Επέτειος Ενωτικού Δημοψηφίσματος

enotiko_dimopsifisma15 Ιανουαρίου 1950. Ώρα 09.00 π.μ. Οι καμπάνες των εκκλησιών αναγγέλλουν την έναρξη του δημοψηφίσματος. Ολόκληρη η μεγαλόνησος βρίσκεται σε αναβρασμό. Σε κάθε επαρχία, σε κάθε ενορία, σε κάθε προαύλιο των εκκλησιών, στήνονται πρόχειρα τραπέζια. Πάνω η πιο βαριά κληρονομιά και υποχρέωση. Ο τίτλος βαρύς. Μετά από δεκαετίες ψεύτικων υποσχέσεων και ανώφελης προσμονής οι Έλληνες της Κύπρου αναλαμβάνουν ακόμα ένα εγχείρημα για να διεκδικήσουν την ΕΝΩΣΗ με την μάνα Ελλάδα. Ήταν η εποχή που ο Κυπριακός Ελληνισμός γνώριζε τι έχασε, τι έχει, τι του πρέπει και το κυριότερο πως να το αποκτήσει, η εποχή των οραματιστών και του πυρώματος της καρδιάς, των ιδανικών και του αταλάντευτου προσανατολισμού προς την Ελλάδα. Ο Κυπριακός Ελληνισμός κατέθετε την ψυχή του στους δέλτους του δημοψηφίσματος, απαιτώντας το αυτονόητο: Ένωσιν και μόνον Ένωσιν με τη μάνα Ελλάδα. Το πρωί της ιστορικής εκείνης μέρας η Κύπρος έπλεε στα εθνικά της χρώματα. Και η υπογραφή άρχισε.

Η 15η Ιανουαρίου 1950 ήταν η μεγαλειωδεστέρα εξόρμηση των Κυπρίων, ένα αληθινό ξεχείλισμα πατριωτισμού και αγνής αγάπης για τη λευτεριά. Σύσσωμος ο Ελληνισμός δονείται από πατριωτικό ενθουσιασμό καθώς άτομα κάθε ηλικίας κατακλύζουν τους ναούς για την υπογραφή του Δημοψηφίσματος που ήταν για όλους έγγραφο τιμής. Με πηγαίο ενθουσιασμό, με φλογερή πίστη και αγάπη προς την Ελλάδα και τη λευτεριά, με ακατάβλητο εθνικό φρόνημα και ανωτερότητα πολιτισμού υπέγραψαν οι Κύπριοι το Δημοψήφισμα τους. Μολονότι οι Άγγλοι προειδοποιούσαν τους Κύπριους να μη λάβουν μέρος σ΄ αυτή την «απαράδεκτη ενέργεια», ο λαός είχε απόλυτη επίγνωση του καθήκοντός του. Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος ήταν αποστομωτικά και ξεκάθαρα: παρά τις απειλές των Άγγλων προς τους δημόσιους υπάλληλους, 95.7% του λαού (συμπεριλαμβανομένης της αριστεράς καθώς και πολλών μουσουλμάνων (τότε δεν υπήρχαν «τουρκοκύπριοι») τάχθηκε υπέρ του ιερού αυτού σκοπού.

Όμως οι δήθεν δημοκρατικοί Βρετανοί αρνήθηκαν να σεβαστούν αυτή την ρητή εντολή και καταπάτησαν το δικαίωμα του κυπριακού λαού για Αυτοδιάθεση. Ήταν πλέον ξεκάθαρο, πως με τη διπλωματία οι Έλληνες της Κύπρου ήταν αδύνατον να πετύχουν την ελευθερία τους. Η λύση που απέμεινε ήταν μία: η ένοπλη εξέγερση. Έτσι, ο λαός της Κύπρου, υπέγραψε με το αίμα του 5 χρόνια μετά, την ίδια αυτή αξίωση κατά τον επικό αγώνα της ΕΟΚΑ, καθώς έδινε ηχηρότατη απάντηση στο ωμό «ουδέποτε» που τόλμησε να ξεστομίσει ο υφυπουργός αποικιών Χόπκινσον, με ένα ελληνικότατο, υπέρλαμπρο «ΤΩΡΑ».

Δε σημειώθηκε πουθενά αλλού στον κόσμο, όπου έγιναν δημοψηφίσματα, τόση επιτυχία όση στο Κυπριακό ενωτικό δημοψήφισμα! Η είδηση ξεσήκωσε και την υπόλοιπη Ελλάδα και τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει τη θύελλα που ξέσπασε.

Το Ενωτικό Δημοψήφισμα του 1950, αποτέλεσε κορυφαία εκδήλωση εθνικής αυτογνωσίας. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ που ακολούθησε, υπογράμμισε πως το αίτημα έστεκε το ίδιο. Όμως τα συμφέροντα των «μεγάλων» και η προδοσία, δεν οδήγησαν την πολυφίλητη Κύπρο στην εκπλήρωση του εθνικού οράματος. Την 19η Φεβρουαρίου 1959 υπογράφηκαν στο Λονδίνο οι καταστροφικές συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, οι οποίες τερμάτισαν τον ένοπλο αγώνα του κυπριακού λαού. Ο ποθητός στόχος, η Ένωση με το εθνικό κέντρο, το διαχρονικό αίτημα γενεών και γενεών δεν είχε επιτευχθεί. Αντ’ αυτού, προσφέρθηκε στην Κύπρο μια κολοβή ανεξαρτησία, η οποία εμπεριείχε τις βάσεις για τα δεινά που ακολούθησαν. Εξηντατέσσερα χρόνια από τον εθνικό ξεσηκωμό του «Αξιούμεν την Ένωσιν με την Ελλάδα» και σαράντα χρόνια από την βάρβαρη τουρκική εισβολή, ο Κυπριακός Ελληνισμός δίνει αγώνα εθνικής επιβίωσης.

