας δεν θα υποστήριζαν αλλά θα πολεμούσαν. Είναι καθήκον μας προς την ιστορία, να κρατήσουμε άσβεστη την φλόγα για την λευτεριά του νησιού μας, όπως ακριβώς μας δίδαξαν οι πρόγονοί μας και να αγωνιστούμε για την απελευθέρωση του νησιού μας από τους κατακτητές.

    Με φάρο τον αγώνα της ΕΟΚΑ, καλούμαστε να εναντιωθούμε σε κάθε λύση τύπου «Ανάν» και «Δ.Δ.Ο». Γιατί κανένας ήρωας δεν αγωνίστηκε για ομοσπονδία. Γιατί οι ήρωες μας δεν προσκύνησαν κανένα κατακτητή. Γιατί οι ήρωες μας αγωνίστηκαν «διά την αποτίναξιν του αγγλικού ζυγού», Απελευθέρωση και Ένωση.

    Γραφείο Τύπου Μετώπου ΚΦΗΒ

  • Στυλιανός Λένας: Ο «Κρουπ» της ΕΟΚΑ

    Σαν σήμερα, 28 Μαρτίου 1957, αφήνει την τελευταία του πνοή στο στρατιωτικό νοσοκομείο Ακρωτηρίου, ο αγωνιστής Στυλιανός Λένας.

    «Στο εργαστήρι του ήλιου, εκεί να φτιαχνεις χειροβομβίδες από φως και ελπίδα, εκεί σε βρήκε η λευτεριά, Στυλιανέ Λένα, «Ψαρέ» ή «Γίγαντα». Έτσι, η λευτεριά σε φώναξε, έτσι και σε πήρε. Αυτή που τους ήρωες, παιδιά της, τους θέλει ζωντανούς ή νεκρούς. Μα τούτο σημασία δεν έχει,  η πόρτα της αθανασίας άνοιξε, η πύλη των ηρώων είναι δικιά σου, Στυλιανέ Λένα.»

    Ο Στυλιανός Λένας γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1931 στα Χανδριά. Γονείς του ο Χριστοφής και η Αθηνά, ενώ είχε και άλλα 4 αδέλφια. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Χανδριών και σε ηλικία 13 χρονών μετακινήθηκε στη Λευκωσία, όπου εργάστηκε στα εργαστήρια σιδηροκατασκευών του θείου του, Προκόπη Λένα. Στη συνέχεια μαθήτευσε στις Τεχνικές Σχολές Λέρου από όπου και αποφοίτησε. Ο Λένας ήταν στέλεχος της ΟΧΕΝ και διακρινόταν για τη βαθιά χριστιανική του πίστη, την τόλμη και την επινοητικότητά του.

    Με την έναρξη του αγώνα ο Λένας ήταν ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες της Λευκωσίας και στην αντάρτικη του πορεία, έδρασε με τα επαναστατικά του ονόματα, «ΨΑΡΟΣ» και «ΓΙΓΑΝΤΑΣ». Οι Άγγλοι τον αποκαλούσαν «Κρουπ» της ΕΟΚΑ και τούτο γιατί ήτο άριστος κατασκευαστής χειροβομβίδων.

    Το κατευόδιο της μάνας του της Αθηνάς, όταν βγήκε αντάρτης ήταν το εξής: «Σύρε παιδί μου στο καλό,να πα’ να πολεμήσεις, σου δίνω γιε μου την ευχή,με δόξα να γυρίσεις».

