«Μπορούσες αλλά δεν το έκανες»: Συζήτηση μεταξύ ατόμου και πολίτη

Αυγερινός Χαρτσιώτης

Πρόεδρος ΜΕΤΩΠΟΥ Κ.Φ.Η.Β.

3 Αυγούστου 2013

Από που να αρχίσει κανείς και που να τελειώσει; Κυπριακό; Συνομιλητές της κακιάς ώρας,  τετ-α-τετ Αβέρωφ-Άντρου για να αποφασίσουν πόσα χρώματα θα έχει η νέα σημαία και να ηρεμήσουν τα πνεύματα (και του Μπαν μαζί), ειδικοί συνεργάτες («έξπερτς» στη διζωνικότητα) στο λόφο του Προεδρικού; Άκουσα ότι διαχρονικά σταυρώνουν εθνική αξιοπρέπεια, οικονομίες, ζωές εκεί πάνω. Κλέφτες, δολοφόνους και λαοπλάνους μόνο στο λόφο του Γολγοθά σταυρώνουν. Σαν δεν ντρέπονται οι απολίτιστοι, να σταυρώνουν κλέφτες, δολοφόνους και λαοπλάνους. Εμείς εδώ τους τα συγχωρούμε. Έχουμε πιο σοβαρά πράγματα να σταυρώσουμε. Οικονομία; Άστα δεν συμμαζεύονται. Το καράβι μπάζει νερά αλλά είμαστε αισιόδοξοι. Με φελλούς-φορολογίες ίσως τις κλείσουμε τις τρύπες. Ποιος ξέρει; Και αν βουλιάξουμε; Σιγά τώρα. Έχουμη και μεις κάτι βαρέλια με αέρα μέσα. Τίποτα σπουδαίο. Όποιος προλάβει να πιαστεί σε ένα από αυτά ίσως και να σωθεί. Όλο και κάποιο πειρατικό θα τον μαζέψει απ’την τρικυμία. Οργώνουν τις θάλασσες μας οι κουρσάροι τέτοιες μέρες σε αναζήτηση βαρελιών. Σκάνδαλα; Υπερβολές. Αν ήταν αλήθεια είμαι σίγουρος πως θα τιμωρούσαν τους ενόχους. Λάθος. Το είχα ξεχάσει. Δεν έχουμε Γολγοθά εμείς, μόνο Προεδρικό.  Έχω και άλλα πολλά να σου πω αδελφέ αλλά δεν…

– Ωχ βρε αδελφέ μην με ζαλίζεις άλλο. Δεν ασχολούμαι με πολιτικά.

 

Δεν ασχολείται λέει με πολιτικά παρόλα αυτά ενημερώνεται και συζητά για τα κομματικά καθημερινώς. Γιατί από πολίτης έγινε άτομο. Πληρώνει δικηγόρο, γιατρό, μηχανικό αλλά έμαθε να πληρώνει και επαγγελματία – ερασιτέχνη πολιτικό. Πληρώνει με συνδρομή, με ψήφο, με ψυχή και με ανοχή – σε φάκελο ή μη σημασία δεν έχει. Έλα όμως που εδώ είναι η παγίδα. Δεν νοείται εξαγορά πολιτικών υπηρεσιών. Δεν υφίσταται τέτοια ιδιότητα που να ονομάζεται «επαγγελματίας πολιτικός». Απλούστατα είτε είσαι πολίτης, είτε είσαι άτομο. Τόσο απλά. Άλλο πράμα η πόλις και το παράγωγο αυτής, η πολιτική και άλλο τα «πόλιτικς». Στο πρώτο μετέχεις, στο δεύτερο παρακολουθείς. Στα κοινά δεν μετέχεις πηγαίνοντας στα επαρχιακά συνέδρια. Όχι. Αλλού αυτά.

 

– Μα το κόμμα είναι «κύτταρο δημοκρατίας».

