H «λογική» της Διζωνικής

nicolasΦτάνοντας σήμερα στο 2016 και την Κυπριακή Δημοκρατία να μετρά σχεδόν 57 χρόνια ζωής, αναμέναμε πως η πολιτικοί (αλλά και οι πολιτική τους) θα γίνονταν πιο «συμβατοί» με την κοινωνία του σήμερα. Αντιλαμβανόμαστε πως ουδείς δεν μπορεί να είναι αλάνθαστος ή να προβλέψει το μέλλον, αλλά τα στοιχεία αυτά δεν αποτελούν συγχωροχάρτι πάσης φύσεως λάθους, ειδικά όταν το συγκεκριμένο λάθος επανεμφανίζεται επίμονα επί πολλά κατά σειρά χρόνια. Ο λόγος φυσικά για την πρόταση λύσης στη βάση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας την οποία ο κυπριακός λαός απέρριψε ξεκάθαρα το 2004 μέσα από το δημοψήφισμα «Ανάν».

Ρίχνοντας μια ματιά στα πολιτικά μας κόμματα κατά την τελευταία δεκαετία, παρατηρούμε πως ο τόπος μας βίωσε μια αποτυχημένη και καταστροφική «αριστερά» σε όλους τους τομείς, ένα συνηθισμένο παθητικό «κέντρο» το οποίο ονειρευόταν την «καρέκλα» και ήταν πολιτικά ανύπαρκτο και μια «δεξιά» η οποία εκμεταλλεύτηκε την αποτυχία των δύο για να «αλωνίζει». Η επιτυχημένη πολιτική της δεξιάς κυβέρνησης στον οικονομικό τομέα έδωσε το πάτημα σε ορισμένους οι οποίοι υπέθεσαν ότι απέκτησαν το ελεύθερο να πολιτεύονται βάση της δικής τους «ατζέντας» χωρίς τη σύμφωνο γνώμη του λαού όσων αφορά το εθνικό μας πρόβλημα. Ο διαχρονικός υποστηρικτής του Δη.Συ στο κυπριακό – Ακέλ – όπως ήταν φυσικό στάθηκε στο πλευρό της κυβέρνησης στην προσπάθεια λύσης στη βάση ΔΔΟ. Την ίδια ώρα το Δήκο, και τα υπόλοιπα κόμματα που παλεύουν να επιβιώσουν, στερούνται της υπευθυνότητας αλλά και της σοβαρότητας να αντισταθούν στις προσπάθειες των δύο μεγάλων κομμάτων.

Τα ρατσιστικά και διαιρετικά στοιχεία τα οποία επιδιώκει να εισάξει η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ανάμεσα σε Ε/κ και Τ/κ είναι γνωστά. Αυτό που προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία όμως είναι η εμφάνιση μιας νέας «λογικής» η οποία καλλιεργείται στις τάξεις όσων υποστηρίζουν τη ΔΔΟ ως τη μοναδική εφικτή λύση. Παρατηρώντας την ιστορική εξέλιξη και πορεία της πολιτικής σκηνής στην Κύπρο, ακόμα και προ ιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα, μπορούμε να διακρίνουμε πολλές λανθασμένες κινήσεις αλλά και αποφάσεις οι οποίες έφεραν τη χώρα μας αρκετές φορές σε δεινή θέση. Λάθη του παρελθόντος, τα οποία όμως ουδέποτε μας έφεραν προ τετελεσμένων καθώς η οποιαδήποτε απόφαση που πάρθηκε φέρει την υπογραφή της πολιτικής και ηθική ευθύνης του ατόμου που την πήρε. Οποιαδήποτε προσπάθεια αιτιολόγησης οποιασδήποτε απόφασης μέσω του επιχειρήματος της «αδύνατης εναλλακτικής» νοσεί είτε από τύψεις είτε από έλλειψη του απαραίτητου σθένους προς παραδοχή λάθους. Θεωρούμε πως οι δυνατότητες περιορίζονται μόνο από τη στρατηγική και τον τελικό στόχο που θέσει το ίδιο το άτομο στον εαυτό του. Επομένως η «λογική» της Διζωνικής η οποία βλέπει τη ΔΔΟ ως τη μόνη εφικτή λύση δεν αποτελεί απλά έναν οικειοθελή φραγμό ο οποίος είτε καλλιεργήθηκε είτε υιοθετήθηκε από ορισμένους κύκλους.

