Εδώ είναι «Κύπρος», όχι η «Χώρα του Ποτέ»

Εδώ είναι «Κύπρος», όχι η «Χώρα του Ποτέ»

Νικόλας Ζαννέττος
Αντιπρόσωπος Sheffield
08 Φεβρουαρίου 2011 *

Όλα είναι χρώματα, μα τα χρώματα είναι αόρατα. Όλα είναι συμβουλές, μα όλα προπαγάνδες και λαϊκισμοί.
Μπλε, κόκκινο, πράσινο κτλ τα οποία αλλάζουν κατά καιρούς με αποτέλεσμα να γίνονται όλα μαύρα.
Συγκεκριμένα χάλια μαύρα. Αυτή είναι η πολιτική ζωή στην χώρα του «Ποτέ». Την χώρα που δεν άφησαν να
γνωρίσει ποτέ τις αρχές της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της αξιοκρατίας.

Μια χώρα που πληρώνει μια ζωή τις ίδιες αμαρτίες, ανακυκλώνει ψεύτικα ιδανικά και δεν κατάφερε ποτέ να έχει
μια σωστή και ολοκληρωμένη πολιτική σταθερότητα, τόσο στα εξωτερικά, όσο και στα εσωτερικά της θέματα. Το
αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα. Άλλωστε δεν είναι ντροπή να παραδεχθούμε ότι έχουμε αυτό που
αξίζουμε. Μισή πατρίδα, με προοπτική να την χάσουμε και αυτή.

Τα αποτελέσματα του πολιτικού χάους σήμερα, έχουν αντίκτυπο στους πολίτες της χώρας αυτής, που εν μέρει
συνειδητοποιούν όλα τα πιο πάνω, αλλά ταυτόχρονα έχουν στερέψει από επιλογές. Το τι συμβαίνει παραμονές
των εκλογών κάθε φορά, είναι το θέατρο του παραλόγου. Κάποιοι θυμούνται να βγάλουν τις γαλανόλευκες από τα
ερμάρια, και να φωνάξουν δυνατά και με πάθος εθνικόφρονα συνθήματα, ενώ κάποιοι άλλοι αναμοχλεύουν το
πραξικόπημα και θυμούνται το ΝΑΤΟ. Όλα αυτά έχουν καταντήσει κλισέ και τα βαρεθήκαμε.

Αυτή την φορά, το μεταναστευτικό πρόβλημα έχει γίνει νούμερο ένα στην ατζέντα τους. Εκμεταλλευόμενοι την
αγανάκτηση και ανασφάλεια που νιώθει ο λαός, με την ελλιπή μεταναστευτική πολιτική, λαϊκίζουν καθημερινά στα
ράδια και τις τηλεοράσεις. Αν και ακούγονταν πολλές φωνές εδώ και καιρό, τώρα θυμήθηκαν να βρουν λύσεις.
Φυσικά, ακόμα είναι άγνωστο αν «υφίσταται το πρόβλημα ή όχι», αφού οι κυβερνώντες ακόμα προσπαθούν να
μας πείσουν πως είναι της φαντασίας μας.

Δεν είμαι μηδενιστής των πάντων. Είμαι όμως αντιομοσπονδιακός, εξού και εναντίον των γενναιόδωρων
προσφορών του Προέδρου μας, ο οποίος, ας μην ξεχνάμε, «μπορούσε καλύτερα». Υποχωρήσαμε, λοιπόν, στο
εθνικό, ελπίζοντας πως καλοπιάνοντας τους, υποψήφιους για ένταξη στην Ε.Ε., Τούρκους, θα είχαμε επιτέλους
κάποιο όφελος. Για πείτε μας λοιπόν: Πού βρισκόμαστε στο εθνικό ζήτημα; «Θα μιλήσω όταν πρέπει.» Κάπως
έτσι πάει συνήθως. Το χειρότερο, όμως, πρόβλημα της κοινωνίας της χώρας του «Ποτέ» σήμερα, είναι, κατά την άποψη μου, το θέμα

ταυτότητας. Ποιοι είμαστε τελικά; Τι αντιπροσωπεύουν οι παρατάξεις και τα κόμματα που υποστηρίζουμε;
Δυστυχώς, φτάσαμε στο σημείο να «κατηγορείται» ως «εθνικιστής», όποιος υπερασπίζεται αυτό που αποδεικνύει
η ίδια η Ιστορία ότι είναι. Ότι είναι Έλληνας της Κύπρου. Γι’ αυτό και χαθήκαμε στον δρόμο εξεύρεσης της
ταυτότητας μας. Την ώρα που κάποιοι αναρτούν σφυροδρέπανα μέσα στα γήπεδα τον 21ο αιώνα, κάποιοι άλλοι
«εθνικόφρονες» υμνούν την ΕΟΚΑ Β’ και ανεμίζουν την σβάστικα. Αυτοί που τους υποκινούν, το κυβερνών κόμμα
και η «αντιπολίτευση», παίζοντας ένα κουκλοθέατρο εδώ και χρόνια, σπέρνουν και συντηρούν την διχόνοια
ανάμεσα στο λαό. Και το βράδυ στις ειδήσεις, μας μιλούν για «ενότητα στο εσωτερικό μέτωπο».

Θα μιλήσω έξω από τα δόντια γιατί σας έχουμε βαρεθεί: Είστε το καρκίνωμα της χώρας μας. Είστε υπεύθυνοι για
το εθνικό και κοινωνικό κατάντημα αυτού του τόπου. Είμαστε, όμως, κι εμείς υπεύθυνοι που βρίσκονται εκεί. Γι’
αυτό, μην «τρώτε» την προπαγάνδα τους. Εδώ είναι «Κύπρος» και όχι η χώρα του «Ποτέ».

* το άρθρο δημοσιεύθηκε στο “Προπύργιο”, 08/02/2011

Comments are closed.