Το έχαψε και αυτό. Όλοι το επαναλαμβάνουν. Πάει. Το έχαψε. Τι σημασία έχει η φωνή; Τι σημασία έχει η χροιά της; Τι σημασία έχει ποιος το λέει; Να και κάτι στο οποίο συμφωνούν, σκέφτεται. Όλοι το παραδέχονται. Πάει το έχαψε. Μα είσαι δημοκράτης όταν γυμνός από την ιδιότητα του πολίτη αναθέτεις ευθύνες που αφορούν εσένα και τον υπόλοιπο δήμο σε τρίτους; Ε  όχι βρε αδελφέ. Ο δημοκράτης μετέχει. Δεν παρακολουθεί τις εξελίξεις χειροκροτώντας και ανεμίζοντας σημαιάκια και χαρτάκια στα συνέδρια. Δημοκράτης θέλεις να αυτοαποκαλείσαι; Ε δεν είσαι! Το ξέρεις και το ξέρω, δεν κυβερνάει ο δήμος. Ούτε έμμεσα, ούτε άμεσα. Δεν είναι κύτταρο το κόμμα. Σίγουρα όχι υγιές. Λιποκύτταρο, καρκινοκύτταρο εσύ ξέρεις. Όταν κάθεσαι στον καναπέ και ακούς ότι σου πήρανε τα ψιλά (ναι, ναι εκείνα τα ψιλά που σε έγδυσαν από πολίτη και σε έκαναν άτομο) τους στολίζεις με πολύ χειρότερα επίθετα.  Το ξέρεις και το ξέρω. Ότι κύτταρο και να’ναι, δεν είναι για καλό. Κόψε, κάψε, αφαίρεσέ το επιτέλους βρε αδελφέ. Τί το ανέχεσαι; Είσαι και άτομο, δεν είσαι δα πολίτης, δεν είσαι κοινωνός. Επομένως είσαι ευάλωτος και άρα πιο γρήγορα θα σε ξεκάνει – εκτός και αν το ξεκάνεις πρώτος.

 

– Ωχ βρε αδελφέ, ησύχασε. Μπόρες, φουρτούνες είναι θα περάσουν. Κρύψε να περάσουμεν…

– Ε όχι βρε αδελφέ δεν μπορώ. Μα να ξέρω ότι αυτή η αρρώστια θα με ξεκάνει και μένα και σένα και όλους και να ησυχάσω; Ας με ξεκάνει να αναπαυθώ θα μου πεις. Έλα όμως που είναι και κολλητική αυτή η αρρώστια! Πηδάει σαν ψύλλος από κεφάλι σε κεφάλι, πίνει το αίμα, σε στραγγίζει. Και μετά πάει στο παιδί, στο εγγόνι. Και να μας πάλι, οκτακόσιες χιλιάδες κεφάλια με ψύλλους να διερωτώμαστε πώς θα απαλλαγούμε απ’τα παράσιτα. Τα παράσιτα τα αντιμετώπιζεις μία και έξω. Οκτακόσιες χιλιάδες ψυχές με ψύλλους στο κεφάλι πώς το αντιμετωπίζεις όμως; Τον εύκολο τρόπο τον χάσαμε. Το βασίλειο του καναπέ και του κουτιού το ελέγχουν οι ψύλλοι. Το βασίλειο του δρόμου όμως; Κανείς. Τράβα έξω τότε βρε αδελφέ! Δεν επιβιώνει το παράσιτο στο δρόμο. Δεν το ευνοούν οι συνθήκες. Δεν την αντέχει την καυτή άσφαλτο. Το σκοτώνει.

 

-Ποιος να βγει τώρα στο δρόμο; Κάνει και ζέστη.

– Ε όχι βρε αδελφέ! Να βγεις! Αν δεν βγεις εσύ, εγώ, εμείς, όλοι τότε ποιος απομένει; Σε κυνηγάνε οι Ερινύες που αυτοί έστειλαν και σου λένε πως εσύ φταις για όλα, οπότε οφείλεις να μείνεις στον καναπέ. Εσύ και οι ψύλλοι σου. Έτσι γίνεται τώρα. Μας  έπεισαν πως φταίνε οι εαυτοί μας και οι αμαρτίες μας. Εκείνοι όμως πάντα έξω απ’το χορό. Ποτέ δεν φταίνε. Γιατί δεν είναι ούτε ξένοι, αλλά δεν είναι ούτε εμείς. Κάτι τρίτο, κάτι ξένο είναι αυτοί.  Και μετά διερωτάσαι: Τίς πταίει; Εγώ; Εσύ; Όλοι; Κανείς. Αφού όλοι την πληρώνουμε. Εμείς. Αυτοί πάλι έξω απ’τον χορό. Εδώ σε θέλω μάστορα. Να βαρέσεις το καρφί μήπως στερεωθεί επιτέλους αυτό το σανίδι που λέγεται δικαιοσύνη. Κάνει ζέστη και δεν μπορείς να σηκώσεις το σφυρί έτσι; Βλέπεις; Τώρα τους έδωσες άλλοθι, να σε γεμίσουν ενοχές, να τα ρίξουν όλα πάνω σου. Δεν αντέδρασες όταν έπρεπε. Μπορούσες και δεν το έκανες. Βλέπεις τώρα έχουν δίκαιο αυτοί, όχι εμείς. Τώρα καταλαβαίνεις γιατί είσαι άτομο. Τώρα καταλαβαίνεις γιατί δεν είσαι ακόμη πολίτης…

 

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στη διαδικτυακή ομάδα του Facebook «Εκκλησία του Δήμου» στις 4 Αυγούστου 2013.

Comments are closed.