Λογική η οποία εν ολίγοις υποστηρίζει ότι:

1) Παρά το γεγονός ότι η λύση Ενιαίου κράτους δεν τέθηκε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω ειρηνευτικής διαδικασίας επειδή δεν την αποδέχεται η άλλη πλευρά.

2) Πως είναι αδύνατο να επιβάλουμε τη δική μας ιδανική λύση (σσ ενιαίο κράτος) στους Τ/κ.

3) Το δίλημμα που έχουμε μπροστά μας δεν είναι ενιαίο κράτος ή ομοσπονδία αλλά ομοσπονδία ή διχοτόμηση. (Ομάδα Κύπρος: Ενιαίο Κράτος ή Ομοσπονδία και γιατί) Θεωρούμε ειρωνικό να αντικρίζουμε επανειλημμένα μπροστά απόψεις οι οποίες παραπέμπουν επανειλημμένα σε αναχρονιστικές στάσεις όπως αυτή της «λύσης του εφικτού». Η πολιτική προσφέρεται για εκείνους οι οποίο είναι σε θέση να ελιχθούν και να προσφέρουν καλύτερες λύσεις. Η προσπάθεια της δικαιολόγησης μιας λύσης ΔΔΟ δια της απόρριψης τους ενιαίου κράτους στερείται λογικής καθώς τα μοναδικά επιχειρήματα που προτάσσει δεν σχετίζονται καν με τη ΔΔΟ αλλά επικαλούνται μια αβάσιμη άποψη η οποία θέλει να βλέπει ως «μη πραγματοποιήσιμο» το στόχο ενός ενιαίου κράτους.

Εις απάντηση λοιπόν στα 3 πιο πάνω σημεία θεωρώ πως είναι πιο σωστό να ξεκαθαρίσουμε τα εξής:

1) Κανείς δεν μπορεί να απορρίπτει την εναλλακτική πρόταση για ενιαίο κράτος τη στιγμή μάλιστα που δεν τέθηκε ποτέ προς συζήτηση. Οι διαπραγματεύσεις στηρίζονται σε μια σειρά προτάσεων και επιχειρημάτων τα οποία δεν μπορούν να ειπωθούν, αλλά ούτε και να απορριφθούν εν μια νυκτί. Η απευθείας προφορική απόρριψη του ενιαίου κράτους πριν ακόμα συζητηθεί καν επί της ουσίας αποδεικνύει την προκατάληψη ορισμένων να μην είναι σε θέση να συζητήσουν για εναλλακτική λύση πέραν της ΔΔΟ.

2) Το ενιαίο κράτος δεν αποτελεί πρόταση η οποία επιδιώκει την εξασφάλιση μιας «ιδανικής λύσης» μόνο για τους Ε/κ. Τουναντίον, πηγάζει από πρόνοιες οι οποίες ξεκάθαρα διατυπώνονται στον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ όπου γίνεται λόγος για «σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών για όλους, χωρίς διάκριση φυλής, φύλου, γλώσσας ή θρησκείας» (Άρθρο 1 Παράγραφος 3). Κατ’ επέκταση προβλέπει στην εφαρμογή του Ευρωπαϊκού κεκτημένου σε όλη τη νόμιμη επικράτεια της Κυπριακής δημοκρατίας προς όφελος όλων των πολιτών (Τ/κ και Ε/κ) διασφαλίζοντας το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης και εγκατάστασης, το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθε και την δημοκρατική αρχή όπου ένας άνθρωπος ισούται με μία ψήφο. Το ενιαίο κράτος προσβλέπει στο συμφέρον όλων των Κυπρίων και δεν διαχωρίζει ούτε γεωγραφικά, ούτε νομικά, ούτε υποθετικά κανένα πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