Το ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου τιμά μία προς μία τις υπογραφές εκείνων, που απέδειξαν πως αυτό το μικρό νησί είναι μεγάλο σε ψυχικό σθένος. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, το δημοψήφισμα του ’50 θα παραμένει ένας φάρος που θα φωτίζει τα σκοτάδια, όπως ακριβώς και οι ψυχές των ηρωομαρτύρων μας, που σιγοτραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο των Ελλήνων, του έδιναν νόημα και υπόσταση, υπογράφοντας με την τελευταία τους πνοή πως τούτη δω η γη είναι Ελλάς. Για τις ψυχές αυτές και μόνον, οφείλουμε να παραμείνουμε επί των επάλξεων αγωνιζόμενοι υπέρ βωμών και εστιών, υπέρ πίστεως και πατρίδας, μέχρι εσχάτων, για την διαφύλαξη της εθνικής μας αξιοπρέπειας και τη διατήρηση της ελληνικότητας της Κύπρου μας.

Μπροστά στους οδοστρωτήρες εκπρόσωπους του παλαιοκομματισμού και την επιμονή τους στην πλέον προβληματική μορφή λύσης, την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, εμείς αντιτάσσουμε τη μόνη δίκαιη λύση, την απελευθέρωση. Το Κίνημά μας θα επιμείνει σε μια λύση ενός κράτους στο οποίο καμία μειονότητα δεν θα τυγχάνει προνομιακής μεταχείρισης και του οποίου την τύχη θα αποφασίσει μετέπειτα ο Κυπριακός Ελληνισμός όπως έκανε και πριν από 64 χρόνια και πιο πρόσφατα το 2004.

Το 1950 και το 2004, ήταν οι δύο μοναδικές περιπτώσεις που ο Κυπριακός Ελληνισμός κλήθηκε να αποφασίσει για την τύχη του. Η ετυμηγορία του 1950 δεν έγινε σεβαστή από τους αποικιοκράτες ενώ δεν βλέπουμε καμία διάθεση από τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου να σεβαστούν την ετυμηγορία του 2004, οπότε οι Έλληνες της Κύπρου απέρριψαν τη ΔΔΟ που τους παρουσιάστηκε εκβιαστικά υπό τη μορφή του Σχ. Ανάν. Πώς αυτοί που δηλώνουν πως σέβονται τον κυρίαρχο λαό, πολιτεύονται και έχουν όραμα την επίτευξη λύσης μέσω συνομιλιών με τις παράνομες μαριονέτες της Τουρκίας, και μάλιστα στην ίδια βάση λύσης με το εκτρωματικό Σχεδίου Ανάν;  Αδυνατούμε να αντιληφθούμε πώς μια λύση που νομιμοποιεί τον Τουρκικό έλεγχο στον βορρά, που δεν προνοεί την επιστροφή των εκτοπισθέντων, που καταργεί δημοκρατικές αρχές και που εν τέλει ενισχύει τον τουρκικό ισχυρισμό για χωριστή αυτοδιάθεση των Τουρκοκυπρίων, μπορεί να εξισώνεται με απελευθέρωση. Μετά και από το πρόσφατο αδιέξοδο στις συνομιλίες για έκδοση κοινού ανακοινωθέντος και το ξεκαθάρισμα των προθέσεων της Τουρκίας, τονίζουμε ξανά την ανάγκη για απεμπλοκή από τις καταπατηθείσες από τον Ντεκτάς συμφωνίες του 1977-1979, με την αλλαγή πλεύσης στο Κυπριακό με τη σύναψη στρατηγικών και πολιτικών συμμαχιών με χώρες που μας συνδέουν κοινά συμφέροντα, με τη σύμπτυξη Ελλαδικής και Κυπριακής ηγεσίας και αναπτέρωση του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος, για την επίτευξη λύσης ενιαίου κράτους που να αναγνωρίζει το δικαίωμα του κυπριακού λαού για αυτοδιάθεση.

Τέλος ελπίζουμε η σημερινή επέτειος να αγγίξει τις συνειδήσεις αυτών που τιμούν τη μνήμη των πεσόντων μας αλλά προασπίζονται τον πλέον επαίσχυντο συμβιβασμό που επεδίωξε ποτέ η πλευρά μας. Η πραγματική αλλαγή ξεκινά από την ίδια την κοινωνία και ιδιαίτερα τη νεολαία, η οποία καλείται να αποβάλλει τα καταστροφικά σύνδρομα του παρελθόντος, να αντισταθεί στις μεταμοντερνιστικές αναθεωρήσεις της ιστορίας μας από του τουρκολάγνους φιλοανανιστές, να αγωνιστεί και να διεκδικήσει αυτά που είναι αυτονόητα για τους πλείστους λαούς πάνω στη γη.

«Σας εξορκίζω να παραμείνετε πιστοί εις τον Θεόν και την Ελλάδα και να συνεχίσετε αγωνιζόμενοι όλοι ψυχή και δυνάμει διά την Ελευθερία, με μοναδικό και αναλλοίωτο σύνθημα: Την Ένωση και μόνον την Ένωση» Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Β΄ (15/01/1950).

Γραφείο Τύπου

ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

 

Comments are closed.