Η νεολαία και το ευρωπαϊκό μας μέλλον

Δώρος Μίτσιγκας
Αντιπρόσωπος Πανεπιστημίου Surrey
11 Μαρτίου 2007
 
Κύπρος, έτος 2007: μετά από κόπους και θυσίες του δύσμοιρου λαού μας, εδώ και δύο χρόνια αποτελούμε
επίσημο κράτος-μέλος της μεγάλης Ευρωπαϊκής οικογένειας. Πρόκειται για την επίτευξη ενός στρατηγικού
στόχου, που σκοπό είχε την επανένωση του νησιού. Κι εκεί που όλα έπρεπε να μοιάζουν πιο ευοίωνα, έρχεται το
επόμενο γεγονός να ανατρέψει τους ευσεβείς μας πόθους για ένα καλύτερο αύριο. Ο Κύπριος νέος, που σφυρίζει
αδιάφορα, που δείχνει να μην τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο εκτός από τις φετινές διακοπές και το νέο Mercedes.
Δυστυχώς η νοοτροπία και ο τρόπος ζωής μας δίνει την αίσθηση πως όλα βαίνουν ομαλώς, λες και δεν είμαστε
πολίτες μια μοιρασμένης πατρίδας. Ο Κύπριος νέος δηλώνει έτοιμος για όλα· για όλα πλην του ιερού καθήκοντος
της απελευθέρωσης από τον Τούρκο κατακτητή. Οι νέοι της Κύπρου, παρά την μόρφωση και τα όνειρά τους, είναι
διαποτισμένοι με το ναρκωτικό της αδιαφορίας, της ηττοπάθειας, της υποτέλειας και του συμβιβασμού. Και
μάλιστα αυτό έχει καταντήσει κατεστημένο. Φτάσαμε στο σημείο που όταν κάποιος νέος τολμήσει μιλήσει για
απελευθέρωση της Κύπρου μας, να βαφτίζεται εθνικιστής, ακροδεξιός και εθνικοφασίστας.
 
Το γεγονός πως ως νέοι της Κύπρου δεν φαίνεται να έχουν καν καταγεγραμμένο στο υποσυνείδητό τους πως
είμαστε πολίτες διαφορετικοί από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, εξ’ αιτίας της τουρκικής κατοχής, βαραίνει τους
πολιτικούς σε Κύπρο και Ελλάδα, που το παίζουν τα καλά παιδιά της ΕΕ και δεν λένε τα πράγματα με το όνομά
τους. Όταν ένας Έλληνας- Κύπριος νέος επιθυμεί διακαώς να πάει στην Κερύνεια και στην Αμμόχωστο, όχι σαν
τουρίστας, δείχνοντας το διαβατήριό του, αλλά σαν πολίτης μιας ελεύθερης πατρίδας, τα «καλά παιδιά» του
φορτώνουν την ρετσινιά του εθνικιστή, με αποτέλεσμα την απομόνωση και τη φίμωσή του. Όταν δε δηλώνει
υπερκομματικός, οι κατηγορίες είναι ακόμη πιο βαριές, καθώς στην Κύπρο για να έχεις κύρος φαίνεται πως
οφείλεις να ανήκεις στους κόλπους κάποιου κόμματος.
 
Αποκορύφωμα της απελπιστικής κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε, είναι οι ξένοι να μας ρωτούν εάν
καταγόμαστε από το ‘Νότιο’ ή ‘Βόρειο’ μέρος της Κύπρου και κάποιοι, χωρίς αιδώ, να σπεύδουν να δώσουν
απάντηση στο διχοτομικό αυτό ερώτημα, βαφτίζοντας τους εαυτούς τους «ρεαλιστές». Ρεαλιστής δεν είναι αυτός
που δέχεται παθητικά τις καταστάσεις εις βάρος του και ισχυρίζεται πως δήθεν δεν μπορεί να αλλάξει κάτι. Αυτός
είναι ηττοπαθής. Ρεαλιστής είναι αυτός που αντιλαμβάνεται τις καταστάσεις ως έχουν και αντί συνεχώς να
ανατρέχει στο παρελθόν, αναζητώντας τους λόγους που οδήγησαν σε αυτές, προτιμά να επιδιώξει
αποτελεσματική αντιμετώπιση για το μέλλον.
 
Η ευρωπαϊκή μας υπόσταση μας δίδει θέση ισχύος. Αντί να όμως να απειλούμε, απειλούμαστε. Αντί να ασκούνται
πιέσεις στην Τουρκία, ασκούνται στην Κύπρο. Αντί να υπάρχει πολιτική προάσπισης του θύματος, που είναι οι
Ελληνοκύπριοι, επικρατούσα τάση είναι πως θύματα είναι οι Τουρκοκύπριοι και προτεραιότητα δεν είναι η άρση
της κατοχής, η απόσυρση των στρατευμάτων ή επιστροφή των προσφύγων αλλά η άρση της απομόνωσης των
Τουρκοκυπρίων.
 
Υπάρχουν όμως κάποιοι νέοι που έχουν φωνή και δεν φοβούνται να την εκφράσουν, ο,τι και να τους ονομάσουν.
Το Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Η.Β καλεί την νέα γενιά να συσπειρωθεί γύρω από τον κεντρικό άξονα του
διακαούς πόθου απελευθέρωσης της πατρίδας μας, μακριά από κομματικές σκοπιμότητες. Αρνούμαστε να
αφήσουμε την Κύπρο να βουλιάξει στην λάσπη. Οφείλουμε, ως νέοι, να απλώσουμε τα χέρια μας και να την
σώσουμε από τον τουρκικό βάλτο. Υπό το σύνθημα «Απελευθέρωση, η Μόνη Λύση», καλούμε νέους και νέες,
που «Δεν Ξεχνούν» στον κοινό μας αγώνα.

Comments are closed.