3) Η λύση ενιαίου κράτους μόνο θετικά μπορεί να επηρεάσει τις ζωές των Τ/κ οι οποίοι σήμερα ζουν στη σκιά της κατοχικής Τουρκίας, απομονωμένοι από τη διεθνή κοινότητα. Η πλασματική οικονομία του ψευδοκράτους αποτελεί μια ψευδαίσθηση καθώς στηρίζεται κατά 80% στην Τουρκική χρηματοδότηση κάτι που εξαλείφει τις όποιες ουτοπικές ελπίδες αλλαγής εναποθέτουν ορισμένοι στον κατοχικό ηγέτη Ακιντζί. Επομένως η αλλαγή από την απομόνωση στην ανοικτή αγορά, το Ευρωπαϊκό αύριο και το χρίσμα του Ευρωπαίου πολίτη δεν αποτελεί δίλημμα αλλά ξεκάθαρη ευκαιρία προς το συμφέρον των Τ/κ. Αυτές είναι οι βάσεις και τα πλαίσια πάνω στα οποία πρέπει να εναποθέσουμε τις ελπίδες λύσης μας και όχι σε μια Διζωνική Δικοινοτική λύση, η οποία αναβιώνει το ρατσιστικό Απαρτχάιντ θυμίζοντας εποχές του αποικιακού παρελθόντος.  

4) Διλήμματα δημιουργούν όσοι θέλουν να νοθεύσουν την ελεύθερη σκέψη και άποψη. Η πρόθεση ορισμένων να θέσουν το κυπριακό πρόβλημα προ τετελεσμένων σε μια προσπάθεια να ασκήσουν επιρροή στον τρόπο σκέψης του πολίτη δεν αποτελεί καινούριο φαινόμενο καθώς έκανε την εμφάνισή του ξανά όταν ο λαός απέρριψε τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία το 2004. Ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας αναγκάστηκε να απορρίψει ρητώς την άποψη αυτή, ότι δηλαδή πιθανή απόρριψη της ΔΔΟ θα οδηγήσει σε διχοτόμηση, αν και έμμεσα προσπάθησε να εισάγει μια νέας μορφής επιρροή, αφήνοντας να νοηθεί ότι μια εκ νέου απόρριψη της ΔΔΟ θα κάνει τα πράγματα «πολύ πιο δύσκολα».

Η λύση δεν μπορεί να απομακρυνθεί από το πλαίσιο του ενιαίου κράτος. Αποτελεί επιτακτική ανάγκη αλλά και κοινή επιδίωξη όλων όσων επιζητούν μια πραγματικά συμφέρουσα και λειτουργικής λύση. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει υποχρέωση να πολεμήσει την προπαγάνδα του ψευδοκράτους και να γνωστοποιήσει στους Τ/κ τα πραγματικά συμφέροντα που θα αποκομίσουν κάτω από το πέπλο του ενιαίου κράτος. Πράγμα που δεν μπορεί να επιτευχθεί ενώσω η συζήτηση περιορίζεται σε μια εκ φύσεως διαιρετική λύση η οποία από μόνη της γεννά κινδύνους. Είναι αυτοί οι κίνδυνοι που εγείρουν εκ νέου απαιτήσεις και από τις δύο πλευρές ως προς τη διασφάλιση των δικαιωμάτων της κάθε κοινότητας. Όσο λοιπόν συζητούμε στη βάση μιας ΔΔΟ δεν προσεγγίζουμε τη λύση αλλά επικροτούμε την εμβάθυνση και την επέκταση της διαίρεσης σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας μας.

Νικόλας Παναγιώτου

Πρόεδρος Μετώπου Κυπρίων Φοιτητών Ην. Βασιλείου

Comments are closed.