Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου

10362987_10152372814840042_638586086_n (1)Λονδίνο, 19 Μαΐου 2014

 Η 19η Μαΐου, που καθιερώθηκε ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, φέρνει στο μυαλό μνήμες από μαύρες σελίδες της ιστορίας όχι μόνο για τους Έλληνες, αλλά και για την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Με τη γενοκτονία των Ποντίων, ένα ζωηρό κομμάτι του Ελληνισμού αφανίστηκε από τις πατρογονικές του εστίες.

Στις 19 Μαΐου του 1919, ο Μουσταφά Κεμάλ «Ατατούρκ» (πατέρας των Τούρκων) αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα, προκειμένου να ξεκινήσει τη δεύτερη φάση της εξόντωσης των Ελλήνων της βόρειας Μικράς Ασίας και για να συντονίσει την αντίσταση των Τούρκων κατά της ελληνικής στρατιάς που είχε πρόσφατα αποβιβαστεί στη Σμύρνη.

Υπολογίζεται ότι περίπου 353,000 Έλληνες του Πόντου σφαγιάσθηκαν μεταξύ των ετών 1916 και 1923. Οι Έλληνες του Πόντου αποτελούσαν πάντοτε ένα ζωτικό κομμάτι της περιοχής. Παρόλο που ήταν μακριά από τον εθνικό κορμό της ελληνικής χερσονήσου, αλλά και των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας, άφησαν το δικό τους στίγμα. Όταν η προσπάθεια για την ίδρυση και εδραίωση Ποντοαρμενικού κράτους κατέρρευσε, ο Κεμάλ Ατατούρκ μπορούσε πλέον να προχωρήσει στην «τελική λύση». Ο στόχος της εξόντωσης των μη τουρκικών στοιχείων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έγινε εφικτός με μεθόδους όπως ο ξεριζωμός, η εξάντληση στις κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, τα στρατόπεδα θανάτου στην έρημο αλλά και η εν ψυχρώ εκτέλεση ή ξυλοδαρμός μέχρι θανάτου από όχλους νεοτούρκων.

Οι Έλληνες της περιοχής απολάμβαναν μέχρι τότε την προστασία της τσαρικής Ρωσίας αλλά όλα άλλαξαν με την άνοδο των Μπολσεβίκων στην εξουσία. Οι κομμουνιστές βοήθησαν απροκάλυπτα τους Τούρκους με κάθε μέσο για να στηρίξουν τον Κεμάλ, που κατά την άποψή τους υπερασπιζόταν το έδαφός του από τον δυτικό ιμπεριαλισμό αλλά και για να εκδικηθούν την Ελλάδα για τη συμμετοχή της στην Ουκρανική εκστρατεία. Παρομοίως έπραξαν και οι Γερμανοί, οι οποίοι προμήθευαν με πολεμικό υλικό και πάσης φύσεως εφόδια τις ορδές του Κεμάλ. Καθ’όλη την διάρκεια της παραμονής του ελληνικού στρατού στην ενδοχώρα της Ανατολίας στο πλαίσιο της μικρασιατικής εκστρατείας, ο Κεμάλ απασχολούσε και καθήλωνε τους Έλληνες με αντάρτικο και αντεπιθέσεις, ενώ παράλληλα οι ομάδες του σφάγιαζαν ολόκληρα χωριά στον Πόντο. Χαρακτηριστικό είναι πως μέχρι την Μικρασιατική καταστροφή του 1922, περίπου 200.000 Πόντιοι είχαν χάσει την ζωή τους.

