«Εγώ το βρίσκω, να’ ναι πολύ πολιτικό»

Μικαέλλα Λοΐζου
Ιδρυτικό Μέλος & Δημοσιογράφος «Σημερινής»
23 Ιανουαρίου 2010 *

Δεν θυμάμαι και πολλά από τη νύχτα της 11ης Ιανουαρίου. Θυμάμαι τον αρχισυντάκτη μου να εμφανίζεται κάποια στιγμή, γύρω στις 8:30 και να με ρωτά: «Μικαέλλα μου αργείς;». «Δεν ξέρω Τζιώρτζιο», απάντησα, «ακόμα να βγει κάτι από τα κατεχόμενα. Τα Ηνωμένα Έθνη δεν μιλούν». Ήθελε, προφανώς, να κλείσουμε πρωτοσέλιδο. Και τί άλλο θα μπορούσε να αποτελέσει κύριο θέμα, εκτός από την έναρξη των εντατικών διαπραγματεύσεων, στην έκδοση της επόμενης ημέρας;

«Άνανδρη δολοφονία- Σκότωσαν εν ψυχρώ τον Άντη Χατζηκωστή- Θα είσαι για πάντα μαζί μας- Δεν υποκύπτουμε στην τρομοκρατία», έγραφε το πρωτοσέλιδο της «Σημερινής» την Τρίτη 12 Ιανουαρίου. Όλα όσα εκτυλίχθησαν εκείνο το βράδυ, αλλά και τις ημέρες που ακολούθησαν, δεν έχουν ταξινομηθεί ακόμα σωστά στο μυαλό μου. Κλάματα πολλά, λυγμοί. Κάτι ηλίθιες ερωτήσεις, απ’ αυτές που ο κόσμος κάνει όταν είναι πολύ σοκαρισμένος για να πει κάτι λογικό. «Τί εννοείς επαίξαν τον Άντη; Με όπλο δηλαδή;» Κι άλλα κλάματα. Αντί συνομιλίες, έγραφα κάτι πράγματα εντελώς σουρεάλ. Ήταν, λέει, 7:00 το βράδυ, την ώρα που σελιδώνουμε, την ώρα που οι άλλοι μοντάρουν τα τελευταία πλάνα του δελτίου, και βγήκαμε στο δρόμο –δεν ξέρω πόσες εκατοντάδες- και κρατούσαμε άσπρα λουλούδια και πολλά κεριά, που τ’ αφήσαμε τελικά εκεί που σκότωσαν τον Άντη. «Εκεί που σκότωσαν τον Άντη… Που σκότωσαν τον Άντη... Σκότωσαν τον Άντη...Τον Άντη…».

Με ποιο κίνητρο θα μπορούσε κάποιος να δολοφονήσει τον Άντη Χατζηκωστή; Τον Άντη που ήταν φίλος με όλους. Τον Άντη που πάντα χαμογελούσε. Τον Άντη μας. Όσες φορές και αν υποβαλλόταν η ερώτηση, κανείς, πέραν από διάφορους αισχρούς κουτσομπόληδες, που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, δεν μπορούσε να απαντήσει. Και ούτε ακόμα κάποιος μπορεί να πει με σιγουριά.  Πλην ενός: του Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Άντρου Κυπριανού, ο οποίος ξέρει σίγουρα ποιο είναι το κίνητρο για το οποίο ΔΕΝ τον σκότωσαν.

«Έχω παρατηρήσει ότι πολιτικά πρόσωπα, δημοσιογράφοι, που καθοδηγούμε την κοινωνία και διαμορφώνουμε αντιλήψεις, έχουμε, κατά την άποψή μου, συμπεριφερθεί με τρόπο που έχει δηλητηριάσει την κυπριακή κοινωνία και αναφέρομαι σε δηλώσεις που είχαν γίνει την πρώτη στιγμή της δολοφονίας και παρέπεμπαν σε πολιτικά κίνητρα. Νομίζω ότι αυτό θα πρέπει να μας γίνει μάθημα και να συμπεριφερόμαστε υπεύθυνα. Νομίζω ότι κάποιοι θα έπρεπε να απολογηθούν προς τον κυπριακό λαό για αυτά που έχουν διατυπώσει στο αρχικό στάδιο», είπε ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ.

Ακόμα μου φαίνεται αδιανόητο. Ο ηγέτης του κυβερνώντος κόμματος δυσκολεύεται, προφανέστατα, να αντιληφθεί, γιατί η δολοφονία του Άντη Χατζηκωστή έχει χροιά πολιτική, ακόμα και αν αποδειχθεί ότι δεν είχε πολιτικά κίνητρα. Γιατί έχει χαρακτήρα πολιτικό, ο οποίος δεν χρειάζεται πολιτικά κίνητρα για να υφίσταται.  Δυσκολεύεται ένας από τους πρωταγωνιστές της κυπριακής πολιτικής σκηνής, να κατανοήσει γιατί μια πράξη μπορεί να είναι πολιτική, ακόμα και αν αποδειχθεί ότι δεν είχε πίσω της πολιτικά ελατήρια. Και δυσκολεύεται να καταλάβει γιατί όλοι οι άλλοι το κατάλαβαν, εκτός από τον ίδιο!  «Σε τί κόσμο ζούμε;», θα ρωτούσα, αν δεν με προλάβαινε ο Πρόεδρος της Βουλής Μάριος Καρογιάν, ο οποίος δήλωσε λίγη ώρα μετά τη δολοφονία ότι «ζούμε σε κάποιες φάσεις ζούγκλας». Κι όμως, επί της ουσίας, αυτό έχει δηλώσει ο Άντρος Κυπριανού, ο οποίος, λίγες μέρες πριν –και με τον πλέον επίσημο τρόπο, από το βήμα της Βουλής των Αντιπροσώπων- είχε λίγο ή πολύ ανακοινώσει ότι  μεθοδεύεται «φυσική εξόντωση» του Προέδρου Χριστόφια, με την πρωτότυπη μέθοδο του πατήματος ενός κουμπιού του πληκτρολογίου κάποιων μπλόγκερ! Και μάλιστα το θεωρούσε και παράξενο που τον κατέκριναν για το γεγονός.

