Το «εφικτό» και το «ευκταίο»

Το «εφικτό» και το «ευκταίο»

Μάριος Π. Μαρκουλλής
Οργανωτικός Γραμματέας
08 Φεβρουαρίου 2011 *

Πολλές φορές ακούμε τους πολιτικούς ηγέτες μας να λένε πως «το ευκταίο δεν είναι εφικτό», υποστηρίζοντας
παράλληλα, πως η «μόνη εφικτή λύση είναι αυτή της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας». Ποιό είναι το
«ευκταίο» όμως, που δεν μπορεί να είναι «εφικτό» ; Και γιατί η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία αποτελεί τη
«μόνη εφικτή λύση» ;

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, χωρίς να μπούμε σε πολύπλοκες και δυσνόητες αναλύσεις. Το 1974, η
Τουρκία εισέβαλε παράνομα στην Κύπρο. Η Κυπριακή Δημοκρατία, το μόνο αναγνωρισμένο κράτος σε όλη την
επικράτεια του νησιού, είναι ημικατεχόμενη από την Τουρκία, μετά από την χρήση της βίας των όπλων. Η Τουρκία
διατηρεί παράνομα στο νησί, εδώ και τριάντα-επτά χρόνια, κατοχικά στρατεύματα, παραβιάζοντας τον
Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, τα ανθρώπινα δικαιώματα, διεθνείς Συνθήκες, ψηφίσματα του
Συμβουλίου Ασφαλείας και βασικές ελευθερίες του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Επομένως, το 1974 διαπράχθηκε
ένα έγκλημα, το οποίο αναγνωρίστηκε και καταδικάστηκε από την διεθνή κοινότητα. Ένα έγκλημα εις βάρος των
Ελλήνων της Κύπρου, το οποίο συνεχίζεται μέχρι σήμερα και παραμένει ατιμώρητο, χωρίς να αποδοθεί καμιά
δικαιοσύνη.

Άρα, αυτό που η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να επιζητεί είναι τη λύση ενός προβλήματος εισβολής, κατοχής και
εθνοκάθαρσης. Με τιμωρία του θύτη και δικαίωση του θύματος, κι όχι να εκλαμβάνει, και προπάντων να
προβάλλει το Κυπριακό ως ένα εσωτερικό, δικοινοτικό πρόβλημα. Η εγκληματούσα Τουρκία, πρέπει να καθίσει
στο εδώλιο του κατηγορουμένου και να πληρώσει για όλα τα δεινά που σκόρπισε σε αυτό τον τόπο. Να
πληρώσει, αποκαθιστώντας τα δικαιώματα των Ελλήνων της Κύπρου. Αυτό δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με
τα όπλα φυσικά, αλλά μέσω μιας σωστής και δίκαιης λύσης του Κυπριακού. Μιας λύσης που θα μπορεί να
μεταφραστεί σε δικαίωση, επιστροφή, απελευθέρωση. Που θα επιβάλλει την αποχώρηση όλων των παράνομων
τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και Τούρκων εποίκων και την επιστροφή όλων των προσφύγων στις
πατρογονικές τους εστίες. Που θα προνοεί μια ισχυρή Κυπριακή Δημοκρατία, με ανόθευτους δημοκρατικούς
θεσμούς, χωρίς γεωγραφικούς, πληθυσμιακούς ή άλλους ρατσιστικούς διαχωρισμούς.

Όλα αυτά, αντιλαμβάνονται ως «ευκταία» και «μη εφικτά» από τους πολιτικούς ηγέτες μας. Η μόνη εφικτή λύση,
επαναλαμβάνουν, είναι αυτή της ντενκτασικής Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Γιατί όμως είναι η «μόνη εφικτή»; Διότι είναι η μόνη λύση που μπορεί να αποδεχθεί η Τουρκία! Δηλαδή, οι πολιτικές ηγεσίες μας,
προσπαθούν να βρουν μια λύση που θα ικανοποιεί την Τουρκία, έτσι ώστε να μπορεί να είναι «εφικτή» και να
λυθεί το Κυπριακό. Με πιο απλά λόγια, μια λύση που να εξυπηρετεί τα τουρκικά συμφέροντα!

Οι πολιτικοί ηγέτες μας λοιπόν, που διατυμπανίζουν καθημερινά ότι καταβάλουν προσπάθειες για μια «δίκαιη,
βιώσιμη και λειτουργική λύση», δυστυχώς, κοροϊδεύουν τον πολύπαθο λαό μας. Γιατί μια λύση που θα εξυπηρετεί
τα τουρκικά συμφέροντα, δεν μπορεί να είναι ούτε «δίκαιη», ούτε «βιώσιμη», ούτε «λειτουργική». Κι αν ακόμα
πιστεύουν ότι είναι εφικτή, σφάλλουν. Διότι ο κυπριακός ελληνισμός δεν πρόκειται να αποδεχθεί μια τέτοια λύση.
Όπως βροντοφώναξε ΟΧΙ το 2004, είναι έτοιμος να το πράξει ξανά, όποτε χρειαστεί.

Εμείς, φυσικά και δεν θέλουμε μια λύση που θα εξυπηρετεί τα παράλογα και επεκτατικά «στρατηγικά
συμφέροντα» και τα «σύνδρομα ασφαλείας» της Τουρκίας. Διότι, αυτή δεν θα είναι λύση, αλλά διάλυση της
Κυπριακής Δημοκρατίας και μετατροπή της σε τουρκικό προτεκτοράτο. Εμείς θέλουμε μια λύση, που φυσικά και
δεν θα ικανοποιεί την Τουρκία. Αλλά, μια λύση που θα αποδίδει δικαιοσύνη. Μια λύση που θα τιμωρεί την Τουρκία
και θα δικαιώνει το λαό μας. Μια λύση που η Τουρκία θα πρέπει να αναγκασθεί να αποδεχτεί, πληρώνοντας το
τίμημα της παράνομης εισβολής και κατοχής που διέπραξε και συνεχίζει να διαπράττει. Μια λύση που θα
ισοδυναμεί με απελευθέρωση.

Αυτό δεν είναι μόνο το «ευκταίο», αλλά και το δίκαιο. Και το δίκαιο πρέπει και είναι εφικτό. Όταν το ζητούσε ο
Νέλσον Μαντέλα από τις φυλακές στην Νότια Αφρική, η διεθνής κοινότητα τον στήριξε και καταδίκασε το
ρατσιστικό απαρτχάιντ. Σήμερα, οι πολιτικές ηγεσίες μας κρατάνε τα λάβαρα του απαρτχάιντ. Δεν θα ‘ρθει κανείς
να τους πει: «κρατάτε τα λάθος λάβαρα». Εμείς οι ίδιοι πρέπει να απαιτήσουμε το δίκαιο και την ελευθερία μας.

* το άρθρο δημοσιεύθηκε στο “Προπύργιο”, 08/02/2011

 

Comments are closed.