Η σημερινή πρόκληση του να είσαι Αντιομοσπονδιακός

Χρίστος Χατζηγιάγκου

Εκπρόσωπος University of Essex

30 Μαΐου 2014

Στην εποχή μας, το να πηγαίνεις ενάντια σε ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής ηγεσίας διαφωνώντας με τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία ως βάση λύσης του Κυπριακού προβλήματος είναι δύσκολο. Οι ίδιοι οι πολιτικοί που αποδέχονται την διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία παραδεχόμενοι πως πρόκειται για μια επώδυνη λύση, μεταφράζουν το ξεπούλημα της πατρίδας μας και τον συμβιβασμό με την Τουρκία σε πολιτικό ρεαλισμό. Οποιοδήποτε διαφωνεί τον ταμπελλώνουν ως «ακραίο», «ονειροπόλο» «ελληναρά» για να τον εξουδετερώσουν και να τον περιθωριοποιήσουν.

Η πραγματικότητα είναι πως η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για λύση στην Κύπρο. Θεωρεί τη Κύπρο ως ένα σημαντικό γεωστρατηγικό στόχο στη Μεσόγειο για να εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα, αγνοώντας τα εγκλήματα κατοχής και εισβολής που έχει διαπράξει και είναι καταδικαστέα από τη διεθνή κοινότητα και από τον ΟΗΕ. Όλα αυτά τα χρόνια μεγάλο μέρος της πολιτικής ηγεσίας του τόπου φάνηκε κατώτερο των περιστάσεων, μέσω των διαπραγματεύσεων κατάφερε να προβεί μονάχα σε παραχωρήσεις ενώ δημιούργησε τη ψευδαίσθηση στους Κυπρίους πολίτες, ότι το μοντέλο της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας για το Κυπριακό είναι μονόδρομος, με μοναδική εναλλακτική επιλογή τη διχοτόμηση.

Στόχος της Τουρκίας είναι να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να την αντικαταστήσει μέσα από μια παρθενογένεση, με ένα νέο ομόσπονδο κράτος. Με τη δημιουργία του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κρατιδίου η Τουρκία θα έχει τον έλεγχο της Ομόσπονδης Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αν δεν το κατανοήσουμε αυτό το πράγμα οποιαδήποτε συζήτηση γίνεται είναι εκτός πραγματικότητας. Ο «ρεαλισμός» τον οποίο επικαλείται η πολιτική ηγεσία, ουσιαστικά σημαίνει ότι έτσι αποδεχόμαστε τις τουρκικές αξιώσεις, τη διζωνικότητας και την πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων.

Διαπραγματευόμαστε σε λάθος βάσεις και θα δεχτούμε θα δεχτούμε ένα μοντέλο κράτους το οποίο δεν θα είναι ωφέλιμο για την Κύπρο. Το 1974 η πατρίδα μας πληγώθηκε από την τουρκική βαρβαρότητα πάνω στην οποία δομήθηκε το ψευδοκράτος και 40 χρόνια μετά ζητούν να μετατραπούν τα κατεχόμενα μας εδάφη σε «συνιστών τουρκοκυπριακό κρατίδιο» με ό,τι αυτό συνεπάγεται! Η ιστορία μας προστάζει να αντισταθούμε στην εδώ και 40 χρόνια αποτυχημένη πολιτική της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Οι ήρωες του 1955-1959, Ευαγόρας Παλληκαρίδης, Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Μάρκος Δράκος και άλλοι πολλοί έδωσαν την ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας μας ώστε οι επόμενες γενιές να ζήσουν σε μια ελεύθερη ΚΥΠΡΟ.

Αναρωτιέμαι τί ακριβώς με κάνει «ακραίο» με αυτή τη διαφωνία μου. Ζητώ τα αυτονόητα: θέλω το κράτος μου να συνεχίσει να υπάρχει και να μην μετατραπεί σε κοινότητα, να ζουν όλοι οι νόμιμοι πολίτες του σε ένα ενιαίο κράτος όπου θα έχουν ίσα δικαιώματα, χωρίς ρατσιστικούς διαχωρισμούς, και ένας άνθρωπος να ισούται με μια ψήφο. «Πατρίδα μου είναι η γλώσσα μου». Η πατρίδα μου δεν χωράει σε σχέδια λύσεις που κρύβουν από πίσω τούς αλλότρια τουρκικά συμφέροντα.

*Το παρόν άρθρο αναδημοσιεύθηκε στο 17ο τεύχος του Προπυργίου

Comments are closed.