    Στις 8 Ιουλίου 1955, οι Άγγλοι επικήρυξαν τον Λένα έναντι του ποσού των 5.000 λιρών. Έτσι έγινε ο δεύτερος καταζητούμενος μετά τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Τον Αύγουστο του 1955 κατέφυγε στη Λύση, όπου κατόπιν εντολής του Διγενή ανέλαβε την εκπαίδευση των εφεδρικών ομάδων δολιοφθορέων του τομέα Αμμοχώστου. Στη συνέχεια μετακινήθηκε στην περιοχή του Πενταδακτύλου, όπου  συνενώθηκε με την ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου και έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον των Άγγλων. Το Νοέμβριο του 1955, με την ανάθεση του τομέα της Πιτσιλιάς στον Αυξεντίου, τον ακολούθησε και ο Λένας, αναλαμβάνοντας, ως ένας από τους υποτομεάρχες του έχοντας την ευθύνη για την περιοχή της νότιας Πιτσιλιάς.

    Μετά τις προδοσίες στην Πιτσιλιά, τον Ιανουάριο του 1957, ο Λένας οδήγησε την επταμελή ομάδα των ανταρτών του σε ασφαλέστερο καταφύγιο στην ημιορεινή περιοχή της Γεράσας. Στη συνέχεια, άφησε το μεγαλύτερο μέρος της ομάδας του στον Άγιο Μάμα και ο ίδιος μαζί με τον Παναγιώτη Αριστείδου ανέβηκαν στην Ποταμίτισσα για να μετακινήσουν οπλισμό, ώστε να αποφευχθεί η ανεύρεσή του μετά και από τις προδοσίες που προηγήθηκαν. Διέμεναν σε ένα κατάλληλα διαμορφωμένο λαγούμι νερού στην περιοχή Λειβαδιές έξω από το χωριό Ποταμίτισσα.

    Χαράματα της 17ης  Φεβρουαρίου 1957, ανήμερα Κυριακής, ήρθε από την Ποταμίτισσα ο σύνδεσμος τους, Σάββας Παμπακάς, και παρέδωσε στον Λένα ένα μήνυμα το οποίο τον στενοχώρησε. Στο μήνυμα αναφερόταν ότι η υπόλοιπη ομάδα του ξεκίνησε από τον Άγιο Μάμα για να τον συναντήσει, παρά τις προηγούμενες διαταγές του να παραμείνει στη Γεράσα μέχρι να τους ειδοποιήσει για αναχώρηση.  Ο Λένας έστειλε απαντητική επιστολή προς τα μέλη της ομάδας του, με την οποία τους διέτασσε να μην έρθουν στην Ποταμίτισσα γιατί ήταν πολύ επικίνδυνο. Ο Σάββας Παμπακάς είχε διαταγές από τον Λένα να επιστρέψει στις 11:00 π.μ. Μόλις επέστρεψε, ο Λένας του ζήτησε να τον συνοδεύσει στον Αμίαντο με σκοπό να κατασκευάσει ηλεκτρικούς πυροκροτητές.

    Ο Σάββας Παμπακάς που συνόδευε τον Λένα αναφέρει τα ακόλουθα:

    «Αναχωρήσαμε με τον Λένα άοπλοι από το κρησφύγετο για τον Αμίαντο.  Μόλις απομακρυνθήκαμε διακόσια περίπου μέτρα ακούσαμε ένα δυνατό «αλτ» και συγχρόνως είδαμε Άγγλους στρατιώτες να σηκώνονται πίσω από παρακείμενους θαμνους. Τότε ο Λένας άρχισε να τρέχει προς τα κάτω και εγώ προς την αντίθετη κατεύθυνση. Οι Άγγλοι άρχισαν να βάλλουν καταιγιστικά πυρά εναντίον μας. Οι σφαίρες έπεφταν δίπλα μου. Μια σφαίρα χτύπησε σε πέτρα και εξοστρακίστηκε πληγώνοντας με ελαφρά στο πόδι. Εγώ προσπάθησα να τρέχω έχοντας ένα μικρό πεύκο μεταξύ μου και των Άγγλων στρατιωτών για να έχω κάποια κάλυψη.   Ακολούθησα ένα παρακείμενο αργάκι τρέχοντας σκυφτός και έφθασα στον ποταμό του χωριού, πέρασα αντίκρυ και ανηφόρησα προς τα βουνά που βρίσκονται στην αντίθετη πλευρά του χωριού οπότε κατέβηκα στο χωριό για να ειδοποιήσω δύο αντάρτες που ήταν εκεί να φύγουν».