Η Ελληνική Δημοκρατία, η Κύπρος αλλά και τρίτα κράτη, ή πολιτείες αυτών, αναγνώρισαν και επισήμως την Ποντιακή γενοκτονία. Μια σημαντική αναφορά που πρέπει να γίνει, είναι το γεγονός ότι το 2007, η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars) αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία και αποφάσισε πως η εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της αυτοκρατορίας κατά τα έτη 1914-1923 αποτελεί γενοκτονία εις βάρος των Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και των Ελλήνων της Ανατολίας. Η απαίτηση για αναγνώριση των γενοκτονιών εναντίον των πληθυσμών αυτών και για επίσημη απολογία της Τουρκίας προσέκρουσε σε τείχος αδιαλλαξίας. Η Τουρκία, ένα αιώνα μετά, δεν αναγνωρίζει καμία γενοκτονία και θεωρεί τους θανάτους εκατομμυρίων υπηκόων της Οθωμ. Αυτοκρατορίας ως παράπλευρες απώλειες, απότοκο των συνθηκών του πολέμου. Σήμερα, εν έτει 2014, οι 353.000 ψυχές των Ελλήνων του Πόντου εξακολουθούν να ζητούν δικαίωση. Η πρόσφατη «συγγνώμη» του Τούρκου Πρωθυπουργού, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προς την κοινότητα των Αρμενίων, για τα θλιβερά γεγονότα του 1915, δεν μπορεί να θεωρηθεί αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων ή παραδοχή της Τουρκίας για τα εγκλήματα πολέμου που διαχρονικά έχει διαπράξει εις βάρος διαφόρων λαών. Αντιθέτως, το λεκτικό που χρησιμοποιήθηκε από τον Ερντογάν καταδεικνύει την εμμονή του τουρκικού κράτους στην προαναφερθείσα αντίληψη. Επιπλέον πρέπει να σημειωθεί πως το ανακοινωθέν του Τούρκου πρωθυπουργού έγινε σε προεκλογική περίοδο αλλά και σε μια χρονική στιγμή που στις ΗΠΑ υπάρχει ισχυρότατο ρεύμα υπέρ της αναγνώρισης της Αρμενικής γενοκτονίας.

Το ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου στηρίζει τον αγώνα των Ποντίων αλλά και των Αρμενίων για την αναγνώριση και ανάδειξη της μίας και μοναδικής ιστορικής πραγματικότητας: της γενοκτονίας και της μεθοδευμένης εθνοκάθαρσής τους τόσο από την Οθωμ. Αυτοκρατορία όσο και από το τότε νεοσύστατο τουρκικό κράτος των νεοτούρκων του Κεμάλ. Η τραγική αυτή περίοδος της Ελληνικής ιστορίας αποτελεί παράλληλα ένα σημαντικό δίδαγμα, ότι δηλαδή ο Ελληνισμός έχει βαθύτατες ρίζες και δεν μπορεί να εξαλειφθεί παρά τις κακουχίες και τις επιθέσεις εις βάρος του. Είναι ξεκάθαρο και αδιαμφισβήτητο πως τα χέρια των Τούρκων είναι βαμμένα με αίμα, και πως ανέκαθεν επιζητούσαν τον αφανισμό του Ελληνισμού και αυτό το γνωρίζει και η Κύπρος από πρώτο χέρι. Στη δική μας περίπτωση όμως, η ηγεσία αλλά και ο λαός πρέπει να αντιληφθούν πως παρόλο που η Τουρκία έχει υιοθετήσει «πολιτικές» μεθόδους, ο στόχος της για επανάκτηση ολόκληρης της Κύπρου παραμένει σταθερός και αμετάκλητος. Και είναι αυτόν ακριβώς το στόχο που εξυπηρετεί η καταστροφική μορφή «λύσης» της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, που θα νομιμοποιήσει τα εγκλήματα πολέμου εις βάρος της Κύπρου και του λαού της και θα θέσει το νησί υπό καθεστώς ομηρίας, αφού πλέον οι Τούρκοι θα γίνουν – διά της υπογραφής μας – απόλυτοι κυρίαρχοι στο βορρά και συγκυρίαρχοι στο νότο.

Όπως και ο Γιώργος Σεφέρης είχε πει κάποτε πως «… τα μάτια των ανθρώπων όταν κοιτάζουν ίσια –πέρα χωρίς το φόβο στην καρδιά τους», έτσι και εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας για δικαίωση και επιβίωση του απανταχού Ελληνισμού.

Γραφείο Τύπου

ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

 10362987_10152372814840042_638586086_n (1)

Comments are closed.