Τί αγνοεί ή κάνει πώς δεν ξέρει, λοιπόν, ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ;  Ότι ο Άντης Χατζηκωστής είχε, χωρίς μάλιστα να το επιδιώξει ποτέ, την ταυτότητα του πολιτικού ανδρός, λόγω της φύσεως της θέσης που κατείχε και δολοφονώντας τον άνθρωπο Άντη, δολοφονήθηκε ταυτόχρονα και η πολιτική του ιδιότητα; Ότι ο Άντης Χατζηκωστής, μαζί με μια χούφτα άλλους, είναι που συνθέτουν την τέταρτη εξουσία στην Κύπρο και οι σφαίρες που κτύπησαν τον Άντη, «έπιασαν ξυστά» όλους όσους ανήκουν στην νευραλγική αυτή ομάδα, η οποία εκτός από κοινωνός της πολιτικής είναι και παραγωγός της; Ότι τα μέσα του συγκροτήματος ΔΙΑΣ και ΣΙΓΜΑ, και κυρίως η «Σημερινή» και το «Ράδιο Πρώτο», αποτελούν δύο από τις πιο δυνατές φωνές μίας συγκεκριμένης πολιτικής γραμμής και επί σειρά ημερών αντί να ασχολούνται με τα πολιτικά τεκταινόμενα, βρίσκονταν στην διαδικασία της κατανόησης του αδιανόητου;  Όποια και αν ήταν τα κίνητρα που έκοψαν το νήμα της ζωής του Άντη Χατζηκωστή, κ. Κυπριανού, δεν ήταν αυτά πολιτικά γεγονότα, τα οποία προσέδιδαν χροιά πολιτική στη δολοφονία; Ποιος κρατάει το μπουκαλάκι με το δηλητήριο, αλήθεια; Αυτός που ρίχνει στάχτη στα μάτια, για να το πετάξει ανενόχλητος στο σερβιρισμένο φαγητό ή αυτός που με παρρησία επισημαίνει τις ωμές αλήθειες;

Ο Άντρος Κυπριανού, με το γνωστό ΑΚΕΛικό και κυβερνητικό στυλ του κατόχου της απόλυτης αλήθειας,  μας κάλεσε να διδαχθούμε και να συμπεριφερθούμε υπεύθυνα. Φαίνεται ότι ο ίδιος θεωρεί υπεύθυνη συμπεριφορά να προτρέχεις των δικαστικών αποφάσεων και να βγάζεις συμπεράσματα βασισμένα σε ενδείξεις. Κάλεσε, δε, σε απολογία όλους όσους έσπευσαν να προβάλουν τους ισχυρισμούς εκείνους, που βρίσκονται στην πρώτη θέση της ιεραρχίας της λογικής, επειδή κρίνει, κατά τα φαινόμενα, πως έπρεπε να κάνουν τα στραβά μάτια, διότι μπορεί να αποδειχθούν αβάσιμοι στην πορεία των ερευνών.  Θα υπάρξει, όμως, κάποια έρευνα, που θα αποδείξει ότι ο Άντης Χατζηκωστής δεν είχε ταυτότητα πολιτική; Θα υπάρξει κάποια έρευνα, που θα αποδείξει ότι δεν ήταν μεγαλοεκδότης και καναλάρχης, κοινωνός και παραγωγός πολιτικής; Θα υπάρξει, έστω, κάποια έρευνα, που θα αποδείξει πως η πολιτική φωνή των μέσων του δεν πνίγηκε, για λίγες μέρες έστω, στο παράπονο και στον συγκλονισμό; Να μας την δείξετε, κ. Κυπριανού, όταν περατωθεί, να διδαχθούμε από τη ΑΚΕΛική σας σοφία.

«Που λέτε φίλοι, εγώ το βρίσκω, να’ ναι πολύ πολιτικό…»

Υ.Γ. Λίγες ώρες πριν το «Προπύργιο» ετοιμαστεί, έγιναν δύο νέες συλλήψεις που σχετίζονταν με την υπόθεση Άντη Χατζηκωστή. Ούτε μια τελεία δεν αλλάζουν όμως από το πιο πάνω κείμενο. Εάν αποδειχθεί πως είμαστε έρμαια της «δικτατορίας του μπικουτί», το θέμα θα γίνει πολύ πιο πολιτικό, γιατί θα πρέπει να ληφθούν κάποιες γενναίες πολιτικές αποφάσεις. Αποφάσεις που θα αποκαταστήσουν το χαμένο αίσθημα ασφάλειας των πολιτών, αποφάσεις που θα διορθώσουν την παραπαίουσα εικόνα της πολιτείας και των θεσμών της,  αποφάσεις που θα βάλουν ένα τέλος στην ζουγκλοποίηση της κοινωνίας μας.  

   * το άρθρο δημοσιεύθηκε στο 'Προπύργιο', 23/01/2010