    Ο Λένας μεταφέρθηκε στο στρατιωτικό νοσοκομείο Ακρωτηρίου, όπου επί 39 ημέρες, περισσότερο βασανίστηκε παρά νοσηλεύτηκε. Απεβίωσε το απόγευμα της 28ης Μαρτίου του 1957 στα χέρια του πατέρα του σε ηλικία 24 ετών. Τάφηκε από τους Άγγλους στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας υπό το φόβο λαϊκών εκδηλώσεων.

    Σε συζήτηση με την αδερφή του κατά την διάρκεια του αγώνος ο Λένας δήλωσε: 

    «Εγώ να επιζήσω του αγώνος είναι αδύνατο. Θα πεθάνω για την Ελευθερία της Κύπρου.»

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Η.Β, δηλώνουμε ακράδαντα πως οι θυσίες του Στυλιανού Λένα και όλων των ηρώων της ΕΟΚΑ δεν πήγαν χαμένες. Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την τελική δικαίωση, μέχρι να επιτευχθεί ο απώτερος σκοπός, μέχρι την απόλυτη ελευθερία του Κυπριακού Ελληνισμού.

    Η επιγραφή στο μνημείο του ήρωα στην Ποταμίτισσα αναφέρει «ΣΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ ΤΑ ΑΛΩΝΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΝΙΚΗΣΑΤΕ, ΣΤΙΣ ΔΑΦΝΕΣ ΤΩΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ ΑΝΑΠΑΥΘΕΙΤΕ.». Μας δείξατε το δρόμο ήρωες μας, αναπαυθείτε, εμείς συνεχίζουμε τον Αγώνα σας!

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β

  • 25η Μαρτίου: Ημέρα Επανάστασης

    25η Μαρτίου 1821… Ημέρα Επανάστασης. Ημέρα Εθνικής Περηφάνιας. Ημέρα Ελληνικής Επανάστασης!

    Σαν σήμερα, την 25η Μαρτίου του 1821, ο τότε υποδουλωμένος Ελληνισμός σηκώνει κεφάλι κατά του κατακτητή του, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτή ήταν και η αρχή της εθνικής παλιγγενεσίας που ολοκληρώθηκε έπειτα από έναν αγώνα διάρκειας εννέα ολόκληρων χρόνων. Έναν αγώνα σκληρό, άνισο, με περιόδους κάμψης και κατάπτωσης, αλλά και συνάμα ένα αγώνα ηρωικό, με επακόλουθο την ίδρυση του Ελλαδικού κράτους το 1830.

    Το 1814-1820 ιδρύεται στην «Οδησσό» η «Φιλική Εταιρεία» με απώτερο σκοπό την προετοιμασία της επανάστασης. Ο τότε Αξιωματικός του Τσαρικού Στρατού Αλέξανδρος Υψηλάντης είχε ορισθεί ως ο γενικός επίτροπος της «Ανώτατης Αρχής της Φιλικής Εταιρείας», έχοντας το «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος» ως τίτλο για την επαναστατική του προκήρυξη. Με λάβαρο την Ορθοδοξία οι Έλληνες πρόγονοί μας πήραν τα άρματα για να αξιωθούν λευτεριά, για να μεταφέρουν στους υπόλοιπους λαούς πως οι Έλληνες δεν δύναται να παραμείνουν σκλάβοι των Οθωμανών, ξεσηκώνοντας ένα τεράστιο Φιλελληνικό κίνημα σε όλη την Ευρώπη.

    Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Αθανάσιος Διάκος, Μπουμπουλίνα είναι μερικοί από τους χιλιάδες ήρωες που κατόρθωσαν να εντάξουν την Ελλάδα στον πολιτικό χάρτη των ανεξάρτητων κρατών της γης. Από τους κυριότερους εκπροσώπους του Επαναστατικού κινήματος υπήρξε ο Ρήγας Βελεστινλής (Φεραίος), ο οποίος στον περίφημο του «Θούριο» εξάφρασε χαρακτηριστικά τον πόθο του Ελληνικού Λαού και ξεσήκωνε τους Έλληνες να σηκώσουν κεφάλι. “Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή”.

    «Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.»
    Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Πνύκα 8/10/1838

    Να επιχειρείς κάτι τόσο απομακρυσμένο, έχοντας ως μοναδικό όπλο την δύναμη της ψυχής, αποτελεί από μόνο του παράδειγμα προς μίμηση. Δυστυχώς όμως, 198 χρόνια μετά, επικρατεί απείθαρχα και μας «ηγούνται» ανιστόρητοι πολιτικάντηδες , οι οποίοι με τις προδοτικές τους αποφάσεις ξεπουλούν την πατρίδα μας στο βωμό του χρήματος και της εξουσίας. Τότε, οι Έλληνες πολεμούσαν για την ελευθερία. Τότε, το Ελληνικό Γένος ξεσηκώθηκε και επαναστάτησε. Τότε, η Ελλάδα νίκησε. Τώρα, η ηγεσία των Ελλήνων κάνει ακριβώς το αντίθετο, κάνει να πάντα για να ζούμε σκλαβωμένοι και ξεπουλημένοι, διαγράφοντας την ιστορία και την εθνική ταυτότητα. Ο ξεπεσμός των πολιτικών μας προσώπων όμως συνεχίζεται σε ποικίλα επίπεδα. Καθημερινά πολιτικά πρόσωπα, περνούν την πράσινη γραμμή και συζητούν περι συμβιβασμού με τον εχθρό. Καθημερινά ξεχνούν τις θυσίες των ηρώων μας και αγνοούν τις προκλήσεις των τούρκων, υποδουλωμένοι στον Ερντογάν. Καθημερινά υπογράφουν συμφωνίες ξεπουλώντας κάθε ιδανικό και αξία που μας χάρισε η ιστορία μας. Η εθνική συνείδηση όμως, μας υπενθυμίζει πως η χώρα δεν είναι εταιρεία «Περιορισμένης Ιστορικής Ευθύνης».

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Η.Β νιώθουμε το καθήκον, μια μέρα σαν κι αυτή, να τιμήσουμε όσους θυσιάστηκαν για το ιδανικό της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, καλόντας τους απανταχού Έλληνες σε αγώνα αντίστασης, ,αγώνα για τα δίκαια του Ελληνισμού, αγώνα για Ελευθερία! Έναν αγώνα ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ. Πιστοί στις παρακαταθήκες του οπλαρχηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και όσων θυσιάστηκαν για την Ελευθερία του Ελληνικού έθνους κατά τους αιώνες, όσους θυσιάστηκαν για την απελευθέρωση των εδαφών αυτού και ειδικά της ιδιαίτερης μας Πατρίδας, της Κύπρου και την Ένωση αυτής με τη Μητέρα Ελλάδα, απαντάμε σε όσους μας χαρακτηρίζουν τρελούς και ουτοπιστές: «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελλούς. Ἡμεῖς, ἂν δὲν εἴμεθα τρελλοί, δὲν ἐκάναμεν τὴν ἐπανάστασιν […].»

    Ζήτω η 25η Μαρτίου! Ζήτω 1821! ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!


    Χρόνια Πολλά σε όσους Έλληνες ΔΕΝ λυγίζουν, ΔΕΝ προσκυνούν και ΔΕΝ συμβιβάζονται!

    Γραφείο Τύπου Μετώπου Κ.Φ. Η.Β

    Υ.Γ: Όσο για τους «ΝΑΙνέκους» του τότε και του σήμερα, «ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ», όπως ακριβώς διέταξε και ο Στρατηγός Κολοκοτρώνης!